ພຸດທະສາສນາແລະພິທີກັມ

ນິມົນພຣະໄປເຮັດບຸນເຮືອນ ຄິກຫຼືຄູ່

2011-12-13T20:33:00.001-08:00

- ຖາມ: ເວລາເຮັດບຸນເຮືອນມົນພຣະຄິກຫຼືຄູ່ຈຶ່ງຖືກ ຫຼືມົນຈັກອົງດີ
- ຕອບ: ຄິກກະຖືກ ຄູ່ກະຖືກ
- ຄໍາເຫັນຜູ້ຖາມ : ເຂົາວ່າຄູ່ຈຶ່ງຖືກ
- ຕອບ: ບໍ່ມີໃນຕໍາລາ.
- ຖາມ: ອາຈານບໍ່ຖືຮີດຄອງບໍ ?
- ຕອບ: ຖືຄັກ
- ຖາມ: ແລ້ວເປັນຫຍັງຈຶ່ງບອກວ່າ ບໍ່ມີໃນຕໍາລາ.
- ຕອບ: ເພາະບໍ່ເຫັນມີທີ່ໃດກ່າວເຖິງ ໂດຍສະເພາະວິໄນຂອງພຣະສົງ
- ຖາມ: ເຂົາຫາກວ່າ ຕ້ອງນິມົນຄີກ ໄປງານບຸນ, ນິມົນຄູ່ໄປງານສົບ.
- ຕອບ: ອັນນັ້ນມັນທິດສະນຶກຂອງຄົນປັດຈຸບັນ, ຄົນບ້ານນອກຂອກຄາເມ ເຂົານິມົນພຣະບໍ່ຈໍາກັດຈໍານວນ ບໍ່ຈໍາກັດວ່າຄິກ ຫຼືຄູ່.
- ຖາມ: ຈັ່ງໃດຈຶ່ງວ່າຈັ່ງຊັ້ນ.
- ຕອບ: ໄປເບິ່ງໃນພຣະສູດ ສະໄໝພຸດທະການຜູ້ສັດທາໃນພຸດທະສາສນາມັກຈະນິມົນພຣະສົງ ພ້ອມດ້ວຍພຣະພຸດທະເຈົ້າ ໕໐໐ ອົງ ນີ້ຄືຫຼັກຖານ ແລະບໍ່ເຫັນວ່າເວົ້າເລື້ອງຄີກ ເລື່ອງຄູ່, ບໍ່ເຫັນວ່າ ໙ ວ່າ ໑໐ ເວົ້າເປັນຮ້ອຍໆຂຶ້ນໄປທັງນັ້ນ.

ອ່ານເລື່ອງນາງວິສາຂາ ເປັນຕົວຢ່າງ
ເລື່ອງນາງວິສາຂາ ແບບຍາວໆອ່ານນີ້ເປັນຕົວຢ່າງ
ອ່ານນີ້ປະກອບຕົວຢ່າງ

ເອົາຄອງບາດ ເອົາຄອງຜ້າ (ສຳລັບພຣະພິກຂຸທັງເກົ່າທັງໃໝ່)

2011-12-07T01:33:00.001-08:00

ການເອົາຄອງບາດ ຄອງຜ້າຖືເປັນຮີດພຣະຄອງສົງ ຈະຢູ່ວັດກໍຕາມ ຢູ່ທີ່ໃດກໍຕາມຕ້ອງໄດ້ເອົາຄອງບາດ-ຄອງຜ້າ ທັງເຊົ້າທັງແລງ.

ບົດເອົາງຄອງບາດ

(ວ່ານະໂມ ໓ ຫົນ)

- ອະຍັງ ປັດໂຕ ເມນາໂຖ ພະຄະວະຕາ ພຸດໂທ ວະຕະໂສ ພະຄະວາ ອິທັງ ບິນດິປັຕຕັງ ອະຣິຍະສັງຄັງ ອະຣິຍະຕິນນັງ ທາຕຸໂຍ ທາຕຸມັຕຕະກັງ ປະຕິ ປະຕິຈສາມິ. (ວ່າສາມຫົນ)

ບົດຄອງຜ້າຂອງພິກຂຸ

(ວ່ານະໂມ ໓ ຫົນ)

- ພຸທະທະຄຸນນັງ ທັມມະຄຸນນັງ ສັງຄະຄຸນນັງ ພຸດໂທເມນາໂຖ ທັມໂມເມນາໂຖ ສັງໂຄເມນາໂຖ ພຸດທະຣັຕຕະ ຕຣັຍ ຍັງ ສະຣະນັງຄັຈສະມິ ທັມມະຣັຕຕະນະຕຣັຍຍັງ ສະຣະນັງຄັຈສະມິ ສັງຄະຣັຕຕະນະຕຣັຍຍັງ ສະຣະນັງຄັຈສະມິ ຯ

- ສັງວິທາ ປຸກະຍະປະ ອາປາມະຈຸປະ ທີມະສັງອັງຂຸ.

ແຍກທຳ:

ກ. ສັງວິທາປະກະຍະປະ ແມ່ນຄາຖາພຣະພຣະອະພິທັມມະສັງຄະເຈົ້າທັງ ໗ ຄັມພີ ໄດ້ແກ່ຜ້າສັງຄາຕິນັ້ນແລ.

ຂ. ອາປາມະຈຸປະ ນັ້ນແມ່ນຄາຖາພຣະວິນັຍເຈົ້າທັງ ໕ ພຣະຄັມພີໄດ້ແກ່ຜ້າຈີວອນ(ຜ້າຄຸມ)ເຈົ້ານັ້ນແລ.

ຄ. ທີມະສັງອັງຂຸ ນັ້ນແມ່າຄາຖາພຣະສູດເຈົ້າທັງ ໕ ພຣະຄັມພີ ໄດ້ແກ່ຜ້າສະບົງເຈົ້ານັ້ນແລ.

- ອັສສສາດ ປັສສວາດ ນິສສວາດ ຄຸນພຣະສູຕ ຄຸນພຣະວິນັຍ ຄຸນພຣະອະພິທັມມະເຈົ້າ ຈົ່ງສະເດັຈເຂົ້າມາເປັນທີ່ ຈັ້ງທີ່ເພິ່ງ ເມ ແຫ່ງຜູ້ຂ້າ ຕາບຕໍ່ເທົ້າເຂົ້າສູ່ນິຣະພານ ກໍຂ້າເທີ້ນ.

- ຍັຕຕະການິເສຂິຍະ

ເຮັດບຸນ

2011-09-29T12:57:00.001-07:00

ເຮັດບຸນ

ຄຳວ່າ “ເຮັດບຸນ”ແປວ່າວ່າ “ການສ້າງຄວາມດີ” ທັງກາຍ, ວາ ຈາ ແລະທາງໃຈ, ເພື່ອໃຫ້ໃຈເປັນສຸກ, ເຊິ່ງມີຄວາມມຸ້ງຫວັງໃຫ້ເກີດຄວາມສຸກຄວາມຈະເລີນທາງກາຍ ແລະໃຈ, ນອກຈາກນັ້ນການເຮັດບຸນ ຍັງມີອະນິສົງຕໍ່ເນື່ອງ ໃຫ້ຜູ້ນັ້ນພັດທະນາຈິດອັນບໍຣິສຸດມຸ້ງສູ່ສະຫວັນ ແລະນິບພານອີກ, ການເຮັດບຸນ ບາງຄັ້ງກໍວ່າການ “ທຳບຸນ”.

ການເຮັດບຸນຫຼືການທຳບຸນໃນທາງພຸດທະສາສະໜານັ້ນ ມີ ໓ ຢ່າງ ຄື.

໑.ທານ: ການໃຫ້ ຫຼືການເສັຍສະຫຼະໂພຄະສັບຂອງຕົນແກ່ສາ ທາລະນະຊົນ ຫຼືເສັຍສະຫຼະເພື່ອສາສະໜາຂອງຕົນຮຽກອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ “ຈາຄະ” ຫຼືການບໍລິຈາກ.

໒.ສີນ: ຄືການຮັກກາຍ ແລະວາຈາໃຫ້ສະຫງົບ ຫຼືບໍລິສຸດ ອັນມີ ສີນ ໕ ເປັນພື້ນຖານ.

໓.ພາວະນາ: ຄືການປະຕິບັດທຳຂັ້ນສູງ ເພື່ອຮັກສາໃຈ ຫຼືອົບຮົມ ໃຈໃຫ້ເປັນສຸກ ການພາວະນາມີ ໒ທາງ ຄື ການປະຕິບັດທັມ ແລະການ ຟັງທຳ; ການພາວະນາຮຽກອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ການລະນຶກເຖິງເຊິ່ງຄຸນງາມຄວາມດີ.

ທັງ໓ ຢ່າງເປັນການເຮັດບຸນໃນທາງສາສະໜາ, ບາງຄັ້ງກໍວ່າ ສີນ, ສະມາທິ ແລະປັນຍາ.

ລັກສະນະການເຮັດບຸນ

໑. ການໄຫວ້ພຣະ.

໒. ການຮັກສາສີນ

໓. ການພາວະນາ ຄື.

-ການອົບຮົມທຳດ້ວຍການສຶກສາທຳດ້ວຍການອ່ານ ແລະການ ຟັງ.

-ການນັ່ງສະມາທິ ຫຼືການປະຕິບັດສະມາທິ ມີ ໒ ຄື

ກ.ສະມັດຖະກຳມັດຖານ

ຂ.ວິປັດສະນາກຳມັດຖານ.

-ໃນໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ ຈະແນະນຳເລື່ອງການເຮັດບຸນໃນລັກສະນະ ການໃຫ້ທານ ອັນເປັນປະເພນີລາວ ເມື່ອໃຫ້ການເຮັດບຸນຂອງທ່ານທັງ ຫຼາຍຖືກຕ້ອງ ແລະສອດຄ່ອງຕາມປະເພນີວັດທະນະທຳລາວ.

ຂັ້ນຕອນຂອງການເຮັດບຸນ

໑.ການໄຫວ້ພຣະ.

໒.ການສັກເຄເທວະດາ.

໓.ການສະມາທານສີນ.

໔.ການຖວາຍທານ.

໕.ການຮັບພອນ, ອຸທິດສ່ວນກຸສົນ(ທັກຂີນານຸປາທານ)

ສຸວັນນະບັດ

2011-09-23T19:42:00.000-07:00

- ສຸວັນນະບັດ ແປວ່າແຜ່ນຄຳ ປະກາດນາມສາຍາຂອງ "ສັງຄາພິເສກ" ຫຼື "ນາມສະສັກຂອງພຣະສົງ" ບາງຄັ້ງຮຽກ ວ່າ "ປາກນາມ" ເຊິ່ງມີຄວາມໝາຍວ່າ "ປາກ" ແປວ່າເວົ້າ ຫຼືບອກ "ນາມ" ແປວ່າ "ຊື່" ໝາຍຄວາມວ່າ "ບອກຊື່" ພາສາປັດຈຸບັນ ກ່າວວ່າປະກາດຊື່ນາມະຍົດຂອງສົງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຖານັນດອນສັກ ຮຽກວ່າ "ຍົກ" ຫຼື ພາສາທາງ ເໜືອວ່າ "ພິກ" ເຊິ່ງແປວ່າປ່ຽນສະຖານະເດີມໃຫ້ສູງຂຶ້ນ ເຊັ່ນ ເປັນ ເນນຍົກຂຶ້ນເປັນພຣະພິກຂຸ ຮຽກວ່າ "ພິກເຈົ້າເປັນຫົວ", ຈາກພຣະພິກຂຸໃຫ້ຖານັນດອນສູງຂຶ້ນ ຮຽກວ່າ "ພິກ" ຫຼືຫົດ ໃຫ້ເປັນສົມເດັດ, ຊາ, ຄູ ແລະຊັ້ນ ອື່ນໆຂຶ້ນໄປ ເມື່ອພິກແລ້ວ ມີການປະກາດນາມ ສະນັ້ນ ທາງບັນດິດອາຈານ ຈຶ່ງແຕ່ງໂຄງໄວ້ ຮຽກວ່າສຸວັນນະບັດ ເພາະໃນນັ້ນ ຈະມີຫຼາບເງິນ, ຫຼາບຄຳ ແລະຕາຣະບັດ.

ຂ້ານ້ອຍເຮັດພາເຂົ້າທິບຫາຜົວຂ້ານ້ອຍ ຜົວຂ້ານ້ອຍຊິໄດ້ບໍ ?

2011-09-22T19:49:00.001-07:00

- ແມ່ອອກຄົນໜຶ່ງ ໄປທີ່ວັດໜຶ່ງ ເພື່ອເຮັດພາເຂົ້າທິບຫາຜົວ ທີ່ຕາຍໄປແລ້ວ ຫຼັງຈາກເຮັດພາເຂົ້າທິບແລ້ວ 2 ວັນກໍກັບໄປຫາພຣະອາຈາຍອີກ ແລ້ວຖາມພຣະອາຈານວ່າ.
- ແມ່ອອກ : ຂ້ານ້ອຍເຮັດພາເຂົ້າທິບ ຫຼືເຮັດບຸນຫາຜົວຂ້ານ້ອຍແລ້ວ ຢາກຮູ້ວ່າຜົວຂ້ານ້ອຍຊິໄດ້ຮັບບໍ ?
- ພຣະອາຈານ : ອືມ໌....ແມ່ອອກເອີຍອັນນັ້ນມັນຕອບຍາກກະ ເປັນອັນວ່າແມ່ອອກເຮັດໄປແລ້ວ ຍ່ອມມີອານິສົງແນ່ນອນ.
- ແມ່ອອກ: ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຂົ້າໃຈ ໃຫ້ພຣະອາຈານຕອບຊ້ານ້ອຍຄັກໆແນ່ ເວົ້າແຈ້ງໂລດ ບໍ່ຕ້ອງເກງໃຈ.
- ພຣະອາຈານ: ເອີ...ຄັນຊັ້ນຊິຕອບແມ່ອອກໄປຕາມເລື່ອງຕາມລາວ ທີ່ພໍຮູ້ໃດເດີ.
- ແມ່ອອກ: ໂດຍຂ້ານ້ອຍ ຕອບໂລດຂ້ານ້ອຍ ພໍໃຫ້ຫາຍຄວາມສົງໄສ.
- ພຣະອາຈານ: ຄວາມຈິງແລ້ວ ແມ່ອອກເຮັດບຸນໃດໆ ກໍຕາມ, ຫາກເຮັດດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດທັງໃຈຂອງແມ່ອອກ ແລະບໍຣິສຸດທັງວັດຖຸທີ່ທານໄປນັ້ນ ບຸນນັ້ນຍ່ອມເກີດແນ່ນອນ ແຕ່ວັດຖຸປະສົງຂອງແມ່ອອກນັ້ນ ເພື່ອອຸທິດຫາຜົວຂອງແມ່ອອກທີ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ(ຕາຍ) ນັ້ນ, ຈະຕອບວ່າ ໄດ້ກໍມີ, ບໍ່ໄດ້ກໍມີ ຕ້ອງເບິ່ງຕາມເຫດ ຕາມປັດໃຈຂອງຜູ້ທານ ແລະຜູ້ຮັບ.
- ແມ່ອອກ: ບໍຣິສຸດ ຈັ່ງໃດຂ້ານ້ອຍ ?
- ພຣະອາຈານ: ບໍຣິສຸດ ຄືວ່າ ເບື້ອງຂອງຜູ້ທານ ຄືແມ່ອອກເອງນັ້ນ, ມີຄວາມບໍຣິສຸດໃຈ ບໍ່ມີອຳນາດອື່ນ ຫຼືສິ່ງອື່ນມາບັງຄັບບັນຊາໃຫ້ເຮັດ ແຕ່ການເຮັດຂອງແມ່ອອກນັ້ນເຮັດດ້ວຍສັດທາຕໍ່ພຣະພຸດທະສາສນາໂດຍແທ້ ບຸນນັ້ນຍ່ອມເກີດຂຶ້ນເປັນສິ່ງບໍ່ຣິສຸດ ເຕັມປ່ຽມເນືອງນອງເໝືອນນໍ້າໃສບໍຣິສຸດຕົກລົງມາສູ່ອຸສູ່ໃຫ ທີ່ໃຫຍ່ ຫຼືນ້ອຍ, ຍ່ອມລັ່ງໄຫຼລົ້ນເຫຼືອອອກມາເຈຶອຈານໄປທົ່ວປະຖະພີ, ບາດນີ້ມາເບິ່ງຜູ້ທີ່ຮັບ ພຣະສົງຜູ້ທີ່ຮັບນັ້ນ ເປັນຜູ້ທີ່ບໍຣິສຸດດ້ວຍສິລະແລ້ວ ເປັນຜູ້ທໍາທັກຂີໄນຍະທານ ກໍອານິສົງຂອງການທານຍ່ອມສໍາເຣັດບໍຣິບູນ, ຄົນທີ່ເຮົາອຸທິດສົງຜົນໄປໃຫ້ນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບບໍ່ໄດ້ຮັບ ຕ້ອງເບິ່ງຢ່າງນີ້ ຄື:
- ຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຮັບຜົນທານ ຫຼືບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນທານ.
ກ. ກ່ອນເຂົາຍັງບໍ່ທັນຕາຍນັ້ນ ເຂົາເປັນຄົນສໍາມາທິດຖີ ເຫັນຖືກຕ້ອງ ແລະເຊື່ອໝັ້ນສັດທາໃນພຸດທະສາສນນາບໍ ?
ຂ. ເຂົາຕາຍໄປແລ້ວໃນປັດຈຸບັນທັນດ່ວນນັ້ນ ດວງວິນຍານຂອງເຂົາຍັງບໍ່ທັນໄກຈຸຕິໃນພົບໃດໆ.
(ຜົວແມ່ອອກຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເກີດ ແລະຕອນມີຊີວິດຢູ່ນັ້ນ, ຫາກທໍາບຸນຫຼາຍ ກໍອາດຈະໄດ້ຮັບຫາກຍັງບໍ່ທັນໄດ້ໄປຈຸດຕິເກີດໃນພົບໃດ ? ວິທີແກ້ແນວນີ້ ເຂົາແກ້ວ່າ ເມື່ອຄົນຕາຍໄປແລ້ວຮີບທໍາບຸນໄປຫາໂລດ).
- ພຣະອາຈານ: ຜົວແມ່ອອກ ຕອນມີຊີວິດຢູ່ເປັນຈັ່ງໃດ ?
- ແມ່ອອກ: ໂອຍ....ພຣະອາຈານເອີຍ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຢາກເວົ້າໃຜໆ ກໍເຫັນນຳກັນ, ກິນເຫຼົ້າເມົາສຸລາໝົດມື້ໝົດຄື ຕາຍນີ້ກະຕາຍເພາະເຫຼົ້າ, ເປັນຕັບແຂງຂ້ານ້ອຍດ ວຽກບໍ່ເຮັດງານບໍ່ສ້າງ ຂ້ານ້ອຍມາຢູ່ນໍາລາວ 16 ປີ ບໍ່ເຫັນລາວພາທໍບນຈັກເທື່ອ ຊັກຊວນໄປກະບໍ່ໄປ ລາວຍັງວ່າ ເຮັດໄປເຮັດຫຍັງ ?
- ພຣະອາຈານ: ອືມ໌ ຄັນປັນຈັ່ງຊັ້ນ ກໍບໍ່ຮູ້ຊິຕອບແມ່ອອກດອກ ສຸດແລ້ວແຕ່ແມ່ອອກຈະຄິດເອົາເອງເດີ.
- ແມ່ອອກ: ແລ້ວ ຄັນຊັນ ຂ້ານ້ອຍກໍບໍ່ຈໍາເຮັດຕິ, ຊັ້ນນາ.
- ພຣະອາຈານ: ຍິ່ງຈໍາປັນ ທີ່ສຸດ.
- ແມ່ອອກ: ຈໍາເປັນແນວໃດຄັນວ່າເຮັດຫາຜົວຂ້ານ້ອຍແລ້ວ ຜົວຂ້າບໍ່ໄດ້ ?
- ພຣະອາຈານ: ຜົວແມ່ອອກໄດ້ ຫຼືບໍ່ໄດ້ ມັນກໍເປັນເລື່ອງຂອງຜົວຂອງແມ່ອອກ ເທົ່ານັ້ນ, ເຂົາຍັງມີຊີວິດຢູ່ ເຂົາຍັງບໍ່ເຮັດບໍ່ສ້າງ ບາດຕາຍໄປແລ້ວ ເຂົາຈະບໍ່ມີເຂົ້າໄຖ່ ເຂົ້າຖົງ, ແຕ່ສໍາລັບແມ່ອອກ ກໍກໍາລັງກຽມເຂົ້າໄຖ່ເຂົ້າຖົງ ເອງຕ່າງຫາກ ຜົນທານ ທີ່ແມ່ອອກທານໄປແລ້ວ ຍ່ອມເປັນສົມບັດຂອງແມ່ອອກ ເຖິງຜົວແມ່ອອກໄດ້ຮັບ ຜົນທານນັ້ນ ທີ່ໄດ້ບໍຣິບູນກໍແມ່ນແມ່ອອກ ຫາກຜົນຂອງແມ່ອອກບໍ່ໄດ້ຮັບ ແມ່ອອກກໍຍັງໄດ້ ເຕັມປ່ຽມບໍຣິບູນບໍ່ມີດ່າງ ມີພອຍ ຫາກສັດທານັ້ນເຕັມປ່ຽມດ້ວຍປັນຍາ.
- ນັ້ນແລ ສາທຸຊົນທັງຫຼາຍ ເຮົາເກີດມາມີກັມ, ມີປຕ່ມະນຸດເທົ່ານັ້ນ ເປັນຜູ້ສ້າງກັມ ທັງກັມດີ ແລະກັມຊົ່ວ ຫາກປະກອບກໍາຊົ່ວກໍໄປເກີດເປັນສັດເດັຍລະສານ, ເຜດ, ອະສຸຣະກາຍ ຮຽກວ່າອະບາຍະພູມ ຄືພູມຕໍ່າ ພູມຕໍ່າເລົ່ານີ້ ຜົນທານຈະບໍ່ໄປເຖິງ ອີກຢ່າງພູມແຕ່ລະພູມ ກໍມີສິ່ງຂອງສໍາລັບພວກເຂົາແລ້ວ, ຫາກໄປສຸຄະຕິພູມ ຄືພູມສະຫວັນ ກໍຈະໄດ້ຮັບອານິສົງຈາກຜົນບຸນ ເປັນຂອງທິບ ຄືນຶກ ຄິດ ໄດ້ຕາມປະສົງ ທີ່ຜະຫຼະອານິສົງທີ່ຕົນໄດ້ກະທໍາແລ້ວ ໃນໂລກໜີ ຈຶ່ງສົ່ງໃຫ້ເຮົາໄປສູ່ພູມທີ່ສູງ, ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ທ່ານຜູ້ມີປັນຍາ ຈຶ່ງປະກອບກໍາດີ ສ້າງບຸນສ້າງກຸສົນເອງ ບໍ່ລໍໃຫ້ລູກຫຼາຍຍາດມິດອຸທິດໃຫ້ ບຸນທີ່ເຂົາໄດ້ທໍາແລ້ວ ຍ່ອມຕິດຕາມຕົວເຂົາໄປທຸກພົບ ທຸກຊາດ, ການທີ່ແມ່ອອກທໍາລົງໄປ ຍາມໃດ ເວລາໃດ ຂະນະໃດ ຫາກເຮັດດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດ ບໍຣິບູນ ຍ່ອມເປັນຂອງແມ່ອອກເອງນັ້ນແລ ຢ່າງສົງໃສເທີ້ນ,
- ແມ່ອອກນໍ້າຕານອງໜ້າ ແລ້ວອະນຸໂມທະນາສາທຸ ດ້ວຍຄວາມດີໃຈ ແຕ່ກ່ອນເຂົາມັກຕັກບາດແຄມທາງ ມາບັດນີ້ເຂົາກໍທໍາ ວັນໃດຫວ່າງໆ ຫຼືວັນປະເພນີ ເຂົາກໍມາທໍາບຸນທີ່ວັດ ຫຼືຊ່ວຍວຽກວັດ ຈາກວັນຜົວເຂົາຕາຍຈາກ ເປັນເວລາ 5 ປີແລ້ວ ດຽວນີ້ເຂົາໄດ້ຜົວໃໝແລ້ວ ເປັນຄົນມີເງິນ ມີຖານະ ແລະດີກວ່າຜົວເກົ່າສົມຄວນ ເຖິງເປັນພໍ່ຮ້າງກໍຕາມແຕ່ກໍມີຄວາມສຸກວ່າຊັ້ນ, ເຂົາສາລະພາບວ່າ ຂ້ານ້ອຍເອົາຜົວມາ 16 ປີ ໄດ້ລູກ 1 ຄົນ ບໍ່ເຄີຍມີວັນໃດສຸກແມ່ນຄັ້ງດຽວ ບາດຂ້ານ້ອຍ ບາດຜົວຂ້ານ້ອຍຕາຍໄປແລ້ວ ຂ້ານ້ອຍຢ້ານຂ້ານ້ອຍມີກັມກັບລາວ ແລະບໍ່ຢາກໃຫ້ຜົວເກົ່າຂ້ານ້ອຍມີກັມ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເຮັດບຸນຫາລາວ ໄປວັດໃດກໍເຮັດ ແລະນຶກເຖິງຜົວເກົ່າຂ້ານ້ອຍ ໃຫ້ເຂົາໄດ້ຮັບ ເຖິງເຂົາບໍໄດ້ຮັບກໍຕາມ ຂ້ານ້ອຍປາດຖະໜາພຽງຢ່າງດຽວ ຄືຢ່າໃຫ້ໄດ້ພົບຜົວແບບນີ້ອີກໃນທຸກໆ ຊາດ, ພຣະອາຈານຕອບວ່າ ຄວາມປາຖະໜາຍ່ອມສົມປະສົມ ຫາກຈິດໃຈບັນຈົງທໍາດ້ວຍເຈດຕະນາທີ່ບໍຣິສຸດ, ນັ້ນແລ ແມ່ອອກເຮີຍ ການເຮັດບຸນຕ້ອງມີວັດຖຸປະສົງ ແລະເຈຕະນາ ເຖິງເຈດຕະນາສິ່ງໜຶ່ງ ມັນອາດຊິໄດ້ສິ່ງໜຶ່ງ ຂໍໃຫ້ເຊື່ອໝັ້ນໃນສິງທີ່ຕົນທໍານັ້ນກໍພໍແລ້ວ.
(ເລື່ອງລາວ ກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນແລ)

ຢາດນໍ້າຈັ່ງໃດດີ(ຈຶ່ງຖືກຕ້ອງ)

2011-09-22T19:29:00.001-07:00

ແມ່ອອກພໍ່ອອກ ເຄີຍຖາມພຣະອາຈານຫຼາຍຄັ້ງວ່າ “ອາຈານ ເອີຍຂ້າ ນ້ອຍຂໍຖາມແນ່ວ່າການຢາດນໍ້າຫຼັງທຳບຸນນັ້ນ ຢາດຈັ່ງໃດ ຂ້ານ້ອຍ”
ພຣະອາຈານກະຕອບງ່າຍບໍ່ຢອກ “ຢາດລົງໂລດ ຢາດລົງໂລດແມ່ອອກ ເອີຍ.”
ແມ່ອອກຖາມອີກວ່າ “ຢາດລົງໃສ ຂ້ານ້ອຍ”
ພຣະອາຈານຕອບ “ຢາດລົງດິນໂລດ ງ່າຍທີ່ສຸດ ຄັນແມ່ນຢູ່ໃນດິນ, ຄັນແມ່ນຢູ່ເຮືອນ ແລະທີ່ສາລາ ໃຫ້ຢາດລົງລົງພາສະນະຮອງຮັບ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຢາດ ລົງດິນອີກຕໍ່ໜຶ່ງ”
ຕອນຢາດນັ້ນໃຫ້ເຮັດຈັ່ງໃດ ບໍ່ປາຖະໜາໃຫ້ບຸນຄໍ້ານໍ້າຊູເຮົາ ແລະຄອບ ຄົວ ແລ້ວກໍອຸທິດໄປຫາກເຈົ້າກັມນາຍເວນ ແລະທ່ານຜູ້ມີພຣະຄຸນນໍາເຮົາ, ທັງໃນຊາດນີ້ ແລະອະດີດຊາດຈົ່ງໄດ້ຮັບຜົນທານນີ້.
ແມ່ອອກ “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້ເວົ້າ ຈັກຊິເວົ້າຈັ່ງໃດ”
ພຣະອາຈານ ເວົ້າໄປໂລດ ບໍ່ຜິດດອກ ເວົ້າຕາມຄິດຢາກເວົ້າ, ເຂົາວ່າເວົ້າເສລີ ຄືເຮົາຄິດຢາກເວົ້າຫຍັງ ຂໍໃຫ້ເວົ້າອອກມາ ນຶກໃນໃຈ ບໍ່ມີກະຕິກາ ຄັນຊິເວົ້າຕາມກະຕິກາ ເຮົາຕ້ອງໄດ້ທ່ອງເອົາຕາມແບບເພິ່ນ ຄື ມີອະທາສີເມ, ອິມິ ນາ ຍັງກິນຈິ ຫຼືອື່ນໆ ເປັນພາສາປາລີ ຫາກຈະເວົ້າເປັນພາສາລາວ ອາຕະມາ ຈະເວົ້າໃຫ້ຟັງ ແລະຈະຂຽນໃຫ້ໄປທ່ອງ ສຳຄັນຂຽນໃຫ້ແລ້ວຕ້ອງໄປທ່ອງໃຫ້ໄດ້ເດີ ຄັນຊິທ່ອງເອົາຊິຂຽນໃຫ້ເດີ
- ແມ່ອອອກ ໂດຍຂ້ານ້ອຍ

ແບບທີ 1 ທີ່ເປັນລະບຽບແບບແຜນຄັກແນ່
- ບັນດາບຸນກຸສົນ ທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທໍາໃນວັນນີ້ ຂໍໃຫ້ເປັນເຂົ້ານໍ້າ ເຄື່ອງທິບນານາ ເປັນວິມານທອງ ເຮືອງຮອງໂສພາ ກັບທັງນາງຟ້າ ພັນໜຶ່ງບໍຣິວານ ເຄື່ອງທິບທາງນີ້ຂໍໃຫ້ເຖິງຊົນນີ (ປູຍ່າ) ບິດາ(ພໍ່) ມານດາ(ແມ່) ຢ່ານານ ເຖິງຍາດທຸກໝູ່ ຄຣູບາອາຈານ ພົ້ນທຸກຢ່ານານ ໄດ້ວິມານທອງ ຜູ້ເຜດທັງຫຼາຍ ນະຣົກອະສຸຣະກາຍ ໝູ່ສັດທັງຜ່ອງ ເຕົ່າປາປູຫອຍ ໃຫຍ່ນ້ອຍເນືອງນອງ ຈົ່ງຕັ້ງໃຈປອງຮັບເອົາສ່ວນບຸນ ສັດນ້ອຍສັດໃຫຍ່ ຕົວເຮົາໄດ້ໃຊ້ ໄດ້ກະທໍາທາຣຸນ ບາບໃຊ້ປອງປຸນຮັບເອົາສ່ວນບຸນ ຮັບເອົາສ່ວນບຸນຢ່າເປັນເວນກັມ ອິນທາເທວາ ອີກທັງພົມມາ ທ້າວເວດສຸວັນ ພຣະພູມເຈົ້າທີ່ ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເປັນເສດຖີ ຄະຣືຫະບໍດີ ມົນຕີພຣະຍາ ຂໍໃຫ້ຫາຍພຣະຍາດໂຣຄາ ອາຍຸວັນນະ ສຸຂະພະລະເທີ້ນ ສາທຸ

ພຣະອາຈານຂຽນແລ້ວ ກໍເອົາມາໃຫ້ແມ່ອອກ ແມ່ອອກໄດ້ຮັບແລ້ວ ວ່າແຕ່ເຫັນເຈັ້ຍກໍເວົ້າຂຶ້ນທັນທີ "ສັງມາຍາວແທ້ ເຮັດຈັ່ງໃດຊິຈື່ ຂ້ານ້ອຍ" ພຣະອາຈານກໍເວົ້າວ່າ ທ່ອງເອົາແມ່ອອກເອີຍ, ແມ່ອອກກະວ່າ ຊິມີເວລາທ່ອງນໍ ຂ້ານ້ອຍ, ອາຈານກໍວ່າ ເອົາຈັ່ງຊັ້ນກໍເອົາໂຕສັ້ນໆ ໄປທ່ອງເດີ ເອົາຊິຂຽນໃຫ້.

ແບບທີ 2 ຢາດນໍ້າແບບສັ້ນ
- ອະທັງໂນ ຍາຕິນັງ ໂຫຕຸ ສຸຂີຕາໂຫຕຸ - ບຸນກຸສົນທີ່ຂ້ານ້ອຍທໍານີ້ ຂໍໃຫ້ເຖິງຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍໂດຍໄວ ແລະຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມີຄວາມສຸກ ເທີ້ນ.

- ພຣະອາຈານຂຽນແລ້ວ ກໍເອົາໃຫ້ແມ່ອອກ ແມ່ອອກຮັບໄປແລ້ວ ກໍເອົາມາອ່ານເບິ່ງ ກໍອຸທານຂຶ້ນວ່າ ອືມ໌ ຈັ່ງຊີ້ກະໃຄແນ່, ຄືຊິຈື່ງ່າຍ, ແຕ່ວ່າສັ້ນ ຈັ່ງຊີ້ ກະຊິໄດ້ບຸນຢູ່ບໍ ອາຈານ ?
- ພຣະອາຈານກະຕອບວ່າ ອັນບຸນມັນໄດ້ຢູ່ແລ້ວ ຖ້າເຮັດຫຍັງດວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ ປາຖະໜາແລ້ວ ກໍເຮັດພ້ອມ ຍ່ອມໄດ້ບຸນ, ຄັນບໍ່ໄດ້ດັ່ງທີ່ຂຽນໃຫ້ ກໍເວົ້າເອົາເອງຕາມໃຈ ສຸດແລ້ວແຕ່ຢາກເວົ້າ ຂໍໃຫ້ເປັນເລື່ອງດີ ເລື່ອງສະບາຍໃຈກະແລ້ວກັນ.

ປະເທດລາວເປັນປະເທດພຸດທະສາສະໜາ

2011-09-11T08:05:00.000-07:00

ປະເທດລາວເປັນປະເທດພຸດທະສາສະໜາ

ປະເທດລາວ ເປັນປະເທດພຸດທທະສາສະໜາທີ່ແທ້ຈິງ, ພົນລະເມືອງລາວເກືອບ ໙໐ເປີເຊັນ, ເປັນພຸດທະສາສະນິກະຊົນ, ປັດຈຸບັນປະຊາຊົນລາວມີ ໖ ລ້ານກວ່າຄົນ, ມີວັດຢູ່໒໐໐໐ ກວ່າວັດ, ແລະພຣະສົງ-ສາມະເນນລາວປັດຈຸບັນ ມີປະມານ ໓໐.໐໐໐ກວ່າອົງ.

ເບິ່ງຕາມຕົວເລກຄືຈັ່ງວ່າ ຈຳນວນຜູ້ບວດມີນ້ອຍຢູ່ ເພາະມີພຣະສົງ-ສາມະເນນພຽງສາມໝື່ນກວ່າອົງເທ່ົານັ້ນ, ອັນນີ້ຈະວ່າເປັນເປີເຊັນນ້ອຍນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນ ຈະວ່າຫຼາຍກໍບໍ່ແມ່ນເພາະວ່າພຸດທະສາສະໜາຈະໝັ້ນຄົງ ແລະຈະເຣີນຂຶ້ນໄດ້ບໍ່ແມ່ນເປັນພັນທະສະເພາະພຣະສົງ-ສາມະເນນເທົ່ານັ້ນ, ມັນຫາກລວມເອົາບໍຣິສັດ ໔ ຈຳພວກອັນໄດ້ແກ່:

໑. ພິກຂຸສົງ(ພຣະຜູ້ຊາຍ)

໒. ພິກຂຸນີສົງ(ພຣະຜູ້ຍິງ-ໃນຝ່າຍເຖຣະວາທະ ກ່າວກັນວ່າໄດ້ສິ້ນສຸດເມື່ອ ພ.ສ ໕໐໐ສ່ວນຝ່າຍອາຈາຣິຍະວາທະຍັງປາກົດວ່າຍັງມີຢູ່).

໓. ອຸປາສົກ(ພໍ່ອອກ ຜູ້ຖືພຣະຣັຕະນະໄຕເປັນທີ່ເພິ່ງ).

໔. ອຸປາສິກາ(ແມ່ອອກ ຜູ້ຖືພຣະຣັຕະນະໄຕເປັນທີ່ເພິ່ງ)

ບໍຣິສັດສີ່ຈຳພວກນີ້ ເປັນສິ່ງຄ້ຳປະກັນ ແລະຢັ້ງຢືນເຖິງຄວາມເສື່ອມ ແລະຄວາມຈະເຣີນແຫ່ງພຣະພຸດທະສາສະໜາ, ຫາກວ່າພຸດທະບໍຣິສັດເຫຼົ່ານີ້ຍັງຕັ້ງໜ້າປະຕິບັດສິນທັມແລະວັດ ທະນະທັມຢູ່ຢ່າງເນື່ອງນິດລຽນຕິດ,ໂດຍສະເພາະວັດທະນະທັມທາງພຣະພຸດທະສາສະໜາ ທີ່ເປັນເອກະລັກລາວ ທີ່ຊາວລາວຄວນເອກອ້າງທະນົງໃຈນັ້ນ ກໍຄືຮີດ ໑໒ຄອງ ໑໔ ເຊິ່ງໃນອະດີດ ຄື ກົດມົນທຽນບານຂອງຣາຊະອານາຈັກລ້ານຊ້າງ, ເຊິ່ງໃຊ້ປົກຄອງປະຊາຊົນລາວ ເໝືອນກັບລັດ ຖະທຳມະນູນ ມາແຕ່ຕັ້ງຣາຊະອານາຈັກລ້ານຊ້າງ ຄຽງຄູ່ກັບການທີ່ທາງຣາຊະການປົກຄອງໃນສະໄໝນັ້ນຍອມຮັບນັບຖືວ່າ ພຸດທະສາສະໜາເປັນສາສະໜາຂອງຊາດລາວ ມາດຽວນີ້ໄດ້ກາຍເປັນພື້ນຖານວັດທະນະທັມລວມຂອງຊາດຢ່າງພາກພູມໃຈ, ຮີຕ໑໒ ຄອງ ໑໔ ໄດ້ກາຍເປັນບໍຣິບົດແຫ່ງການພັດທະນາວັດທະທຳຂອງຊົນຊາດລາວທັງມວນ ແລະມັນຍັງໄດ້ກາຍເປັນແມ່ບົດທີ່ສະແດງອອກທາງດ້ານກາຍະພາບຄືການປະຕິບັດຂອງຄົນລາວທຸກຊັ້ນຄົນ, ຢັ້ງຢືນເຖິງມະໂນເຈຕະນາອັນເລິກເຊິ່ງຂອງຄົນລາວໂດຍແທ້ ເຖິງໂລກຈະປ່ຽນແປງໄປໂດຍພາວະວິໄສ ແຕ່ຄົນລາວຢັງຄົງໄວ້ເຊິ່ງຄວາມເປັນເອກະລັກ ແລະສັນຍະລັກແລ້ວກໍສ້າງເສີມຄວາມເປັນເອກະຣາຊແຫ່ງຊາດລາວ ໃຫ້ໝັ້ນຄົງຂະໜົງແກ່ນຢືນຍົງບໍ່ມີວັນເສື່ອມສະຫຼາຍລົງໄດ້.

ປະເທດລາວເຮົາຍອມຮັບນັບຖື ເອົາພຣະພຸດທະສາສະໜາເປັນສາສະໜາປະຈຳຊາດ ລາວ ພຣະພຸດທະສາສະໜາກໍໄດ້ກາຍເປັນເອກລັກລາວ ວິຖີຊີວິດການປະຕິບັດບຸນສິນກິນທານ ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍະລັກຂອງຊົນຊາດລາວ ແລະພຸທທະບໍຣິສັດລາວຍັງຄົງຢຶດໝັ້ນໃນຫຼັກຄຳສອນທາງພຣະພຸດທະສາສະໜາເຖິງພຽງນີ້ ນັບວ່າພຣະພຸດທະສາສະໜາທີ່ມີຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະຖາ ວອນຢູ່, ເພາະຈະເຫັນວ່າຍາດໂຍມລາວຍັງຕັ້ງໝັ້ນປະຕິບັດສີນທຳ ທາງພຣະພຸດທະສາສະໜາ ມາຢ່າງບໍ່ລົດລະ, ເຮົາເຫັນໄດ້ອີກຢ່າງໜຶ່ງ ຄືສາສະໜາພຸດ ເປັນສາສະໜາປະຈຳຊາດລາວເຮົາແຕ່ກຳເນີດຊາດ, ພຸດທະສາສະໜາກໍຄືສາຍເລືອດລາວ, ທັງໝົດນັ້ນຄືຄວາມເປັນເອກະລາດແຫ່ງຊາດລາວທີ່ແທ້ຈິງ.

ໃນອະດີດນັບແຕ່ພຣະພຸດທະສາສະໜາໄດ້ປາກົດຕໍ່ຊາວໂລກ ເມື່ອ ໒໕໙໙ ປີຜ່ານມາ(ນັບ ມາເຖິງປີ ພ.ສ ໒໕໕໔) ສະໄໝນັ້ນປະຊາຊົນຄົນລາວ ຄົງຈະໄດ້ພົບພຣະພຸດທະເຈົ້າມາແລ້ວຫຼືໄດ້ພົບພຣະສົງສາວົກຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ ຄາວທີ່ພຣະອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່ມາແລ້ວ, ເພາະດິນແດນລາວຕອນກຳເນີດຊົນຊາດນັ້ນຢູ່ນະຄອນລຸງ ນະຄອນປາ ແລະປາກົດວ່າຢູ່ໃນອິນເດັຍຕາເວັນອອກໃກ້ກັບນະຄອນລຸງນະຄອນປານັ້ນ ມີຊົນເຜົ່າໜຶ່ງທີ່ນັບຖືນາຄະ(ນາຄ)ຮຽກຕົນເອງວ່າເຜົ່ານາຄາ.

ເມື່ອຊົນຊາດອ້າຍໄດ້ລົງມາຕັ້ງອານາຈັກໜອງແສ, ປາກົດຫຼັກຖານວ່າຄົນລາວໄດ້ນັບຖືພຣະພຸດທະສາສະໜາແລ້ວໃນບາງສ່ວນ ແຕ່ກໍປະສົມປະສານກັບລັດທິສາສະໜາແຖນໃນນັ້ນຄວາມເຊື່ອເລື່ອງນາຄ, ເຣື່ອງແຖນ ແລະເຣື່ອງຜີສາງນາງໄມ້ ແລະຜີບັນພຣະບູລຸດ ກໍສະແດງເຖິງຄວາມເປັນເອກະລັກ ສັນຍະລັກຂອງຄົນເຊື້ອຊາດລາວ.

ຈົນລາວມາຕັ້ງອານາຈັກຕ່າງໆ ໃນລ່ອງແມ່ນ້ຳຂອງ,ສາຂາຂອງແມ່ນ້ຳຂອງ, ຕະຫຼອດໄດ້ຂະຫຍາຍຕົວໄປສູ່ແມ່ນ້ຳສາຣະວິນ,ປິງ, ຍົມ, ນ່ານ ແລະເລີຍໄປຍັງຕົ້ນແມ່ນ້້ຳເຈົ້າພຣະຍານັ້ນ ຊົນຊາດອ້າຍລາວກໍໄດ້ຮັບອິດທິພົລພຣະພຸທທະສາສະໜາຫຼາຍຂຶ້ນ.

ສ່ວນລາວຢູ່ໃນລ່ອງແມ່ນ້ຳຂອງທັງສອງຝັ່ງ ໄດ້ສ້າງອານາຈັກຂອງຕົ້ນຂຶ້ນແລະມີສູນກາງອຳນາດໃຫຍ່ຢູ່ສອງຈຸດ ຄື ນະຄອນຊຽງທອງ ແລະນະຄອນສຸວັນນະໂຄມຄຳ ກໍມີພຣະພຸທທະສາ-ສະໜາເຂົ້າມີສ່ວນຮ່ວມໃນການພັດທະນາຊາດ, ໂດຍສະເພາະເຫັນໄດ້ຈະແຈ້ງຄື ສະໄໝພຣະເຈົ້າຟ້າງຸ່ມມະຫາຣາຊ ພຣະອົງໄດ້ເອົາພຸດທະສາສະໜາເປັນຄັນທຸງໄຊຂອງການສ້າງຄວາມເປັນປຶກແຜ່ນໝັ້ນຄົງຂອງຊາດ ພຣະອົງໄດ້ຍົກເອົາພຣະພຸດທະສາສະໜາເປັນສາສະໜາຂອງຊາດລາວ ແລະໄດ້ທຳການລົບລ້າງສາສະໜາຜີແຖນອັນເປັນສາສະໜາດັ້ງເດີມຂອງລາວ ທີີ່ມີຄວາມລ້າຫຼັງນັ້ນຖິ້ມ, ພຣະອົງເອງໃນບັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຊີວິດ ກໍຊົງໄດ້ສະຫຼະຣາຊບັນລັງອອກຊົງຜະໜວດໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ ອັນເປັນແບບຢ່າງທີ່ສຳຄັນ ໃຫ້ກຸນລະບຸດໄດ້ສືບຕໍ່ປະຕິບັດເລື້ອຍໆມາຮອດບັດນີ້.

ສິ່ງທີ່ຢັ້ງຢືນອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າຊົນຊາດລາວເຮົານັບຖືສາສະໜາພຸດ ແລະສາສະໜາພຸດກໍໄດ້ເປັນວິຖີຊີວິດຂອງຊາດລາວນັ້ນຖໍຄືນະຄອນຫຼວງສຳຄັນຂອງລາວນັ້ນຍັງໄດ້ຊື່ວ່ານະຄອນ ຫຼວງພຣະບາງ ເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຄວາມຈະເຣີນແຫ່ງພຣະພຸດທະສາສະໜາຂອງລາວເຮົາອັນນີ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາເຫັນວ່າສຍາມໄດ້ຖືເອົາແບບຢ່າງນີ້ ໄປເປັນແບບຢ່າງໃນການຣຕັ້ງອານາຈັກຂອງຕົນ ຫຼັງຈາກສຍາມໄດ້ພຣະແກ້ວມໍຣະກົດຈາກລາວໄປແລ້ວຄື ອານາຈັກຣັຕນະໂກສິນທ໌ຸ ກໍໄດ້ຕັ້ງຊື່ຕາມຊື່ພຣະແກ້ວມໍຣະກົດ ເປັນພຣະມະຫາມີຣັຕນະປະຕິມາກອຣ ແລະສ້າງວັດໄວ້ປະດິດ ສະຖານພຣະແກ້ວວ່າ “ວັດພຣະສຣີຣັຕນະສາສະດາຣາມ”ເບິ່ງທາງດ້ານກາຍະພາບອັນເປັນພຶດຕິໄນແລ້ວຄວາມເປັນເອກະລັກ, ສັນຍະລັກນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ຄົງເຊື້ອຊາດວັດທະນະທຳຂອງຊາດຕົນເທົ່ານັ້ນຍັງສົ່ງຜົນໃຫ້ຊາດອື່ນທີ່ມີວັດທະນະທຳດ້ອຍກວ່າ ຢືດຖືປະຕິບັດດ້ວຍຍ່ອມສະແດງເຖິງຄວາມເປັນເອກະລາດ ທາງວັດທະນະທຳເຊິ່ງບໍ່ອາດປະຕິເສດໄດ້ເລີຍ, ຢ່າງໃດກໍຕາມມາໃນໄລຍະເກືອບ ໓໐໐ ປີມານັ້ນ ລາວຈະເສັຍເອະລາດໃຫ້ຊາດອື່ນກໍຕາມ ແຕ່ໃນໄລຍະເກືອບ໓໐໐ ປີຜ່ານມາ ໃນບາງໄລຍະ, ບາງຊົ່ວຂະນະຊົນຊາດລາວ ກໍສາມາດຍາດເອົາເອົາຄວາມເປັນເອກະລາດຂອງຕົນມາເປັນລຳດັບ, ກໍຍ້ອນສາສະໜາ ທີ່ສ້າງສັນຄວາມເປັນເອກະລາດໄດ້ ດ້ວຍວັດທະນະທຳທີ່ມີເອກະລັກເທົ່ານັ້ນລາວຍັງຄົງເປັນລາວບໍ່ມີວັນປ່ຽນແປງ.

ຢ່າງໃດກໍຕາມນັບແຕ່ປະເທດລາວໄດ້ຮັບເອກະລາດຈາກຝຣັ່ງໃນວັນທີ໑໒ ຕຸລາ ປີ໑໙໔໕ ແລ້ວ, ປະຊາຊົນລາວເຮົາກໍໄດ້ປົກຄອງປະເທສດ້ວຍລັດຖະທຳມະນູນ, ໃນລັດຖະທຳມະນູນສະ ບັບແຮກຂອງລາວນັ້ນ ໄດ້ກຳນົດເອົາພຣະພຸດທະສາສະໜາເປັນສາສະໜາປະຈຳຊາດ ພົນລະເມືອງລາວເປັນຊາວພຸດພຣະມະຫາກະສັຕຣິຍ໌ຊົງເປັນຣາຊູປະຖຳແລະໃນບົດທນຳຂອງລັດຖະທຳມະນູນສະບັບນັ້ນໄດ້ກຳນົດເອົາຫຼັກທຳທາງພຣະພຸດທະສາສະໜາເປັນແມ່ບົດຄື"ມະໂນເສຕຖາ ມະໂມ ມະຍາ” ອັນນີ້ໄດ້ຢັ້ງຢືນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າປະເທດລາວ ຄືປະເທດແຫ່ງເສລີພາບ, ສັນຕິພາບ, ພາລະດອນພາບທັງຍັງບົ່ງບອກເຖິງ ເປັນດິນແດນທີ່ມີຄວາມສະຫງົບ,ສະດວກ, ສະບາຍ, ທັງເປັນດິນແດນແຫ່ງນັກປຣາດອີກທາງໜຶ່ງ.

----------

ໝາຍເຖິງຄົນລາວ ແລະຄົນເຊື້ອຊາຕລາວທັງມວລທັງຢູ່ໃນ ແລະນອກປະເທສ ທີ່ຍັງຄົງນຳໃຊ້ຮີດ 12 ຄອງ 14ເປັນພື້ນຖານວັທນະທັມຂອງຕົນຢູ່.

ບຸນຫໍ່ເຂົ້າສລາກ

2011-09-09T17:53:00.000-07:00

ບຸນຫໍ່ເຂົ້າສລາກ

ບຸນຫໍ່ເຂົ້າສລາກ ເປັນບຸນປະເພນີພຸດທະສາສນາຂອງລາວລາວ, ຈຶ່ງຮຽກວ່າບຸນປະເພນີທານຫໍ່ເຂົ້າສລາກ,ປະກົດຢູ່ໃນຮິດ ໑໒ ເດືອນ,ຄືຮີດສິບສອງ ເປັນພື້ນຖານວັດທະນະ ທັມລາວທັງມວນ.

ໃນເມືອງລາວທົ່ວປະເທດ ທຸກໆວັດທຸກໆບ້ານທີ່ມີວັດ ເມື່ອເຖິງໜ້າເທດ ສະການແລ້ວກ່າວໄດ້ວ່າບໍ່ມີບ້ານໃດທີ່ມີວັດຈະບໍ່ພາກັນເຮັດປະເພນີນີ້, ນອກຈາກຊຸມຊົນຊາວລາວໃນ ປະເທດລາວເອງແລ້ວ ຊຸມຊົນຊາວລາວ ແລະເຊື້ອສາຍ ລາວຢູ່ນອກປະເທດ ກໍພາກັນເຮັດ ບຸນດັ່ງກ່າວຢ່າງພ້ອມພຽງກັນ.

ການທຳບຸນຫຼືການເຮັດບຸນຫໍ່ເຂົ້າສລາກ ຕາມປະເພນີນິຍົມແມ່ນເຮັດ ໃນວັນຂຶ້ນ໑໕ຄ່ຳເດືອນ໑໐(ເດືອນສິບເພັງ)ເປັນປະຈຳທຸກໆປີ.

ເຂົ້າວ່າບຸນຫໍ່ເຂົ້າສລາກນັ້ນ ເນື່ອງຈາກວ່າ ໄດ້ຈັດເຂົ້າ, ປາ,ອາຫານແລະເຄື່ອງໄຊຍະທານຕ່າງໆລົງໄປໃນກະຕ່າ ຫຼືພາຊະນະຕ່າງໆ ແລ້ວນໍາໄປທອດ ຖວາຍທີ່ວັດ ໃນວັນເພັງ໑໕ຄໍ່າເດືອນສິບເທົ່ານັ້ນ, ເປົ້າໝາຍຂອງຜູ້ທານຫໍ່ເຂົ້າສລາກ ແມ່ນເພື່ອອຸທິດສ່ວນບຸນ ສ່ວນກຸສົນໄປຫາດວງວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ ຜູ້ມີຈິດສັດທາມີຄວາມປະສົງວ່າ ຈະອຸທິດຫາຜູ້ໃດ ກໍບັນທຶກຊື່ຜູ້ສົ່ງ ແລະຜູ້ຮັບ ລົງໄວ້ໃນເຈັ້ຍໂດຍລະອຽດ.

ການເຮັດບຸນເຂົ້າສລາກ ເປັນບຸນພິທີຊະນິດໜຶ່ງ ໃນປະເພດສັງຄະທານ,ຄືການທານແບບລວມຫຼືທານທ່າມກາງສົງ,ໝາຍຄວາມວ່າການທານມີ໒ປະເພດຄື:

໑.ສັງຄະທານ(ທານທ່າມກາງສົງ ຫຼືທານໃຫ້ເປັນສົງ ນັບແຕ່໔ພຣະສົງ໔ອົງຂຶ້ນໄປແບບໜຶ່ງ,ຫຼືທານແບບບໍ່ຈຳເພາະເຈາະຈົງບຸກຄົນ ຄືມອບໃຫ້ສົງອຸປໂລກ ຈັດແຈງສິ່ງຂອງນັ້ນ ເອງໂດຍທີ່ຍາດໂຍມບໍ່ໄດ້ຈັດແຈງໃຫ້ ຄືມອບໄວ້ທ່າມກາງສົງແລ້ວ ສຸດແຕ່ສົງຈະແຈກແຈງ)

໒.ບຸຄຄະລິກະທານ(ທານສະເພາະບຸກຄົນ ໝາຍງວ່າທານບົ່ງຊື່ບຸກຄົນ ໃຫ້ພະອົງນີ້ ອົງດຽວ ເຊິ່ງຍາດໂຍມເປັນຜູ້ຈັດແຈງ)

- ທານສອງປະເພດນີ້ ພຣະພຸດທະເຈົ້າສັນລະເສີນສັງຄະທານ ວ່າປະເສີດໄດ້ອານິສົງ ຫຼາຍກວ່າບຸຄຄະລິກກະທານ.
- ສຳລັບບຸນຫໍ່ເຂົ້າສລາກນັ້ນ ເບິ່ງຮູບການ ເໝືອນວ່າເປັນບຸຄຄະລິກຂະທານ ເພາະກວຍຫຼືຫໍ່ເຄື່ອງທານນັ້ນ ຈະຕ້ອງມອບໃຫ້ພຣະສົງແຕ່ລະອົງ ແຕ່ວ່າວິທີທຳເປັນສັງຄະທານ ເພາະຍາດໂຍມໄດ້ນຳເອົາເຄື່ອງທານນັ້ນມາແລ້ວ ເອົາຊື່ນັ້ນຂຽນລົງເຈັ້ຍແລ້ວນຳໄປເຄນໃຫ້ ປະທານສົງຫຼືພຣະພິກຂຸອົງໃດອົງໜຶ່ງ ແລ້ວທຳການອະປະໂລກະນະກັມແລ້ວ ພຣະສົງຜູ້ຮັບ ສັນທະນັ້ນ ທຳໜ້າທີ່ແຈກສັງຄະທານ ໂດຍໃຫ້ພຣະເນນນນັ້ນເອົາ ຫາກພຣະສົງອົງໄໃດ ຈັກຖືກຊື່ຜູ້ໃດ ຜູ້ເຈົ້າພາບກໍນຳເອົາເຄື່ອງທານຂອງຕົນໄປເຄນໃຫ້ພຣະ-ເນນອົງນັ້ນດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມສັດທາ.

- ບຸນຫໍ່ເຂົ້າສລາກ ປະຊາຊົນລາວເຮົາມັກເວົ້າວ່າ“ບຸນເຂົ້າສາກ” ເຊິ່ງໝາຍເຖິງເຂົ້າສລາກນັ້ນເອງ, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງວ່າເຂົ້າສາກ, ຄວາມຈິງຄົນລາວເຮົາໃນອະດີດມັກຂຽນອັກສອນຄວບວ່າ“ສລາກ ຫຼື ສຼາກ” ເວລາ ອ່ານຄົນລາວບໍ່ມັກອ່ານ ຈຶ່ງອອກຄຳວ່າສາກ, ຄຳວ່າ “ສລາກ” ມາຈາກຄຳປາລີວ່າ“ສລາກ” ຜສົມກັບ “ພຕຕ” ຈຶ່ງຂຽນວ່າ “ສລາກພຕຕາ” ເມື່ອອ່ານເປັນພາສາລາວວ່າ “ສະລາກະພັຕຕະ”ຫຼື “ສະລາກະພັຕ” ບາງຄັ້ງກໍວ່າ “ສລາກພັດ” ກະມີ ແຕ່ປະຊາຊົນທົ່ວໄປຈະວ່າ "ບຸນເຂົ້າສາກ"
ໃນການທຳບຸນເຂົ້ສາກນີ້ ປະຊາຊົນຄົນລາວທົ່ວປະເທດນັບຖື ແລະເອົາໃຈໃສ່ຫຼາຍທີ່ສຸດ ເໝືອນເຂົ້າປະ ດັບດິນ, ເຊິ່ງຕິດພັນກັບຄວາມເຊື່ອທີ່ວ່າ "ໃນວັນຂຶ້ນ ໑໕ ຄໍ່າເດືອນ ໑໐(ລາວ) ເປັນວັນທີ່ພຣະຍາຍົມພິບານ ເປີດ ປະຕູນະຮົກ, ໃນຫສັດນະຮົກ ໄດ້ມາຮັບສ່ວນບຸນ ສ່ວນກຸສົນຈາກຍາດພີ່ນ້ອງ ທີ່ມາເກີດເປັນມະນຸດສາໂລກ ຕັ້ງແຕ່ທ່ຽງຄືນຂອງວັນຂຶ້ນ ໑໕ ຄ່ຳ, ທີ່ນີ້ພວກເຜດ ຫຼືສັດນະຮົກເຫຼົ່ານັ້ນມາຮັບສ່ວນບຸນຈາກຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ມະ ນຸດສາໂລກ ພວກທີ່ໄດ້ຮັບສ່ວນບຸນກຸສົນ ທີ່ເກີດຈາກການທຳບຸນເຂົ້າສາກນີ້ ກໍຈະໂອຍພອນໃຫ້ຍາດພີ່ນ້ອງໄດ້ ຢູ່ເຢັນເປັນສຸກ, ມີຄວາມອຸດົມສົມບູນດ້ວຍສິ່ງທີ່ຕ້ອງການ ແລະໃຈປາຖະໜາ, ໃນທາງກົງກັນຂ້າມກັນ ຫາກວ່າມາ ແລ້ວເກີດບໍ່ໄດ້ສ່ວນບຸນອັນໃດເລີຍ ເຂົາກໍຈະນ້ອຍເນື້ອຕໍ່ໃຈ ວ່າລູກຫຼານບໍ່ສົນໃຈໃຍດີ ຈຶ່ງປ້ອຍດ່າສາບແສ່ງລູກ ຫຼານຂອງຕົນໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມວິນາດ," ຜົນທີ່ໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນີ້ ເພາະວ່າ "ເຜດພວກທີ່ໄດ້ຮັບສ່ວນກຸສົນ ຈາກຍາດຕິ ພີ່ນ້ອງນັ້ນ ເປັນສິ່ງຢັ້ງຢືນໃຫ້ພະຍາຍົມພິບານເຫັນວ່າ ຄາວເຜດເລົ່ານັ້ນຍັງມີຊີວິດຄວາມເປັນມະນຸດ ຍ່ອມເຄີຍໄດ້ ທຳຄຸນງາມຄວາມດີໄວ້ກັບລູກຫຼານຍາດມິດຢູ່ແນ່ ຈຶ່ງໄດ້ໃຫ້ການຍົກຍ້ອງ ແລະລົດຜ່ອນໂທດຕາມຖານະ, ຫາກຜູ້ ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບສ່ວນບຸນໃນວັນເຂົ້າສາກນັ້ນ ກໍຢັ້ງຢືນໃຫ້ພຣະຍາຍົມພິບານມອງເຫັນວ່າ ເຜດຕົນນີ້ຄາວເປັນມະນຸດບໍ່ ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ໃຍດີ ແລະບໍ່ໄດ້ສ້າງຄຸນງາມຄວາມດີຫຍັງໄວ້ໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງແກ່ຍາດມິດຕົນ ຈຶ່ງບໍ່ມີໃຜເຮັດບຸນຫາ, ເຂົາກໍຈະໄດ້ຮັບການຕິຕຽນຈາກພຣະຍາຍົມ ແລະໂທດທີ່ມີກໍບໍ່ໄດ້ລົດຜ່ອນເໝືອນຄົນອື່ນ"
ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຜດທີ່ພຣະຍາມຍົມພິບານປ່ອຍອອກມາ ຍາມວັນເພັງຂຶ້ນ ໑໕ ຄ່ຳນັ້ນ, ຫາກໃຜມີຍາດພີ່ ນ້ອງໄດ້ເຮັດບຸນຫາ ກໍໄດ້ຮັບຜົນທານນັ້ນຢ່າງເຕັມອີ່ມ ແລະເຫຼືອເຟືອ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຍາກພີ່ນ້ອງເຮັດບຸນຫາ ແຕ່ຜູ້ອື່ນ ອຸທິດໃຫ້ ເຂົາກໍຈະໄດ້ພຽງເລັກນ້ອຍ ຫຼືໄດ້ພຽງແຕ່ເລີຍເສດໃບຕອງ, ຫາກວ່າເຜດເລົ່ານັ້ນ ຄາວຍັງເປັນມະນຸດ ນັ້ນໄດ້ເຮັດບຸນໄວ້ແນ່ ແຕ່ວ່າຍ້ອນຜົນກັມຊົ່ວຫຼາຍກວ່າຜົນດີ ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ໄປຕົກນະຮົກກ່ອນ ແຕ່ເມື່ອອອກມາຈາກ ຂຸມນະຮົກນັ້ນ ບັງເອີນວ່າຍາດພີ່ນ້ອງຍັງທານໃຫ້ເຂົາຢູ່ ເຂົາກໍຈະບໍ່ໄດ້ໄປເອົາຜົນທານຂອງເຂົາທີ່ທຳໄວ້ ບຸນກຸສົນຂອງເຂົາກໍຍັງເຕັມປ່ຽມ ແລະພອກພູນຂຶ້ນ, ກົງກັນຂ້າມຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດບຸນທຳທານຫຍັງເລີຍໃນຄວາມ ເປັນມະນຸດ ແຖມຍດາດມິດບໍ່ໄດ້ທານອຸທິດຫຍັງໃຫ້ ເຂົາຈະບໍ່ໄດ້ຫຍັງກັບໄປເລີຍ ຍິ່ງເກີດຄວາມເວທະນາຍິ່ງໜັກ.
ຍ້ອນເຊັ່ນນັ້ນ ເຂົາກໍຈະສາບແຊ່ງລູກຫຼານ ທີ່ຍັງມີຊີວິດ ໃຫ້ເປັນໄປໃນຕ່າງໆນານາ, ບາງເຜດກໍສາບ ແຊ່ງໃຫ້ລູກຫຼານທີ່ໄດ້ຮັບມໍຣະດົກຂອງເຂົາທີ່ເຂົາໄດ້ທຳໄວ້ໃນຄາວເປັນມະນຸດ ໄດ້ຮັບຄວາມລຳບາກ ແລະທັງຍັງ ໃຫ້ຍົມພິບານໄດ້ຮັບຮູ້ ແລະຈົດບັນທຶກລູກຫຼານຂອງເຂົາວ່າເປັນຄົນເຣລະຄຸນ, ບໍ່ມີກະຕັນຍູກະຕະເວທີຕາ.
ອີກອັນໜຶ່ງການເຮັດບຸນເຂົ້າສາກ ຍັງເປັນການບົ່ງບອກເຖິງສະພາວະຜູ້ທີ່ຕາຍໄປແລ້ວວ່າ ເປັນຜູ້ມີຄຸນ ຄວາມດີ ຫຼືບໍ່ມີຄຸນຄວາມດີໄວ້ກ່ອນ, ອັນທີສອງບົ່ງບອກຜູ້ທີ່ເປັນລູກຫຼານວ່າເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ເນຣະຄຸນ ພໍ່ແມ່, ທັງຍັງ ສອນຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ນັ້ນ ໃຫ້ຮູ້ຈັກຕອບບຸນແທນຄຸນທ່ານຜູ້ມີພຣະຄຸນທັງທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ ແລະລະໂລກໄປແລ້ວ.

ໃນປະເພນີບຸນເດືອນສິບ ຫຼືການເຮັດບຸນເຂົ້າສາກນີ້ ບາງທ້ອງຖິ່ນຍັງມີການເຮັດບຸນຟັງເທດດ້ວຍ ເພື່ອເປັນການຮັກສາສີນ ໃຫ້ທານ ແລະອົບຮົມປັນຍາ, ໜັງສືທີ່ນຳມາເທດມັກຈະເປັນໜັງສືປະເພດຄຳສອນ, ໜັງສືຊາດົກຕ່າງໆ ເຊັ່ນພຣະເຈົ້າສິບຊາດ, ປະຖົມມະສົມໂພດ ແລະໜັງສືໄກສອນດອກບົວ ແລະອື່ນໆ ຕາມທີ່ຫາໄດ້ ຫຼືຜັດປ່ຽນກັນໄປຕາມແຕ່ລະປີ, ບຸນເດືອນສິບ ຖືເປັນປະເພນີອັນດີງາມຂອງຊາດລາວ ກໍຄທຊາວ ພຸດລາວ ທີ່ປະຕບັດສືບໆກັນມາ ດັ່ງກອນປະພັນໄວ້ວ່າ:
"ຮີດໜຶ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຖິງເດືອນສິບເຂົ້າ ທາຍຍົກໂອຍທານ
ເບີກພລີທຳທານ ຕໍ່ມາສອງຊຳ້
ເຂົ້າສລາກນຳໄປໃຫ້ ສັງໂຄທານທອດ
ພາກັນຫວັງຍອດແກ້ວ ນິບພານພຸ້ນພົ້ນທີ່ສູງ
ຝູງໝູ່ລູງອາວປ້າ ຄະນາເນືອງນ້ອມສົ່ງ
ສັດທາລົງທອດໄວ້ ທານໃຫ້ແຜ່ໄປ
ອຸທິດໃຫ້ຝູງເຜດເປໂຕ
ພາກັນໂມທະນານຳ ສູ່ຄົນຈົນກ້ຽງ"

ວີທີເຮັດບຸນເຂົ້າສລາກ.
ເດືອນສິບ ທຳບຸນເຂົ້າສາກ ຫຼືເຂົ້າສລາກ (ສລາກະພັດ) ກົງກັບວັນເພັງເດືອນສິບ, ຜູ້ຖວາຍຂະຂຽນຊື່ ຂອງຕົນລົງໃນພາສະນະທີ່ໃສ່ຂອງທານ ແລະຂຽນລົງໃນບາດ ທີ່ກັມມະການຈັດໄວ້ແລ້ວ, ເມື່ອຄົບແລ້ວ ຈະມີການໄຫວ້ພຣະ, ສະມາທານສີນ, ກ່າວຄຳຖວາຍພາເຂົ້າ, ຫໍ່ເຂົ້າສາກ ເມື່ອຖວາຍແລ້ວຈະທາຍົກຈະນຳບາດ ທີ່ບັນຈຸລາຍຊື່ ເຈົ້າພາບໄວ້ແລ້ວນັ້ນ ໄປຖວາຍແກ່ພຣະສົງອົງໜຶ່ງ ເຊິ່ງທາງເຈົ້າອະທິການໄດ້ມອບສັນທະໄວ້ແລ້ວ ເມື່ອພຣະພິກຂຸອົງນັ້ນໄດ້ຮັບບາດສລາກແລ້ວ ກໍກ່າວຄຳອະປະໂລກະນະກັມ ກ່າວເສັດແລ້ວພຣະພິກຂຸອົງໄດ້ຮັບ ສັນທາມະຕິຈາກຄະນະສົງຜູ້ທຳໜ້າທີ່ແຈກພັດ ກໍເຄນບາດນັ້ນໃຫ້ປະທານສົງ, ປະທານສົງຈະຮັບ ແລ້ວກໍຈັບ ສລາກຕາມກຳນົດໄວ້, ແລ້ວກໍມອບໃຫ້ແກ່ພິກຂຸຜູ້ຮັບສັນທາມະຕິນັ້ນຄືນ ແລ້ວຈຶ່ງຈົກສລາກທີ່ເປັນຂອງເພິ່ນເອງ, ຫຼັງຈາກນັ້ນທາຍົກກໍນຳບາດສລາກນັ້ນໄປໃຫ້ພຣະສົງອົງອື່ນຈົກ ຈົນຮອດສາມະເນນ.
ເມື່ອພຣະສົງຈັບສລາກແລ້ວທາຍົກຈະອ່ານຊື່ນເຈົ້າພາບ ໄປຖວາຍພາເຂົ້າ, ຫໍ່ເຂົ້າສລາກ ຕົກຖືກພຣະ-ເນນອົງໃດ ເຈົາພາບກໍນຳເອົາພາເຂົ້າ ຫຼືຫໍ່ເຂົ້າສລາກຂອງຕົນໄປປະເຄນແກ່ພຣະພິກຂຸ-ສາມະເນນອົງນັ້ນ.
ເມື່ອຈົກສລາກແລ້ວແລ້ວ ປະທານຄະນະສົງ ອັນມີເຈົ້າອະທິການວັດ ໄດ້ເທດສະໜາສລອງເຂົ້າສລາກ ຈົບແລ້ວ ກໍຈັກສູດຄາຖາສລາກ ໃຫ້ພອນຍະຖາ ແລ້ວກໍສູດຕັກບາດສືບຕໍ່ໄປ ເປັນອັນເສັດພິທີທຳບຸນເຂົ້າສລາກ ຂອງປີນັ້ນ.
ຫາກກິກຈະກຳຂອງວັດນັ້ນ ມີການຟັງເທດຕໍ່ ກໍຫຼັງຈາກສູດຕັກບາດແລ້ວ ອອກຕົນຍາກໂຍມຮັບປະ ທານອາຫານແລ້ວ ກໍເລີ່ມຟັງເທດພິເສດໄປຈົນຮອດເພນ ຕົກຕອນແລງ ມີການໄຫວ້ພຣະ, ວຽນທຽນ ບາງທ້ອງຖິ່ນກໍມີໄຫຼເຮືອໄຟ, ບາງທ້ອງຖິ່ນກໍມີການຊ່ວງເຮືອ ກໍສຸດແລ້ວແຕ່ຈະປະຕິບັດຕາມຮີດຄອງຂອງແຕ່ ລະບ້ານແຕ່ລະທ້ອງຖິ່ນ.

(ຕິດຕາມອ່ານ)

ການທໍາບຸນມຸງຄຸນທົ່ວໄປ(ໃຊ້ໄດ້ກັບທຸກງານ)

2011-09-08T08:08:00.001-07:00

ການທໍາບຸນມຸງຄຸນທົ່ວໄປ(ໃຊ້ໄດ້ກັບທຸກງານ)

ການທໍາບຸນມຸງຄຸນທົ່ວໄປ
ພຸທທະສາສນິກຊົນຜູ້ມີສັດທາປາສາທະ ມັກໃຄ່ທີ່ຈະທຳບຸນໂດຍອາຣາທນາພຣະສົງ-ສາມະເນນມາສູດພຸດທະມົນ ແລະສັນພັຕຕາຫາຣເນື່ອງໃນງານໃດໆ ເຊິ່ງເປັນງານມຸງຄຸນອັນບໍ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ເປັນຜະແນກໜຶ່ງຕ່າງຫາກ ອາດຈະທຳໄດ້ສະເໝີ ບໍ່ຈຳກັດວັນ ເດືອນ ແລະເວລາ ຄວາມສຳຄັນຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມສະດວກຂອງເຈົ້າພາບຫຼາຍວກວ່າຈຳນວນພຣະພິກຂຸກໍບໍ່ໄດ້ ກຳນົດແນ່ນອນວ່າຕ້ອງເທົ່ານັ້ນອົງ ເທົ່ານີ້ອົງແລ້ວແຕ່ສັດທາຂອງພຸດທະສາສນິກຊົນຜູ້ເປັນ ເຈົ້າພາບນັ້ນ,ແຕ່ສ່ວນຫຼາຍມັກນິຍົມຢ່າງນ້ອຍ ໕ ອົງ, ໙ ອົງຂຶ້ນໄປ ແລະ ການທຳບຸນລ້ຽງພຣະນັ້ນຈະທຳທີ່ວັດ ຫຼືບ້ານກໍໄດ້ ຂໍ້ສຳຄັນຕ້ອງທຳຢ່າງນີ້ ຄື:
໑.ຈັດໂຕໝູ່ບູຊາ: ຕັ້ງພຣະພຸດທະຮູບ ເຕົ້າດອກໄມ້, ກະຖັງທູບ ແລະ ຮາວທຽນ, ພ້ອມທັງທູບ ແລະ ທຽນ ຖ້າເປັນໂຕະທັມມະດາ ຕ້ອງຫາເຕົ້າດອກໄມ້ ໑ ຄູ່, ຮາວທຽນ ໑ ຄູ່,ກະຖັງທູບ ໑ ອັນ, ໃນເມື່ອໄຕ້ທຽນຕ້ອງໄດ້ທຽນໜ້າພຣະ ໒ ເຫຼັ້ມ(ຂະໜາດພໍງາມຫຼືກະວ່ານັບ ແຕ່ເຣີ່ມໃຕ້ ຈົນຮອດແລ້ວພິທີທຽນຍັງບໍ່ທັນໝົດ) ທູບຕ້ອງບູຊາ ໓ດອກ, ເວລາຕັ້ງໂຕະໝູ່ບູຊາ ກໍໃຫ້ຕັ້ງຢູ່ທາງຂວາມືພຣະສົງອົງຜູ້ເປັນປະທານ ແລະຫັນໜ້າໄປທາງດຽວກັບພຣະພິກຂຸອົງຜູ້ ເປັນປະທານຖ້າຫາກຈຳເປັນຕ້ອງຕັ້ງຢູ່ທາງຊ້າຍ ຫຼືທາງອື່ນກໍໃຫ້ຫັນໜ້າພຣະປະທານໄປ ທາງສົງ,ສຳລັບພຣະພຸດທະຮູບນັ້ນ ຈະເປັນພຣະປາງໃດກໍໄດ້ ຖ້າຫາກເປັນພຣະປະຈຳວັນເກີດຂອງເຈົ້າຂອງເຮືອນ ຫຼືເຈົ້າຂອງງານຍິ່ງເປັນການດີ.
໒. ຕັ້ງພາມຸງຄຸນຫຼືຂັນນ້ຳມັນ(ບາດກໍໄດ້) : ຕັ້ງຕໍ່ໜ້າພຣະພິກຂຸອົງເປັນປະທານ, ຫ່າງ ປະມານ ໑ສອກ, ເອົາທຽນຄ່າສອກ, ວຽນຫົວມາວາງໄວ້, ຂັນ ຫຼືບາດນັ້ນຕາມປະເພນິຍົມຂອງຊາວລາວເຮົາແມ່ນໃຫ້ຕັ້ງເທິງພາພານ ຫຼືພາໂຕກຫວາຍກໍໄດ້ ຫາແພຫຼືເຈັ້ຍຂາວມາປູໄວ້, ໃຫ້ເຮັດບ້າງ ໕ ບ້າງໃສ່ປັກຈັຍຕາມສັດທາບ້າງພາມຸງຄຸນໃຫ້ເຮັດເປັນ ໕ ບ້າງ(ຫາກເປັນພາ ອັປມຸງຄຸນໃຫ້ເຮັດ ໔ ບ້າງ)ຢາກໃສ່ໝາກເບັງກໍໄດ້ ຖ້າໃສ່ໝາກເບັງກໍໃຫ້ໃສ່ພຽງ ໒ ຕົ້ນເທົ່ານັ້ນ,ແລ້ວກ້ຽວຝ້າຍມຸງຄຸນໄປທາງຂວາ ຄືວຽນຊ້າຍຫາຂວາມື.
໓. ຕັ້ງອາສະນະສົງ:ປູດ້ວຍຜ້າຂາວ ແລ້ວວາງອາສະນະລົງຜ້າຂາວນັ້ນ ໃນຍະຫ່າງ ກັນພໍຄວນ, ຫາງ້ຽງ,ຂັນໝາກພູ, ນໍ້າດື່ມ ເປັນຂວດ ທັງນໍ້າດື່ມ ແລະ ນໍ້າຫວານ(ອົງລະຊຸດ ຫຼື ໒ອົງຕໍ່ຊຸດກໍໄດ້) ເວລາຕັ້ງໃຫ້ຕັ້ງຢູ່ຊ້າຍມືຂອງພຣະພິກຂຸ,ຖ້າມີນ້ຳເຢັນກໍໃຫ້ຫາຈອກສຳລັບນໍ້ຳ ເຢັນ ແລະ ນໍ້າຮ້ອນໄວ້ພຽງພໍຫຼືນ້ຳປະນະອື່ນ ກໍຫາຈອກໄວ້ໃຫ້ພໍ ນໍ້າປານະຢ່າງອື່ນທີ່ຄວນມໃສ່ຈອກກໍໃຫ້ຈອກໃຫ້ຄົບກໍແລ້ວກັນຖ້ານໍ້ຳປານະທີ່ໃສ່ກວດຄວນສັນດ້ວຍທໍ່ກໍຫາທໍ່ມາໄວ້ ກະແລ້ວ ກັນ.
໔.ຕ້ອງມີຝ້າຍມຸງຄຸນ: ຕ້ອງຫາຝ້າຍຍາວໆ ຈັບໃຫ້ໄດ້ເກົ້າເສັ້ນຝ້າຍ, ຢັ່ງແຕ່ພຣະປະທານລົງມາໃສ່ພາມຸງຄຸນ ຫຼືຖ້າຈະຮອບເຮືອນ ກໍໃຫ້ຮອບເຮືອນກ່ອນຈຶ່ງອົງລົງມາຮອບພຣະ ພຸດທະຮູບ ແລະ ຈຶ່ງກ້ຽວພາມຸງຄຸນສ່ວນຝ້າຍມຸງຄຸນທີ່ເຫຼືອແມ່ນວາງໃສ່ພາຊະນະຂ້າງພຣະ ພິກຂຸອົງເປັນປະທານວິທີວຽນຝ້າຍໃຫ້ວຽນ “ປະທັກຂີນະວັດ” ຄືວຽນຈາກຊ້າຍຫາຂວາ, ສ່ວນວຽນຮອບເດີ່ນບ້ານ ຫຼືຮອບເຮືອນນັ້ນ ແໃ່ນເພື່ອປ້ອງກັນພຍັນຕຣາຍນັ້ນເອງ.
໕.ວິທີການ ຖ້າເຮັດສອງວັນ ວັນແຮກແມ່ນວັນຈະເຣີນພຸດທະມົນຕອນແລງ ກຳນົດ ແຕ່ເວລາ໑໖:໐໐ ໂມງ ໄປຮອດ ໒໑:໐໐ ກາງຄືນ, ຂອງວັນແຮກແມ່ນໃຊ້ໄດ້ ຖ້າງານວັດແມ່ນເອົາກາງຄືນແມ່ນດີ ເພາະຍາດໂຍມຈະກິນເຂົ້າແລງມາໝົດແລ້ວ ບໍ່ເປັນການຫຍຸ້ງຍາກຍາດໂຍມ, ເຣີ່ມພິທີ ຫົວໜ້າ ຫຼືເຈົ້າພາບຕົ້ຍໄປຈູດທູບ ໄຕ້ທຽນບູຊາພຣະປະທານແລ້ວອະທິຖານ ຈິດຕາມຄວາມປາຖນາ, ຫົວໜ້ານຳພາໄຫວ້ພຣະ, ສັກເຄເທວະດາ, ຮັບສີນ,ແລ້ວອາຣາທະ ນາພຣະປະຣິຕ, ນັ່ງຟັງສູດມົນຕໍ່ໄປດ້ວຍຄວາມເຄົາຣົບ,ຫຼັງຈາກສຳເຣັດແລ້ວ ກໍຖວາຍທານ ເທົ່າທີ່ມີ ພຣະສົງໃຫ້ພອນຢາດນໍ້າ ພຣະສົງກັບວັດເປັນອັນເລີກງານທາງພິທີສົງໃນວັນແຮກ, ມື້ອື່ນເຊົ້າມີການຕັກບາດ ແລະ ຖວາຍທານ.
ສ່ວນວັນທີສອງຄືເຊົ້າວັນຕໍ່ມາ ແມ່ນມັກນິມົນມາສັນເຊົ້າ ເພາະວ່າຈະໄດ້ຕັກບາດຖວາຍສັງຄະທານນຳ, ຕອນເຊົ້າ ຖ້າເຮັດທີ່ເຮືອນໄປຮັບພຣະ ແລະ ບາດມາພ້ອມ,ຖ້າເຮັດທີ່ ວັດກໍໄປຮັບແຕ່ບາດມາຈັດໂຕ໊ະຕັ້ງບາດ ຕາມອົງພັນສາແກ່ລົງໄປຮອດອ່ອນຈົນຮອດສາມະ ເນນ ການໄປຮັບພຣະມາຍັງເຮືອນບຸນບໍ່ໃຫ້ກາຍ ກຳນົດເວລາຕາຍຕົວຄືຮັບພຣະມາຮອດວັດ ບໍ່ຄວນຈະກາຍ ໐໗:໐໐ ໂມງ, ໄວ້ພຣະ ຮັບສິນ ກໍບໍ່ຄວນກາຍ ໐໗:໓໐ໂມງ.
ວິທີເຮັດ ກໍໃຫ້ເຮັດເໝືອນເດີມ ທາງປະທານ ຫຼືເຈົ້າພາບງານໃຫ້ໄປຈູດທູບໃຕ້ທຽນ(ຄັນ ຫ້ອງແອຣ໌ ບໍ່ຄວນຈູດທູບ ແລະ ບໍ່ຄວນຈະໄຕ້ທຽນຫຼາຍ)ມັກຄະທາຍົກນຳພາໄຫວ້ພຣະ(ຖ້າ ເຮັດເອງເປັນກໍຄວນເຮັດເອງເລີຍ ເປັນການດີທີ່ສຸດ)ສັກເຄເທວະດາ ຮັບສີລ, ແລ້ວກໍກ່າວຄຳ ຖວາຍເຄື່ອງໃສ່ບາດ ແລະ ພັດຕາຫານເລີຍ,ຫຼັງຈາກນັ້ນພຣະສົງຈະສູຕຖວາຍພອນພຣະ “ນະໂມ ຯລຯ ອິຕິປິໂສ ຯລຯ ແລະ ພາຫຸງສະຫັສສະ ຯລຯ ຕໍ່ດ້ວຍ ມະຫາກາ” ເມື່ອພຣະສົງ ສູດຈົບນະໂມແລ້ວໃຫ້ເຈົ້າພາບເຣີ່ມໄປໃສ່ບາດເປັນຄົນແຮກ ຕໍ່ດ້ວຍລູກຫຼາຍ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງມາຮ່ວມງານ.
ເມື່ອພຣະສູດຈົບແລ້ວ ໃຫ້ຖວາຍພາເຂົ້າ,ຖ້າຍັງບໍ່ທັນຍົກພາເຂົ້າມາ ກໍໃຫ້ຍົກພາເຂົ້າມາຕອນທີ່ພີ່ນ້ອງຍັງບໍ່ທັນໃສ່ບາດແລ້ວ(ປົກກະຕິເພີ່ນໃຫ້ຍົກພາເຂົ້າມາວາງຕໍ່ໜ້າພຣະແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວຄຳຖວາຍເຄື່ອງໃສ່ບາດ ແລະພັດຕາຫານ) ແຕ່ຖ້າແຕ່ງບໍ່ທັນໃຫ້ເອົາມາພາໜຶ່ງກ່ອນເພາະຈະໄດ້ກ່າວຄຳຖວາຍພັດຕາຫານ ພ້ອມເຄື່ອງໃສ່ບາດ ມັນຈຶ່ງບໍ່ຫຍຸ້ງຍາກ.
ເມື່ອປະເຄນພາເຂົ້າແລ້ວໃຫ້ນິມົນພຣະສົງສັນພັດຕາຫານເລີຍ,ຖ້າວ່າພີ່ນ້ອງຕັກບາດ ແລ້ວກໍໃຫ້ເອົາບາດມາຖາວຍເພີ່ນໃນຈະນະນັ້ນເລີຍກໍຣະນີ້ຄົນໃສ່ບາດຫຼາຍ ກໍນິມົນພຣະສົງ ສັນພັດຕາຫານກ່ອນກໍໄດ້ເພາະອິງໃສ່ເວລາແຂກ ເພາະເຮົາຈະຕ້ອງໄດ້ລ້ຽງແຂກອີກຕໍ່ນຶ່ງ(ປັດຈຸບັນມີການປະຍຸກຂຶ້ນມາອີກ ຄືເວລາຖວາຍພັດຕາຫານແລ້ວ ມັກຈະໃຫ້ພອນຍາດນ້ຳກ່ອນ ເນື່ອງຈາກມີບາງທ່ານຢາກເມືອບ້ານກ່ອນ ແຕ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບພອນ ແລະ ຍາກນໍ້າສະນັ້ນ ພຣະສົງຈຶ່ງໃຫ້ພອນກ່ອນແລ້ວ ຈຶ່ງສັນເຂົ້າ)ຫຼັງຈາກພຣະສັນພັດຕາຫານສໍາເຣັດແລ້ວ ກໍໃຫ້ ກ່າວຄຳຖວາຍທານອື່ນໆທີ່ມີເປັນຕົ້ນແມ່ນ, ອັດຖະບໍຣິຂານ, ຫຼືກອງບຸນອື່ນໆ ຕາມເຈຕນາ ຂອງເຈົ້າພາບຫຼັງຈາກນັ້ນ ລາວເຮົາໃຄ່ຈະຟັງທຳ ກໍໃຫ້ອາຣາທະນາທັມ ດ້ວຍຄຳວ່າ “ພຣົມມາ ຈະໂຣກາທິປະຕິ ຯລຯ” ພຣະສົງຈະເທສສະຫຼອງ ຫຼືເທດຕາມສັດທາຍາດໂຍມ ນິມົນ,ຫຼັງຈາກເທດແລ້ວ ຈຶ່ງຄາຣະວະ ພຣະສົງໃຫ້ພອນຢາດນ້ຳ ເປັນອັນຈົບພິທີ ຖ້າເຮັັດທີ່ວັດພຣະສົງກັບກຸຕິ ຖ້າເຮັດທີ່ເຮືອນໃຫ້ຈັດຣົດໄປສົ່ງເພີ່ນ ພ້ອມທັງບາດ ແລະເຄື່ອງທານ ເປັນອັນຈົບພິທີທາງສົງ ນອກນັ້ນແມ່ນເຣື່ອງຂອງການລ້ຽງແຂກ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງ ເຮັດໄປ ຮອດເວລາເທົ່າໃດກໍໄດ້, ແຕ່ມີບາງງານນັ້ນມີສັດທາຢາກຈະຖວາຍເພນນຳ ຖ້າດຮັດທີ່ເຮືອນ ກໍໃຫ້ສັດທາຍາດໂຍມຈັດທີ່ພັກໃຫ້ພຣະສົງຕ່າງຫາກ ຖ້າເຮັດທີ່ວັດ ເມື່ອເຖິງເວລາເພນແລ້ວກໍນິມົນພຣະສົງມ ສັນເພນ ໃຫ້ເຮັດແບບດຽວກັນ ຄື ຈຸດທູບທຽນ,ໄຫວ້ພຣະ(ບໍ່ຮັບສິນກໍໄດ້, ບໍ່ ສັກເຄເທວະດາກໍໄດ້)ແຕ່ໃຫ້ກ່າວຄຳຖວາຍພັດຕາຫານເພນ ແລ້ວປະເຄນພັດຕາຫານ ຄາຣະ ວະຮັບພອນ ກ່ອນຫຼືຫຼັງພຣະສົງສັນພັດຕາຫານກໍໄດ້ ເປັນອັນວ່າຈົບການຖວາຍພັດຕາຫານ ເພນ,ແລ້ວສົ່ງພຣະກັບວັດ.
ໝາຍເຫດ:
ກໍຣະນີ້ແມ່ນເວົ້າສະເພາະເຮັດສອງວັນຖ້າຫາກເຮັດວັນດຽວ ມັກຈະເຮັດສັນເພນ ກໍໃຫ້ໄປຮັບພຣະຕັ້ງແຕ່ ເວລາ ໑໐:໐໐ ໂມງເມື່ອມາຮອດເຮືອນໃຫ້ໄຫວ້ພຣະສູດມົນ ແລະ ອາ ຣາທນາມຸງຄຸນ ພຣະສົງສູດມຸງຄຸນແລ້ວກໍທຳການຖວາຍທານຕາມທີ່ກ່າວແລ້ວ.

ສາຂະບູຊາວັນບຸນວັດທະນະທັມພຸດລາວ ວັນສຳຄັນສາກົນແຫ່ງໂລກ

2011-09-07T21:57:00.000-07:00

໑. ຄວາມເປັນມາຂອງວັນວິສາຂະບູຊາໃນລາວ.

-ວັນບຸນວິສາຂະບູຊາ ໄດ້ປາກົດຢ່າງຈະແຈ້ງໃນຮີດ ໑໒ອັນເປັນແມ່ບົດທາງວັດທະນະທັມລາວ ເຊິ່ງທາງຣາຊະ ການໃນອານາຈັກລ້ານຊ້າງໄດ້ກໍານົດເອົາວັນສໍາຄັນທາງສາສນາເປັນວັນທີ່ຊາວລ້ານຊ້າງໄດ້ປະພຶດປະຕິດບັດ ຕາບເທົ້າທຸກວັນນີ້ຊາວລາວໃນຂອງເຂດທົ່ວປະເທດ ທີ່ເປັນຊາວພຸດ ໄດ້ສືບທອດປະຕິບັດມາ ໂດຍປະເພນີເຊິ່ງ ຊາວພຸດລາວທັງມວນໃຜໆ ກໍຮັບຮູ້ຄວາມໝາຍຄວາມຄໍາຄັນຂອງວັນດັ່ງກ່າວທັງຍັງໄດ້ສືບທອດປະຕິບັດຢ່າງ ສະໝໍ່າສະເໝີໂດຍບໍ່ລະຮີດໃຫ້ໝອງ ບໍ່ລະຄອງໃຫ້ເສົ້າເຖິງແມ່ນວ່າໃນຍາມປະເທດຊາດຢູ່ໃນພາວະສົງຄາມ ຫຍຸ້ງຍາກເໝືອນໃນອະດີດຜ່ານມາມາຮອດປັດຈຸບັນປະເທດຊາດ ແລະປະຊາຊົນລາວແມ່ນຢູ່ໃນພາວະການ ສ້າງສາແລະພັດທະນາປະເທດຊາດພັກ-ລັດຖະບານແລະອົງການພຸດທະສາສນາຍິ່ງໄດ້ເພີ່ມທະວີວຽກງານດ້ານ ພຸດທະສາສນາຢ່າງຕັ້ງໜ້າ.

2. ພຸດທະສາສນາເຂົ້າສູ່ດິນແດນລາວ ແລະປະເທດລ້ານຊ້າງ.

-ດິນແດນທີ່ເປັນພາກພື້ນຂອງອະນຸທະວີບອາຊີອາຄະເນນີ້ເປັນດິນແດນຂອງຊົນຊາດຫຼາຍເຜົ່າຊົນ, ເມື່ອ ໒໕໐໐ກວ່າປີຜ່ານມາມີນະຄອນລັດຫຼາຍນະຄອນລັດກໍາເນີດເກີດຂຶ້ນຕາມສອງຟາກຝັ່ງແມ່ນໍ້າຂອງ ນະຄອນ ລັດຕ່າງໆເລົ່ານັ້ນມີມະຫານະຄອນລັດທີ່ມີອຳນາດຫຼາຍນະຄອນລັດເກົ່າແກ່ ນັກປະຫວັດທັງໃນ ແລະນອກ ປະເທດໄດ້ຍອມຮັບຊື່ນະຄອນລັດເລົ່ານັ້ນວ່າ ມີອາຣະຍະທັມເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດ ຄື

ກ. ນະຄອນສີໂຄຕປະປຸຣະ(ນະຄອນສີໂຄດຕະບອງ)

ຂ. ນະຄອນຈັນທະບູຣີ (ວຽງຈັນປັດຈຸບັນ)

ຄ. ນະຄອນຊຽງດົງ, ຊຽງທອງ (ຫຼວງພຣະບາງປັດຈຸບັນ)

ງ. ນະຄອນສຸວັນນະໂຄມຄຳ (ເມືອງຫ້ວຍຊາຍ-ຊຽງແສນ)

ຈ. ນະຄອນລາວະຣັດຖະ (ລົບບູຣີ)

-ບັນດາຫົວເມືອງເລົ່ານີ້ ປັນນະຄອນຣັດບູຮານທີ່ເກົ່າແກ່,ໄດ້ປາກົດຕົວໃນດິນແດນນີ້ມາຍາວນານ ມີຫຼັກຖານ ທາງປະຫວັດສາດທີ່ເປັນລາຍລັກອັກສອນປະເພດຕຳນານ ແລະຫຼັກຖານທາງວັດຖຸຫຼວງຫຼາຍພາຍມາກ, ນະ ຄອນລັດເລົ່ານີ້ໄດ້ກາຍມາເປັນດິນແດນຂອງຊົນຊາດລາວ ທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງເຖິງບາງສ່ວນຈະກາຍເປັນດິນແດນ ຂອງຊາດ ອື່ນໄປແລ້ວ ແຕ່ຊົນຊາດທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງດິນແດນເລົ່ານັ້ນກໍເຕັມໄປດ້ວຍຊົນຊາດທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍໄທ ລາວຢູ່ຢ່າງນັ້ນ.

-ຈຳເດີມແຕ່ ໔໕ ປີກ່ອນຄິດຕະສັງກາດນັ້ນ ມາຮອດປີນີ້ພຣະພຸດທະສາສນາກໍາເນີດຂຶ້ນມາແລ້ວໃນໂລກ ໒໕໙໙ປີ,(ນັບຮອດປີ ໒໕໔໔)ແນວທາງຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະສາສນາ ໄດ້ຂະຫຍາຍຕົວໄປສູ່ດິນແດນແວ້ນແຄວ້ນ ຕ່າງໆໃນໂລກໄດ້ກ່າຍເປັນສາສນາທີ່ສໍາຄັນແລະມີປະໂຫຍດຫຼວງຫຼາຍພາຍມາກຕໍ່ຈິດວິນຍານຂອງມວນມະ ນຸດສະຍະຊາດ,

-ການເຂົ້າມາຂອງພຣະພຸດທະສາສນາໃນອະນຸພາກພື້ນນີ້ນັ້ນ ປະຫວັດສາດໃນຍຸກຂອງຕໍານານທີ່ປະກົດຕົວ ໃນເລື່ອງອຸຣັງຄະນິທານໄດ້ຢັ້ງຢືນວ່າພຣະພຸດທະສາສນາເຂົ້າມາຍັງນະຄອນສີໂຄຕະປຸຣະ ໃນປີ ພ.ສ ໘ ຫຼັງຈາກ ພຣະພຸດທະເຈົ້າປະຣິນິພານແລ້ວ ໘ ປີ, ຕໍ່ຈາກນັ້ນພຸດທະສາສນາກໍໄດ້ປະກົດຕົວໃນນະຄອນຈັນທະບູຣີ ໃນປີ ພ.ສ 236,ໃນຫຼັກຖານຕໍານານດຽວກັນຍັງໄດ້ກ່າວເຖິງນະຄອນລາວະຣັດຖະດ້ວຍ,ນອກຈາກນີ້ສຸວັນນະ ຄມ ຄໍາ ແລະຊຽງດົງຊຽງທອງ ກໍປາກົດຫຼັກຖານພຸດທະສາສນາໃນຍຸກຕໍ່ເນື່ອງ ແລະສືບທອດກັນນັ້ນ

-ຕາມການຄົ້ນຄວ້າຢັ້ງຢືນຂອງນັກປະຫວັດສາດສາສນາໄດ້ຍອມຮັບເປັນເອກະສັນວ່າພຣະພຸດທະສາສນາເຂົ້າ ມາສູ່ດິນແດນນີ້ແລ້ວ ເຖິງ ໒ ຍຸກ ຄື ຍຸກສີໂຄຕະປຸຣະແລະຍຸກຈັນທະບູຣີ ກ່ອນທີ່ຍຸກແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງ ຊາດລາວຈະປະກົດຕົວຢ່າງເດັ່ນຊັດໃນປີ ພ.ສ ໑໙໐໒ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະບາດສົມເດັດພຣະເຈົ້າຟ້າງຸ່ມມະຫາຣາດໄດ້ສາະຖາປານາມະຫາອານາຈັກລ້ານຊ້າງໃຫ້ເຂັ້ມແຂງ ແລະກວ້າງກວ້າງຂວາງນັ້ນ,ພຣະພຸດທະສາສນານິກາຍ ເຖຣະວາດ ລັດທິລັງກາວົງ ກໍໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ສາສນາພຸດແບບເດີມ ແລະຕັ້ງໝັ້ນໃນນະຄອນຊຽງດົງຊຽງທອງແລ້ວກໍແຜ່ຂະຫຍາຍໃນຂອບເຂດຣາຊະສີມາແຫ່ງອານາຈັກລ້ານຊ້າງຢ່າງກວ້າງຂວາງ.

-ນັບແຕ່ນັ້ນມາທາງມະຫາອານຈັກລ້ານຊ້າງ ແລະຫົວເມືອງໃນກໍາກັບລ້ານຊ້າງໄດ້ຍອມຮັບນັບຖືພຣະພຸດທະ ສາສນາຢ່າງເປັນເອກະສັນເຖິງເຊິ້ງເຮົາເຫັນໄດ້ຈາກຫຼັກຖານທາງຮູບປະທັມ ແລະນາມະທັມທີ່ປະກົດຕົວໃນວິ ຖີຊີວິດຂອງຊາວລ້ານຊ້າງຫຼືຊາວລາວເຮົາເລື້ອຍມາຕາບເທົ້າປັດຈຸບັນ, ສະນັ້ນ ວິຖີຊີວິດຈອງຊາວພຸດລາວນັ້ນຈຶ່ງແບບແຜນ ແລະບໍຣິບົດເຕັມໄປດ້ວຍແບບແຜນພຸດທະສາສນິກະຊົນ ໃນຮອບ ໑໒ເດືອນຂອງປີໜຶ່ງ ຊາວລາວ ໄດ້ມີຮີດຄອງຂອງຕົນ ໑໒ ຮີດຄອງທີ່ເຮົາຮຽກວ້າຮີດສິບສອງດຮີດສິບສອງນີ້ລ້ວນແຕ່ແມ່ນຮີດທາງພຸດທະ ສາສນາໄດ້ກາຍເປັນແມ່ແບບທາງວັດທະນະທັມລາວ ສະນັ້ນຈຶ່ງເວົ້າໄດ້ຢ່າງທະນົງອົງອາດວ່າຄົນລາວເປັນຊາວ ພຸດ.

- ພຸດທະສາສນາ ເປັນສາສນາຂອງຊາດລາວຄົນລາວໄດ້ຕິດພັນກັບພຸດທະສາສນາມາຕັ້ງແຕ່ກໍາເນີດຊາດ,ໃນວິ ຖີຊີວິດຂອງຄົນລາວກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ນັບແຕ່ມື້ເກີດຄົນຮອດມື້ຕາຍນັບແຕ່ຕື່ນຈົນຮອດເຂົ້ານອນລ້ວນແຕ່ແມ່ນ ປະຕິບັດຮີດຂອງຕົນຕາມແບບແຜນພຣະພຸດທະສາສນາ,ບໍ່ວ່າຍາມປະເທດຊາດຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ຫຼືປະເທດ ຊາດຕົກຢູ່ໃນພາວະຍຸ້ງຍາກຊາວລາວບໍ່ໄດ້ປະລະວັດວາພຸດທະສາສນາ.

- ໂດຍສະເພາະແລ້ວຮອດວັນເພັງເດືອນ ໖ຫຼືວ່າເດືອນວິສາຂະບູມາດນັ້ນ ຊາວພຸດລາວທົ່ວປະເທດ ບໍ່ວ່າ ບ້ານນອກ ແລະໃນເມືອງບໍ່ວ່າບ້ານນນ້ອຍ ຫຼືບ້ານໃຫຍ່ ຊາວພຸດລາວ ໄດ້ພາກັນລັ່ງໄຫຼເຂົ້າໄປສູ່ວັດເພື່ອເຮັດ ບຸນວິສາຂາບູຊາ ດ້ວຍການຕັ້ງບາດ ສັງຄະທານແລະກິດຈະກັມຕ່າງໆຕາມທ້ອງຖິ່ນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ນັດໝາຍກັນ ຫຼືອອກບັດຂ່າວບັດເຊີນເໝືອນກັບປາງບຸນອື່ນໆນອກຈາກໃນຮີດ ໑໒, ກິດຈະກັມນີ້ ສໍາລັບຊາວພຸດລາວແລ້ວຖືວ່າເປັນສະຕິຂອງສັງຄົມໄປເລີຍ, ດັ່ງເຮົາຈະສັງເກດໄດ້ ຢູ່ບ້ານນອກຂອກຄາເມຈະບໍ່ມີປະຕິທິນ ຜູ້ເຖົ້າຊາວ ບ້ານເຂົາຈະເບິ່ງເດືອນ ແລ້ວນັບມືເອົາເຂົາຈະຮູ້ໂລດວ່າວັນຕໍ່ໄປຂ້າງຂ້າງເປັນວັນສິນ, ຕົກຕອນບ່າຍແລ້ວ(ປັດ ຈຸບັນຍັງປະຕິບັດກັນຢູ່ໃນບາງໝູ່ບ້ານສັງຄົມຊົນນະບົດ) ເຖົ້າແກ່, ໜູ່ມສາວ,ບາງຜ່ອງກໍໄປແຫ່ຕົ້ນກັນຫຼອນໃສ່ ຫົວວັດຕ່າງໆທີ່ເຄີຍພົວພັນກັນມາກ່ອນໃນຂອບເຂດໃກ້ຄຽງ, ອອກປ່າໄປຫາເກັບດອກໄມ້ ຕົກຕອນແລງຄໍ່າ ແລ້ວລົງວັດໄປວຽນທຽນຟັງທັມ ທີວັດຈົນເດີກ, ສໍາລັບພຣະສົງເອງ ກໍມີກິດຈະກັມລົງອຸໂປສົດ, ໃນວັນນີ້ບາງທ້ອງຖິ່ນ ກໍໄດ້ຈັດງານສູດດວງເມືອງ ແລະວັນນີ້ກໍເປັນວັນເອົາພຣະທີ່ເອົາລົງສົງແຕ່ວັນສັງຂານລ່ວງພຸ້ນສ່ວນໜຶ່ງຍັງປະໄວ້ທີ່ຮ້ານສົງ ເອົາຂຶ້ນສູ່ສາລາ ວິຫານ ແລະສິມ ວັນນີ້ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ໜຶ່ງອີກວ່າວັນເອົາພຣະຂຶ້ນ.

- ຮີດເດືອນຫົກ ທີ່ປາກົດໃນຮີດ ໑໒ເດືອນນັ້ນ ເປັນປະເພນີຂອງຊົນຊາດລາວ ທີ່ສືບທອດມາເປັນປະເພນີແລະ ກາຍເປັນໜຶ່ງໃນວັດທະນະທັມຂອງຊາດລາວ ໄດ້ສືບທອດ ປະຕິບັດມາບໍ່ຂາດໄລຍະປັດຈຸບັນນີ້ບ້ານເມືອງລາວ ຕົກເຂົ້າຍຸກພັດທະນາປະຊາຊົນໃຜໆກໍພໍຢູ່ພໍກິນດ້ານເສດຖະກິດບຸນວິສາຂາບູຊາກໍໄດ້ສືບທອດປະຕິບັດມາ ທຸກໆປີບໍ່ໄດ້ຂາດ ມາໄລຍະຫຼັງໆນີ້ບຸນໃນຮີດ ໑໒ ລວມທັງບຸນວິສາຂະບູຊາເຫັນ ວ່າປະຊາຊົນຍິ່ງເພິ່ມຂຶ້ນ ຊັກໃຊ້.

-ການສະຫຼອງວັນວິສາຂາບູຊາ ທີ່ຈັດຂຶ້ນທີ່ເດິ່ນພຣະທາດຫຼວງນີ້ຖືວ່າເປັນຈັດຂຶ້ນຕາມກົດບັດສະຫະປະຊາຊາດ ເພື່ອສະຫຼອງການທີ່ອົງການສະຫະປະຊາຊາດໄດ້ກຳນົດ ໃຫ່້ວັນວິສາຂະບູຊາ ເປັນວັນສໍາຄັນສາກົນຂອງໂລກ ນັບແຕ່ປີ ໑໙໙໙ເປັນຕົ້ນມາ, ຢ່າງໃດກໍຕາມ ການຈັດບຸນວິສາຂະບູຊາແບບໃຫຍ່ໆ ແລະທາງການເຊັ່ນນີ້ບໍ່ແມ່ນ ວ່າ ຈະຈັດຂຶ້ນຄັ້ງນີ້ເປັນຄັ້ງແຮກໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນແມ່ນຈັດຂຶ້ນມາແລ້ວແຕ່ປີ ໒໐໐໔ ເປັນຕົ້ນມາແຕ່ຈັດທີ່ ວັດເທບນິມິດທາດຝຸນ ແລະຈັດຂຶ້ນໃນລະດັບກໍາແພງນະຄອນ ແຕ່ມາຮອດປີນີ້ແມ່ນວ່າທາງສູນກາງອົງການ ພຸດທະສາສນາ ແລະລັດຖະບານ ສປປ.ລາວໄດ້ສ້າງຫໍທັມມະສະກາສໍາເລັດ ແລະເດີ່ນກໍກວ້າງແລ້ວ ຈຶ່ງຈັດຂຶ້ນ ຄັ້ງນີເປັນຄັ້ແຮກ ທີ່ຈັດໃນລະດັບປະເທດ.

- ຢ່າງໃດກໍຕາມ ວັນວິສາລະບູຊານັ້ນຊາວລາວຮູ້ຈັກມາແຕ່ເສະໄໝອານາຈັກລ້ານຊ້າງພຸ້ນ ການເຮັດບຸນໃນວັນ ດັ່ງກ່າວແມ່ນເພື່ອສະຫຼອງເຫດການໃຫຍ່ 3 ເຫດການກ່ຽວກັບຊີວິດອົງສົມເດັດພຣະສັມມາສັມພຸດທະເຈົ້າ ຄື:

1. ວັນປະສູດ

2. ວັນຕັດສະຮູ້

3. ວັນປະຣິນິພພານ

-ທັງສາມວັນນີ້ ນັບວ່າເປັນວັນມະຫັດສະຈັນ ຂອງອົງສົມເດັດພຣະສັມມາສັມພຸດທະເຈົ້າເຊິ່ງເປັນສາດສະດາ ເອກຂອງໂລກ ເຊິ່ງຫາສາດສະດາໃດຫຼືບຸກຄົນໃດໃນໂລກສະເໝີເໝືອນໄດ້, ຄວນທີ່ຊາວພຸດລາວ ແລະຊາວ ພຸດທົ່ວໂລກຈົ່ງທໍາບຸນກຸສົນ ແລະສ້າງຄວາມຖວາຍແດ່ອົງສົມເດັດພຣະສັມມາສັມພຸດທະເຈົ້າຂອງເຮົາເຖີ້ນ ເພື່ອ ຄວາມສະຫວັດສະດີ ເພື່ອຕັ້ງຕົນຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ປະໝາດເຖີ້ນ ສາທຸສາທຸ ສາທຸ ອະນຸໂມທາມິ.

ບົດສູຕ ຫລັງສູຕສົມໂພດຂອງອຸປາສົກ-ອຸປາສິກາ

2008-08-06T08:21:00.000-07:00

ບົດສູຕ
ຫລັງສູຕສົມໂພດຂອງອຸປາສົກ-ອຸປາສິກາ
ຊໍາຮະໂດຍ
ພຣະຄຣູເນືອງພິລັກ ໂຊຕິທອນ
----
ບົດສູຕພຸດທະຄຸນ
ອິຕິປິໂສ ພະຄະວາ ອະຣະຫັງສັມມາສັມພຸດໂທ ວິຊຊາຈະຣະນະສັມປັນໂນ ສຸຄະໂຕ ໂລກະວິທູ ອະນຸຕຕະໂຣ ປຸຣິສະທັມມະສະຣະຖີ ສັຕຖາ-ເທວະມະນຸສສານັງ ພຸດໂທ ພະຄະວາ ຕິ ຯ
(ສູດ 9 ຫົນ)
ບົດສູຕມະຫະກາ
(ຕໍ່ທ້າຍພຸດທະຄຸນ 1 ຫົນ)
ມະຫາກາ ຣຸນິໂກ ນາໂຖ ຫິຕາຍະ ສັພພະປານິນັງ
ປຸເຣຕະວາ ປາຣະມີ ສັພພະ ປັຕໂຕ ສັມໂພທິມຸຕຕະມັງ
ເອເຕນະ ສັຈຈະວັຊເຊນະ ໂຫຕຸ(ເຕ)ເມ ຊະຍະມັງຄະລັງ ຯ
ຊະຍັນໂຕ ໂພທິຍາ ມູເລ ສັກກະຍານັງ ນັນທິວັຕຕະໂນ
ເອວັງ ຕະວັງ ວິຊະໂຍ ໂຫຫິ ຊະຍັສສຸ ຊະຍະມັງຄະເລ
ອະປະຣາ ຊິຕະປັລລັງເກ ສິເສ ປະຖະວິໂປກຂາເຣ
ອະພິເສເກ ສັພພະພຸທທານັງ ອັຄຄັປປັຕໂຕ ປະໂມທະຕິ ຯ
ສຸນັກຂັຕຕັງ ສຸມັງຄະລັງ ສຸປະພາຕັງ ສຸຫຸຕຖິຕັງ
ສຸຂະໂນ ສຸມຸຫຸຕໂຕ ຈະ ສຸຍິຕຖັງ ພຣົມມະຈະຣິສຸ
ປະທັກຂິນັງ ກາຍະກັມມັງ ວາຈາກັມມັງ ປະທັກຂິນັງ
ປະທັກຂິນັງ ມະໂນກັມມັງ ປະນິທິ ເຕ ປະທັກຂິນາ
ປະທັກຂິນາ ນິກັຕຕະວາ ນະ ລະພັນຕັຕເຖ ປາທັກຂິເນ ຯ
ບົດສູຕທັມມະຄຸນ
ສ໌ວາກຂາໂຕ ພະຄະວະຕາ ທັມໂມ ສັນທິຕຖິໂກ ອະກາຣິໂກ ເອຫິ ປັສສິໂກ ໂອປະນະຍິໂກ ປັຈຈັຕຕັງ ເວທິຕັພໂພ ວິນຍູຫິ ຕິຯ
(ສູດ 9 ຫົນ)
ບົດສູຕມະຫະກາ
(ຕໍ່ທ້າຍພຣະທັມມະຄຸນ 1 ຫົນ)
ມະຫາກາ ຣຸນິໂກ ນາໂຖ ຫິຕາຍະ ສັພພະປານິນັງ
ປຸເຣຕະວາ ປາຣະມີ ສັພພະ ປັຕໂຕ ສັມໂພທິມຸຕຕະມັງ
ເອເຕນະ ສັຈຈະວັຊເຊນະ ໂຫຕຸ(ເຕ)ເມ ຊະຍະມັງຄະລັງ ຯ
ຊະຍັນໂຕ ໂພທິຍາ ມູເລ ສັກກະຍານັງ ນັນທິວັຕຕະໂນ
ເອວັງ ຕະວັງ ວິຊະໂຍ ໂຫຫິ ຊະຍັສສຸ ຊະຍະມັງຄະເລ
ອະປະຣາ ຊິຕະປັລລັງເກ ສິເສ ປະຖະວິໂປກຂາເຣ
ອະພິເສເກ ສັພພະພຸທທານັງ ອັຄຄັປປັຕໂຕ ປະໂມທະຕິ ຯ
ສຸນັກຂັຕຕັງ ສຸມັງຄະລັງ ສຸປະພາຕັງ ສຸຫຸຕຖິຕັງ
ສຸຂະໂນ ສຸມຸຫຸຕໂຕ ຈະ ສຸຍິຕຖັງ ພຣົມມະຈະຣິສຸ
ປະທັກຂິນັງ ກາຍະກັມມັງ ວາຈາກັມມັງ ປະທັກຂິນັງ
ປະທັກຂິນັງ ມະໂນກັມມັງ ປະນິທິ ເຕ ປະທັກຂິນາ
ປະທັກຂິນາ ນິກັຕຕະວາ ນະ ລະພັນຕັຕເຖ ປາທັກຂິເນ ຯ
ບົດສູຕສັງຄະຄຸນ
ສຸປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ, ອຸຊຸປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ, ຍາຍະປະຕິປັນໂນ ສາວະກະສັງໂຄ, ສາມິຈິປະຕິປັນໂນ ສາວະກະສັງໂຄ, ຍະທິທັງຈັຕຕາຣິ ປຸຣິສາຍຸຄານິ ອັຕຖະປຸຣິສະ ປຸຄຄະລາ ເອສະ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ ອາຫຸເນຍໂຍ ປາຫຸເນຍໂຍ ທັກຂິເນຍໂຍ ອັນຊະລີ ກະຣະນິໂຍ ອະນຸຕຕະຣັງ ປຸນຍັກເຂຕຕັງ ໂລກັສສະ ຕິຯ
(ສູດ 9 ຫົນ)
ບົດສູຕມະຫະກາ
(ຕໍ່ທ້າຍພຸດທະຄຸນ 1 ຫົນ)
ມະຫາກາ ຣຸນິໂກ ນາໂຖ ຫິຕາຍະ ສັພພະປານິນັງ
ປຸເຣຕະວາ ປາຣະມີ ສັພພະ ປັຕໂຕ ສັມໂພທິມຸຕຕະມັງ
ເອເຕນະ ສັຈຈະວັຊເຊນະ ໂຫຕຸ(ເຕ)ເມ ຊະຍະມັງຄະລັງ ຯ
ຊະຍັນໂຕ ໂພທິຍາ ມູເລ ສັກກະຍານັງ ນັນທິວັຕຕະໂນ
ເອວັງ ຕະວັງ ວິຊະໂຍ ໂຫຫິ ຊະຍັສສຸ ຊະຍະມັງຄະເລ
ອະປະຣາ ຊິຕະປັລລັງເກ ສິເສ ປະຖະວິໂປກຂາເຣ
ອະພິເສເກ ສັພພະພຸທທານັງ ອັຄຄັປປັຕໂຕ ປະໂມທະຕິ ຯ
ສຸນັກຂັຕຕັງ ສຸມັງຄະລັງ ສຸປະພາຕັງ ສຸຫຸຕຖິຕັງ
ສຸຂະໂນ ສຸມຸຫຸຕໂຕ ຈະ ສຸຍິຕຖັງ ພຣົມມະຈະຣິສຸ
ປະທັກຂິນັງ ກາຍະກັມມັງ ວາຈາກັມມັງ ປະທັກຂິນັງ
ປະທັກຂິນັງ ມະໂນກັມມັງ ປະນິທິ ເຕ ປະທັກຂິນາ
ປະທັກຂິນາ ນິກັຕຕະວາ ນະ ລະພັນຕັຕເຖ ປາທັກຂິເນ ຯ
--------------------
- ພຣະພຸດທະຄຸນມີກໍາລັງ 38
- ພຣະທັມມະຄຸນມີກໍາລັງ 56
- ພຣະສັງຄະຄຸນມີກໍາລັງ 14
ຣວມ 180
ວິທີນັ່ງສະມາທິ(ຫຍໍ້)
ການໄປສົມໂພດພຣະມີການນິຍົມກັນຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ ແລະເປັນຍອດປາຖນາຂອງຍາດໂຍມລາວທຸກ ຄົນ ເພາະຖືວ່າເປັນການທໍາບຸນທີ່ບັນດານຜົນສໍາເລັດຫຼາຍປະການ (ຕາມຄວາມເຊື່ອສັດທາຂອງແຕ່ລະ ຄົນ) ບາງທ່ານກໍມີຄວາມປາຖນາໄວ້ໃນໃຈວ່າໃນຊີວິຕໜຶ່ງ ຄວນຈະຫາໂອກາດໄປຮ່ວມງານສົມໂພດໃຫ້ ໄດ້ ບາງຄົນກໍຕັ້ງໃຈວ່າ ຄວນຈະຫາໂອກາດໄປຮ່ວມງານສົມໂພດ 9 ຄັ້ງ, ບາງທ່ານຄວນຈະໃຫ້ໄດ້ເຖິງ 11 ຄັ້ງ, ມີບາງຄົນມີຄວາມຕັ້ງໃຈໝັ້ນ 1 ຕ້ອງໄປຮ່ວມສົມໂພດໃຫ້ ໄດ້ເຖິງ 9 ວັດ ຫຼື 11 ວັດ ແລະມີຫຼາຍຄົນກໍປະຕິບັດໄດ້ດັ່ງນັ້ນຫຼ ວງຫຼາຍ ສົມຕາມມະໂນເຈຕະນາຂອງ
ການໄປຮ່ວມສົມໂພດພຣະພຸດທະຮູບນັ້ນ ນອກຈາກໃຫ້ທານ ຄືໄດ້ຖວາຍປັຈຈັຍດ້ວຍລັກສະນະ ຕ່າງໆແລ້ວ, ຍັງໄດ້ຮັກສາສີນ 5 ຫຼືສີລ 8 ຕະຫຼອດຄືນ ແລະໄດ້ຟັງທັມມະເທສນາ ແລະໄຫວ້ອີກ ທີ່ສໍາ ຄັນກໍຄືການນັ່ງສະມາທິນັ້ນເອງ.
ການນັ່ງສະມາທິນັ້ນ ນັ່ງແບບໃດຈຶ່ງຖືກຕ້ອງ, ໃຫ້ເຂົ້າໃຈງ່າຍໆ ດັ່ງນີ້ ຄື:
- ຜູ້ຊາຍ: ນັ່ງຂັດຖະໝາດ(ຂັດສະມາທິ) ເອົາຂາຂວາເຕັງຂາຊ້າຍ ແລ້ວເອົາມີຂວາມເຕັງມືຊ້າຍ ໃຫ້ຫົວໂປ້ມືຈຸກັນ, ທໍາຕົວໃຫ້ກົງ ຕັ້ງຫົວໃຫ້ຊື່ສໍາພັນກັບກະດູກສັນຫຼັງບໍ່ໃຫ້ກະດູກສັນຫຼັງງໍ ຫຼືບ້ຽວ ຈະບໍ່ໄດ້ເຈັບຫຼັງງ່າຍ.
- ສໍາລັບຜູ້ຍິງໃຫ້ເຮັດຄືຜູ້ຊາຍ ແຕ່ມີບາງທ່ານບໍ່ກ້ານັ່ງຂັດຖະໝາດ, ກໍໃຫ້ນັ່ງຂັດຖະໝອບກໍໄດ້ ແຕ່ໃຫ້ເຮັດເໝືອນຜູ້ຊາຍທຸກຢ່າງ.
- ການກໍານົດລົມຫາຍໃຈ: ຫາຍໃຈເຂົ້າວ່າ “ພຸດ” ຫາຍໃຈອອກວ່າ “ໂທ” ຫລື ຫາຍໃຈເຂົ້າວ່າ “ຍຸບໜໍ” ຫາຍໃຈອອກວ່າ “ພອງໜໍ” ຕາມລົມເຂົ້າ ແລະຕາມລົມອອກສະໝໍ່າສະເໝີ ຫົວລົມຢູ່ທີ່ປາຍດັງ, ທ້າຍລົມຢູ່ທີ່ທ້ອງນ້ອຍຫຼືສາຍບື , ລົມເຂົ້າຍາວກໍໃຫ້ຮູ້ວ່າຍາວ ສະໝໍ່ສະເໝີ ບໍ່ໃຫ້ບັງຄັບລົມຫາຍໃຈ ໃຫ້ປ່ອຍຕາມຄວາມເປັນຈິງ ເຮັດໄປເລື້ອຍໆ ແຕ່ໃຫ້ຮູ້ການ ເຄື່ອນໄຫວຂອງຮ່າງກາຍຂອງເຮົາທຸກໄລຍະ ຄືໃຫ້ກໍານົດຮູ້ ວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ ຖ້າມັນເກີດຂຶ້ນ ກໍ ໃຫ້ກໍານົດຮູ້ສາ ຢ່າຝືນ ຢ່າຕິດ ແຕ່ຈົ່ງຕາມກໍານົດຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ເກີດນັ້ນ ບໍ່ນານມັນກໍຈະປ່ຽນແປງໄປ ເປັນຢ່າງອື່ນ ບໍ່ຄົງທົນ.
- ຮູບ, ສຽງ, ກິ່ນ, ຣົສ, ໂຜສຖັພພະ, ທັມມາຣົມ ທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ມັນຈະກະທົບກັບອິນຊີທັງ 6 ພາຍໃນອັນຄື ຕາ, ຫູ, ດັງ, ລິ້ນ ກາຍ ແລະໃຈ ໃຫ້ກໍານົດຮູ້ ແລະຕັດຖິ້ມສາ ທໍາຈົນໃຈສະຫງົບ ຫລືສິ່ງນີ້ບໍ່ເກີດຂຶ້ນ ຮຽກວ່າ “ເປັນສະມາທິ” ຫລື “ໄດ້ສະມາທິ”.
- ຈົ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ: ການນັ່ງສະມາທິ ຄືການສະຫງົບໃຈ ກໍາຈັດອາສາວະທີ່ມັນມາພົວພັນກັບໃຈລົງໄດ້ ຈົນເກີດຊານ ຍານ ແລະປັນຍາຕາມລໍາດັບ ແລ້ວດັບສັພພະອັນຕະຣາຍລົງ ກໍເກີດ ປິຕິ ກະເສີມ ແລະສຸຂ ໃນອິຣິຍາບົດຕ່າງໆ.
ເປົ້າໝາຍຂອງການສົມໂພດພຣະ
- ເປົ້າໝາຍຂອງການສົມໂພດພຣະ ກໍຄື
1. ເປັນການທໍາບຸນຊະນິດໜຶ່ງ,
2. ເຮັດໃຫ້ພຣະສັກສິດ ເປັນທີ່ຂາບໄຫວ້ສັກກາຣະບູຊາຂອງຄົນ ແລະເທວະດາທັງໝົດທັງປວງ, 3. ເປັນການທໍາສະມາທິອົບຮົມ ຈິດໃຫ້ຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບຄາຍຈາກກິເລສ(ໂລບ, ໂກດ, ຫຼົງ).
- ສະນັ້ນອານິສົງຂອງການສົມໂພດພຣະຈຶ່ງ ມີຫຼາຍຄື:
1. ໄດ້ບຸນ ປາຖະໜາເອົາມະນຸດສົມບັດ, ສະຫວັນສົມບັດ ແລະພະນິພພານສົມບັດ.
2. ກໍາຈັດບາບເຄາະທັງໃນອະດີດ ແລະປັດຈຸບັນໄດ້.
3. ຂະຈັດບາບກັມເລັກໆນ້ອຍໆ ແລະສະເດາະເຄາະກັມສະເພາະຊາດນີ້ລົງໄດ້.
4. ຮັກສາ ຫຼືບົວພະຍາດບາງຊະນິດໄດ້(ຫາກທໍາສະມາທິໄດ້, ເນັ້ນໜັກຕ້ອງທໍາສະມາທິໄດ້).
5. ກໍາຈັດຄວາມງົມງາຍ ແລະຫຼົງໃນລາບ ຍົດ ກຽດ ແລະຊື່ສຽງລົງໄດ້, ແລ້ວໃຫ້ມີລາບ ຍົດ ກຽດ ແລະຊື່ສຽງມາປະດັບຊີວິຕ.
6. ປົກປ້ອງ ແລະສົ່ງເສີມພຣະພຸດທະສາສນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງຕາບເທົ້າຫ້າພັນພຣະວັດສາ.
7. ແລະອື່ນໆ.

ໄຫວ້ພຣະ-ສູຕມົນຕ໌

2008-08-06T08:19:00.000-07:00

ໄຫວ້ພຣະ-ສູຕມົນຕ໌
(ສຳລັບພຣະສົງ-ສາມະເນນລາວ ແລະຜູ້ສົນໃຈທົ່ວໄປ)

ໄຫວ້ພຣະເຊົ້າ
ຄຳນະມັສສະການ
- ອິມິນາ ສັກກາເຣນິ ຕັງ ພຸທທັງ ອະພິປູຊະຍາມະ ຯ
ອະຣະຫັງສັມມາສັມພຸດໂທ ພະຄະວາ ຕັງ ພະຄະວັນຕັງ ອະພິວາເທມິ ຯ (ຂາບລົງ 1 ຫົນ).
- ອິມິນາ ສັກກາເຣນິ ຕັງ ທັມມັງ ອະພິປູຊະຍາມະຯ
ສວ໌າກຂາໂຕ ພະຄະວະຕາ ທັມໂມ ທັມມັງ ນະມັສສະມິ ຯ (ຂາບລົງ 1 ຫົນ).
- ອິມິນາ ສັກກາເລນະ ຕັງ ສັງຄັງ ອະພິປູຊະຍາມະ ຯ
ຕັງສັງ ອະພິປູຊະຍາມະ ຯ ສຸປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ ສັງຄັງ ນະມັສສາມິ ຯ
(ຂາບລົງ 1 ຫົນ).
(ຕັ້ງ) ຫັນທະ ມະຍັງ ພຸດທະທັສສະ ພະຄະວະໂຕ ປຸພພະພາຄະນະມະກາຣັງ ກະໂຣມະ ເສ ຯ
(ຮັບ) ນະໂມ ຕັສສະ ພະຄະວະໂຕ ອະຣະຫະໂຕ ສັມມາສັມພຸທທັສສະ (ວ່າ 3 ຫົນ)

(ຕັ້ງ) ຫັນທະ ມະຍັງ ພຸທທາພິຖຸຕິງ ກະໂຣມະ ເສ ຯ
(ຮັບ) ໂຍ ໂສ ຕະຖາຄະໂຕ ອະຣະຫັງ ສັມມາສັມພຸທໂທ, ວິຊຊາຈາຣະນະສັມປັນໂນ ສຸຄະໂຕ ໂລກະວິທູ ອະນຸຕຕະໂຣ ປຸຣິສະທັມມະສະຣະຖິ ສັຕຖາເທວະມະນຸສສະນັງ ພຸດໂທ ພະຄະວາ ຯ
ໂຍ ອິມັງ ໂລກັງ ສະເທວະກັງ ສະມາຣະກັງ ສະພຣັຫ໌ມະກັງ, ສັສສະມະນະພາຣ໌ມະນິງ ປະຊັງ ສະເທວະມະນຸສສັງ ສະຍັງ ອະພິນຍາ ສັສສິກັຕ໌ວາ ປະເວເທສິ, ໂຍທັມມັງ ເທເສສິ ອາທິກັລ໌ຍານັງ ມັຊເຊກັລ໌ຍານັງ ປະຣິໂຍສາກັລ໌ຍານັງ, ສາຕຖັງ ສະພ໌ຍັນຊະນັງ ເກວະປະຣິປຸນນັງ ປະຣິສຸທທັງ ພຣັມ໌ຈະຣິຍັງ ປະກາເສສິ, ຕະມະຫັງ ພະຄະວັນຕັງ ອະພິປູຊະຍາມິ ຕະມະຫັງພະຄະວັນຕັງ ສິຣະສາ ນະມາມິ ຯ
(ຂາບ 1 ຫົນ)
(ຕັ້ງ) ຫັນທະ ມະຍັງ ທັມມາພິຖຸຕິງ ກະໂຣມະ ເສ ຯ
(ຮັບ) ໂຍ ໂສ ສ໌ວາກຂາໂຕ ພະຄະວະຕາ ທັມໂມ, ສັນທິຕຖິໂກ ອະກາຣິໂກ ເອຫິປັສສິໂກ, ໂອປະນະຍິໂກ ປັຈຈັຕ ເວທິຕັພເພ ວິນຍູຫິ ຯ
ຕະມະຫັງ ທັມມັງ ອະພິປູຊະຍາມະ ຕະມະຫັງ ທັມມັງ ສິຣະສາ ນະມາມິ ຯ
(ຂາບ 1 ຫົນ)
(ຕັ້ງ) ຫັນທະ ມະຍັງ ສັງຄາພິຖຸຕິງ ກະໂຣມະ ເສ ຯ
(ຮັບ) ໂຍ ໂສ ສຸປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ, ອຸຊຸປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ, ຍາຍະ ປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ, ສາມິຈິປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ, ຍະທິທັງ ຈັຕຕາຣິ ປະຣິສາຍຸຄານິ ອັຕຖະ ປະຣິສະປຸຄຄະລາ ເອສະ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ ອາຫຸເນຍໂຍ ປາຫຸເນຍໂຍ ທັກຂິເນຍໂຍ ອັນຊະລີກະຣະນີໂຍ ອະນຸຕຕະຣັງ ປຸນຍັກເຂຕຕັງ ໂລກັສສະ ຯ
ຕະມະຫັງ ສັງຄັງ ອະພິປູຊະຍາມະ ຕະມະຫັງສັງຄັງ ສີຣະສານະມາມິ ຯ
(ຂາບ 1 ຫົນ)
(ຕັ້ງ) ຫັນທະ ມະຍັງ ຣະຕະນັຕຕະຍັປປະນາມະຄາຖາໂຍ ເຈວະ ສັງເວຄະ ປະຣິກິຕ-ຕະນະ ປາຖັນຈະ ພະນາມະ ເສ ຯ
(ຮັບ) ພຸດໂທ ສຸສຸທໂທ ກະຣຸນາມະຫັນນະໂວ
ໂຈຈັນຕະສຸທັພພຣພຍານະໂລຈະໂນ
ໂລກັສສະ ປາປູປະກິເລສຄາຕະໂກ
ວັນທາມິ ພຸທທັງ ອະຫະມາທະເຣນະ ຕັງ
ທັມໂມ ປະທີໂປ ວິຍະ ຕັສສະ ສັຕຖຸໂນ
ໂຍ ມັຄຄະປາກາມະຕະເພທະພິນນະໂກ
ໂລກຸຕຕະໂຣ ໂຍ ຈະ ຕະທັຕຖະທີປະໂນ
ວັນທາມິ ທັມມັງ ອະຫະມາທະເຣນະ ຕັງ
ສັງໂຄ ສຸເຂຕຕາພ໌ຍະຕິເຕຕະສັນຍິໂຕ
ໂຍ ທິຕຖະສັນໂຕ ສຸຄະຕານຸໂພທະໂກ
ໂລລັປປະຫີໂນ ອະຣິໂຍ ສຸເມທະໂສ
ວັນທາມິ ສັງຄັງ ອະຫະມາທະເຣນະ ຕັງ
ອິຈເຈວະເມກັນຕະພິປູຊະເນຍຍະກັງ
ວັຕຖຸຕຕະຍັງ ວັນທະຍະຕາພິສັງຂະຕັງ
ປຸນຍັງ ມະຍາ ຍັງ ມະມະ ສັພພຸປັທທະວາ
ມາ ໂຫນຕຸ ເວ ຕັສສະ ປະພາວະສິທທິຍາ ຯ
ອິທະ ຕະຖາຄະໂຕ ໂລເກ ອຸປປັນໂນ ອະຣະຫັງ ສັມມາສັມພຸທໂທ, ທັມໂມ ຈະ ເທສິໂຕ ນິຍ໌ຍານິໂກ ອຸປະສະມິໂກ ປະຣະນິພພານິໂກ ຊານາມະ, ຊາຕິປິ ທຸກຂາ ຊະຣາປິ ທຸກຂາ ມະຣະນັມປິ ທຸກຂັງ, ໂສກະປະຣິເທວະທຸກຂະໂທມະນັສສຸປາຍາສາປິ ທຸກຂາ, ອັປປິເຍຫິ ສັມປະໂຍໂຄ ທຸກໂຂ ປິເຍຫິ ວິປປະໂຍໂຄ ທຸກໂຂ ຍັມປິຈສັງ ນະ ລະພະຕິ ຕັມປິ ທຸກຂັງ, ສັງຂິຕເຕນະ ປັນຈຸປາທານັກຂັນທາ ທຸກຂາ, ເສຍຍະຖີທັງ, ຣູປູປາທານັກຂັນໂທ, ເວທະນູປາທານັກຂັນໂທ, ສັນຍູປາທານັກຂັນໂທ, ສັງຂາຣູປາ-ທານັກຂັນໂທ, ວິນຍານູປາທາ-ນັກຂັນໂນ, ເຍສັງ ປະຣິນຍາຍະ, ທະຣະມາໂນ ໂສ ພະຄະວາ, ເອວັງ ພະຫູລັງ ສາວະເກ ວິເນຕິ, ເອວັງ ພາຄາ ຈະ ປະນັສສະ ພະຄະວະໂຕ ສາວະເກສຸ ອະນຸສາສະນີ ພະຫຸລາ ປະວັຕຕະຕິ, ຣູປັງ ອະນິຈຈັງ, ເວທະນາ ອະນິຈຈາ, ສັນຍາ ອະນິຈຈາ, ສັງຂາຣາ ອະນິຈຈາ, ວິນຍານັງ ອະນິຈຈັງ, ຣູປັງ ອະນິຈຈັງ, ເວທະນາ ອະນິຈຈາ, ສັນຍາ ອະນິຈຈາ, ສັງຂາຣາ ອະນິຈຈາ ວິນຍານັງ ອະນິຈຈັງ, ຣູປັງ ອະນັຕຕາ, ເວທະນາ ອະນັຕຕາ, ສັນຍາ ອະນັຕຕາ, ສັງຂາຣາ ອະນັຕຕາ, ວິນຍານັງ ອະນັຕຕາ, ສັພເພ ສັງຂາຣາ ອະນິຈຈາ, ສັພເພ ທັມມາ ອະນັຕຕາຕິ, ເຕ ມະຍັງ ໂອຕິນນາມະຫະ ຊາຕິຍາ ຊະຣາມະຣະເນນະ, ໂສເກຫິ ປະຣິເທເວຫິ ທຸກເຂຫິ ໂທມະນັສເສຫິ ອຸປາຍາເສຫິ, ທຸກໂຂ ຕິນນາ ທຸກຂາປະເຣຕາ, ອັປເປວິນາມິມັສສະ ເກວະລັສສະ ທຸກຂັກຂັນທັສສະ ອັນຕະກິຣິຍາ ປັນຍາ ເຍຖາຕິ, ຈິຣິປະຣິນິພພຸຕັມປິ ຕັງ ພະຄະວັນຕັງ ອຸທທິສສະ ອະຣະຫັນຕັງ ສັມມາສັມພຸທທັງ, ສັທທາ ອາຄາຣັສ໌ມາ ອະນະຄາຣິຍັງ ປັພພະຊິຕາ, ຕັສ໌ມິງ ພະຄະວະຕິ ພຣັຫ໌ມະຈະຣິຍັງ ຈະຣາມະ, ພິກຂຸນັງສິກຂາສາຊີວະສະມາປັນນາ, ຕັງ ໂນ ພຣັຫ໌ມະ-ຈາຣິຍັງ ອິມັສສະ ເກວະລັສສະ ທຸກຂັກຂັນທັສ-ສະ ອັນຕະກິຣິຍາ ສັງວັຕຕະຕູຕິ ຯ
(ສາມະເນນສູຕ ຈົ່ງຢຸດຄຳວ່າ ພິກຂຸນັງ ສິກຂາສາຊີວະສະມາປັນນາ ທີ່ຂີດເສັ້ນກ້ອງນັ້ນສາ ໃຫ້ສູຕຕໍ່ ຯຕັງ ໂນຯ ໄປຈົນຈົບ, ສ່ວນຄະຣືຫັສໃຫ້ສູຕແຕ່ ອິທະ ຕະຖາ-ຄະໂຕ ຈົນເຖິງ ປັນຍາເຍຖາຕິ ແລ້ວສູຕດ່ັງນີ້ ຈິຣະປະຣິນິພພຸຕັມປິ ຕັງ ພະຄະວັນຕັງ ສະຣະນັງ ຄະຕາ ທັມມັນຈະ ພິກຂຸສັງຄັນຈະ ຕັສສະ ພະຄະວະໂຕ ສາສະນັງ ຍະຖາສະຕິ ຍະຖາພະລັງ ມະນະສິກະໂລມະ ອະນຸປະຕິປັຊຊາມະ ສາ ສາ ໂມ ປະຕິປັຕຕິ ອິມັສສະ ເກວະລັສສະ ທຸກຂັກຂັນທັສສະ ອັນຕະກິຣິຍາຍະ ສັງວັຕຕະຕຸ ຯ ອັນໜຶ່ງ ຖ້າສະຕີສູຕ ເຕ ມະຍັງ ນັ້ນໃຫ້ແປງເປັນ ຕາ ມະຍັງ ບົດວ່າ ປະຣິນິພພານິໂກ ນັ້ນ ໃຫ່ປ່ຽນເປັນ ປະຣິນິພພາຍິໂກ ທຸກແຫ່ງ)

ຕັງຂະນິກະປັຈຈະເວກຂະນະວິທີ
(ຕັ້ງ) ຫັນທະ ມະຍັງ ຕັງຂະນິກະປັຈຈະເວກຂະນະປາຖັງ ພະນາມະ ເສ ຯ
(ຮັບ) ປະຕິສັງຂາ ໂຍນິໂສ ຈີວະຣັງ ປະຕິເສວາມິ, ຍາວະເທວະ ສີຕັສສະ ປະຕິຄາ-ຕາຍະ, ອຸນຫັສສະ ປະຕິຄາຕາຍະ, ດັງສະມະກະສາວາຕາຕະປະສິຣິງ-ສະປະສັມຜັສສານັງ ປະຕິຄາຕາຍະ, ຍາວະເທວະ ຫິຣິໂກປິນະປະຕິຈສະທະນັຕຖັງ ຯ
ປະຕິສັງຂາ ໂຍນິໂສ ບິນດະປາຕັງ ປະຕິເສວາມິ, ເນວະ ທ໌ວາຍະ ນະ ມະທາຍະ ນະ ມັນດະນາຍະ ນະ ວິພູສະນາຍະ, ຍາວະເທວະ ອິມັສສະ ກາຍັສສະ ຖິຕິຍາ ຍາປະນາຍະ ວິຫິງສຸປະຣະຕິຍາ ພຣັຫ໌ມະຈະຣິຍານຸຄຄະຫາຍະ, ອິຕິ ປຸຣານັນຈະ ເວທະນັງ ປະຕິຫັງຂາມິ ເນວັນຈະ ເວທະນັງ ນະ ອຸປປາເທສສາມິ, ຍາຕ໌ຣາ ຈະ ເມ ພະວິສສະຕິ ອະນະວັຊຊະຕາ ຈະ ຜາສຸວິຫາໂຣ ຈາຕິ ຯ
ປະຕິສັງຂາ ໂຍນິໂສ ເສນາສະນັງ ປະຕິເສວາມິ, ຍາວະເທວະ ສີຕັສສະປະ-ຕິຄາຕາຍະ, ອັນຫັສສະ ປະຕິຄາຕາຍະ, ດັງສະມະກະສະວັງວາຕາຕະປະສິຣິງສະປະ- ສັມຜັສສານັງ ປະຕິຄາຕາຍະ, ຍາວະເທວະ ອຸຕຸປະຣິສສະຍະວິນທະນັງ ປະຕິສັລລານາ-ຣາມັຕຖັງ ຯ
ປະຕິສັງຂາ ໂຍນິໂສ ຄິລານະປັຈຈະຍະເພສັຊຊະປະຣິກຂາຣັງ ປະຕິເສວາມິ, ຍາວະ-ເທວະ ອຸປປັນນານັງ ເວຍຍາພາທິການັງ ເວທະນານັງ ປະຕິຄາຕາຍະ, ອັພ໌ຍາປັຊຊະ-ປະຣະມະຕາຍາຕິ ຯ

ທາຕຸປັຈຈະເວກຂະນະວິທີ
(ຕັ້ງ) ຫັນທະ ມະຍັງ ທາຕຸປະຕິກູລະປັຈຈະເວກຂະນະ ປາຖັງ ພະນາມະເສ ຯ
(ຮັບ) ຍະຖາ ປັຈຈະຍັງ ປະວັຕຕະມານັງ ທາຕຸມັຕຕະເມເວຕັງ ຍະທິທັງ ຈີວະຣັງ ຯ ຕະທຸປະພຸນຊະໂກ ຈະ ປຸຄຄະໂລ ທານຕຸມັຕຕະໂກ ນິສສັຕໂຕ ນິຊຊີໂວ ສູນໂຍ ຯ ສັພພານິ ປະນະ ອິມານິ ຈີວະຣານິ ອະຊິຄຸຈສະນິຍານິ ອິມັງ ປູຕິກາຍັງ ປັຕ໌ວາ ອະຕິວິຍະ ຊິຄຸຈສະນິຍານິ ຊາຍັນຕິ ຯ
ຍະຖາປັຈຈະຍັງ ປະວັຕຕມານັງ ທາຕຸມັຕຕະເມເວຕັງ ຍະທິທັງ ປິນດະປາໂຕ ຯ ຕະທຸປະພຸນຊະໂກ ຈະ ປຸຄຄະໂລ ທາຕຸມັຕຕະໂກ ນິສສັຕໂຕ ນິຊຊີໂວ ສູນໂຍ ຯ ສັພໂພ ປະນາຍັງ ປິນດາປາໂຕ ອະຊິຄຸຊຊະນີໂຍ ອິມັງ ປູຕິກາຍັງ ປັຕ໌ວາ ອະຕິວິຍະ ຊິຄຸຈສະນີໂຍ ຊາຍະຕິ ຯ
ຍະຖາປັຈຈະຍັງ ປະວັຕຕະມານັງ ທາຕຸມັຕຕະເມເວຕັງ ຍະທິທັງ ເສນາສະນັງ ຯ ຕະທຸປະພຸນຊະໂກ ຈະ ປຸຄຄະໂລ ທາຕຸມັຕຕະໂກ ນິສສັຕໂຕ ນິຊຊີໂວ ສຸນໂຍ ຯ ສັພພານິ ປະ-ນະ ອິມານິ ເສນາສະນານິ ອະຊິຄຸຈສະນິຍານິ ອິມັງ ປູຕິກາຍັງ ປັຕ໌ວາ ອະຕິວິຍະ ຊິຄຸຈສະນີຍາ ຊາຍັນຕິ ຯ
ຍະຖາປັຈຈະຍັງ ປະວັຕຕະມານັງ ທາຕຸມັຕຕະເມເວຕັງ ຍະທິທັງ ຄິລານະປັຈຈະຍະ-ເພສັຊຊະປະຣິຂາໂຣ ຯ ຕະທຸປະພຸນຊະໂກ ຈະ ປຸຄຄະໂລ ທາຕຸມັຕຕະໂກ ນິສສັຕໂຕ ນິຊຊີໂວ ສຸນໂຍ ຯ ສັພໂພປະນາຍັງ ຄິລານະປັຈຈະຍະ-ເພສັຊຊະປະຣິຂາໂຣ ອະຊິຄຸຈສະນີໂຍ ອິມັງ ປູຕິກາຍັງ ປັຕ໌ວາ ອະຕິວິຍະ ຊິຄຸຈສະນີໂຍ ຊາຍະຕິ ຯ
(ເມື່ອ ຈົບບົດນີ້ແລ້ວ ໃຫ້ສູຕມົນບົດອື່ນໆ ເທ່ົາໃດບົດກໍໄດ້ ໝູນວຽນກັນໄປຕາມຄວາມພໍໃຈ ຫຼືກະຕິກາຂອງວັດທີ່ໄດ້ປະຕິບັດກັນມາຈົນເປັນຮີດ ສຸດແລ້ວແຕ່ໃຈປາຖະໜາເທີ້ນ)
-------------------

ຄາຖາມຸງກຸດພຣະເຈົ້າ: ອິ ສວາ ສຸ ສຸ ສວາ ອິ ຈະເຣີນທຸກວັນຈະເກີດອຳນາຈວາສນາ.
ໄຫວ້ພຣະແລງ
- ອິມິນາ ສັກກາເຣນິ ຕັງ ພຸທທັງ ອະພິປູຊະຍາມະ ຯ
ອະຣະຫັງສັມມາສັມພຸດໂທ ພະຄະວາ ຕັງ ພະຄະວັນຕັງ ອະພິວາເທມິ ຯ (ຂາບລົງ 1 ຫົນ).
- ອິມິນາ ສັກກາເຣນິ ຕັງ ທັມມັງ ອະພິປູຊະຍາມະຯ
ສວ໌າກຂາໂຕ ພະຄະວະຕາ ທັມໂມ ທັມມັງ ນະມັສສະມິ ຯ (ຂາບລົງ 1 ຫົນ).
- ອິມິນາ ສັກກາເລນະ ຕັງ ສັງຄັງ ອະພິປູຊະຍາມະ ຯ
ຕັງສັງ ອະພິປູຊະຍາມະ ຯ ສຸປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ ສັງຄັງ ນະມັສສາມິ ຯ (ຂາບລົງ 1 ຫົນ).
- ນະໂມ ຕັສສະ ພະຄະວະໂຕ ອະຣະຫະໂຕ ສັມມາສັມພຸທທັສສະ (ວ່າ 3 ຫົນ)
ໂຍ ສັນນິສິນໂນ ວະຣະໂພທິມຸເລ ມາຣັງ ສະເສນັງ ມະຫາຕິງ ວະເຊຍຍະ ສັມໂພທິມາຄັສສິ ອະນັນຕະຍາໂນ ໂລກຸຕຕະໂມ ຕັງ ປະນະມາມິ ພຸທທັງ ເຍຈະ ພຸທທາ ອະຕຕຕາ ຈະ ເຍຈະ ພຸທທາ ອະນາຕະຕາ ປັຈຈຸປັນນາ ຈະ ເຍ ພຸທທາ ອະຫັງ ວັນທາມິ ສັພພະທາ ຯ
ອິຕິປິໂສ ພະຄະວາ ອະຣະຫັງ ສັມມາສັມພຸທໂທ ວິຊຊາຈະຣະນະສັມປັນໂນ ສຸຄະໂຕ ໂລກະວິທູ ອະນຸຕຕະໂຣ ປຸຣິສະທັມມະສະຣະຖິ ສັຕຖາເທວະມະນຸສສານັງ ພຸທໂທ ພະຄະວາຕິ ຯ
ພຸທທັງ ຊີວິຕຕັງ ຍາວະນິພພານັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ ນັຕຖິ ເມ ສະຣະນັງ ອັນຍັງ ພຸທໂທ ເມ ສະຣະນັງ ວະຣັງ ເອເຕນະ ສັຈຈະວັຊເຊນະ ໂຫຕຸ ເມ ຊະຍະມັງຄະລັງ ອຸຕຕະມັງເຄນະ ວັນເທຫັງ ປາທະປັງສຸງ ວະຣຸຕຕະມັງ ພຸທເທ ໂຍ ຂະຣິໂຕ ໂທໂສ ພຸທໂທ ຂະມະຕຸ ຕັງ ມະມັງ ຯ
(ໝອບລົງ)
ກາເຍນະ ວາຈາຍະ ວະ ເຈຕະສາ ວາ
ພຸທເທ ກຸກັມມັງ ປະກະຕັງ ມະຍາ ຍັງ
ພຸທໂທ ປະຕິຄຄັນຫາຕຸ ອັຈຈະຍັນຕັງ
ກາຣັນຕະເຣ ສັງວະຣິຕຸງ ວະ ພຸທເທ ຯ
(ເງີຍຂຶ້ນ)

ອັຕຖັງຄິໂກ ອະຣິຍະປະໂຖ ຊະນານັງ ໂມກຂັປປະເວສາຍະ ອຸຊຸ ຈະ ມັຄໂຄ ທັມໂມ ອະຍັງ ສັນຕິກະໂຣ ປະນີໂຕ ນິຍ໌ຍານິໂກ ຕັງ ປະນະມາມິ ທັມມັງ ເຍ ຈະ ທັມມາ ອະຕີຕາ ຈະ ເຍ ຈະ ທັມມາ ອະນາຄະຕາ ປັຈຈຸປັນນາ ຈະ ເຍ ທັມມາ ອະຫັງ ວັນທາມິ ສັພພະທາ ຯ
ສ໌ວາກຂາໂຕ ພະຄະວະຕາ ທັມໂມ ສັນທິຕຖິໂກ ອະກາຣິໂກ ເອຫິປັສສິໂກ ໂອປະນະຍິໂກ ປັຈຈັຕຕັງ ເວທິຕັພໂພ ວິນຍູຫິຕິ ຯ
ທັມມັງ ຊິວິຕຕັງ ຍາວະນິພພານັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ ນັຕຖິ ເມ ສະຣະນັງ ອັນຍັງ ທັມໂມ ເມ ສະຣະນັງ ວະຣັງ ທັມເມໂຍ ຂະຣິໂຕ ໂທໂສ ສັງໂຄ ຂະມະຕຸ ຕັງ ມະມັງ ຯ
(ໝອບລົງ)
ກາເຍນະ ວາຈາຍະ ວະ ເຈຕະສາ ວາ
ທັມເມ ກຸກັມມັງ ປະກະຕັງ ມະຍາ ຍັງ
ທັມໂມ ປະຕິຄຄັນຫາຕຸ ອັຈຈະຍັນຕັງ
ກາຣັນຕະເຣ ສັງວະຣິຕຸງ ວະ ພຸທເທ ຯ
(ເງີຍຂຶ້ນ)
ສັງໂຄ ວິສຸໂທ ວະຣະທັກຂິເນຍໂຍ ສັນຕິຣທ໌ຣິໂຍ ສັພພະມະລັປປະຫິໂນ ຄຸເນຫິ ເນເກຫິ ສະມິທທິປັຕໂຕ ອະນາສະໂວ ຕັງ ປະນະມາມິ ສັງຄັງ ເຍ ຈະ ສັງຄາ ອະຕີຕາ ຈະ ເຍ ຈະ ສັງຄາ ອະນາຄະຕາ ປັຈຈຸປັນນາ ຈະ ເຍ ສັງຄາ ອະຫັງວັນທາ ມິ ສັພພະທາ ຯ
ສຸປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ ຯ ອຸຊຸປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະ- ກະສັງໂຄ ຯ ຍາຍະ ປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ ຯ ສາມິຈິປະຕິປັນໂນ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ ຯ ຍະທິທັງ ຈັຕຕາຣິ ປະຣິສາຍຸຄານິ ອັຕຖະ ປະຣິສະປຸຄຄະ- ລາ ເອສະ ພະຄະວະໂຕ ສາວະກະສັງໂຄ ອາຫຸເນຍໂຍ ປາຫຸເນຍໂຍ ທັກຂິເນຍໂຍ ອັນຊະລີກະຣະນີໂຍ ອະນຸຕຕະຣັງ ປຸນຍັກເຂຕຕັງ ໂລກັສສາຕິ ຯ
ສັງຄັງ ຊີວິຕຕັງ ຍາວິນິພພານັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ ນັຕຖິ ເມ ສະຣະນັງ ອັນຍັງ ສັງໂຄ ເມ ສະຣະນັງ ວະຣັງ ເອເຕນະ ສັຈຈະວັຊເຊນະ ໂຫຕຸ ເມ ຊະຍະມັງຄະລັງ ອຸຕຕະມັງເຕນະ ວັນເທຫັງ ສັງຄັນຈະ ທຸວິທຸຕຕະມັງ ສັງເຄ ໂຍ ຂະລິໂຕ ໂທໂສ ສັງໂຄ ຂະມະຕຸ ຕັງ ມະມັງ
(ໝອບລົງ)

ກາເຍນະ ວາຈາຍະ ວະ ເຈຕະສາ ວາ
ສັງເຄ ກຸກັມມັງ ປະກະຕັງ ມະຍາ ຍັງ
ສັງໂຄ ປະຕິຄຄັນຫາຕຸ ອັຈຈະຍັນຕັງ
ກາຣັນຕະເຣ ສັງວະຣິຕຸງ ວະ ພຸທເທ ຯ
(ເງີຍຂຶ້ນ)

ອັງເຊີນເທວະດາ
(ສັກເຄເທວະດາ)
ສະຣັຖຊັງ ສະເສນັງ ສະພັນທຸງ ນະຣິນທັງ
ປະຣິຕຕາ ນຸພາໂວ ສະທາ ຣັກຂາຕູຕິ
ຜຣິຕຕ໌ວານະເມຕຕັງ ສະເມຕຕາ ພະທັນຕາ
ອະວິກຂິຕຕະຈິຕຕາ ປະຣິຕຕັງ ພະນັນຕຸ ຯ
ສັກເຄ ກາເມ ຈະ ຣູເປ ຄິຣິສິຂະຣະຕະເຕ ຈັນທະຣິກເຂ ວິມາເນ ທີເປ ຣັຖເຖ ຈະ ຄາເມ ຕະຣຸວະນະຄະຫະເນ ເຄຫະວັຕຖຸມຫິ ເຂຕເຕ ພຸມມາ ຈາຍັນຕຸ ເທວາ ຊະຣະຖະ ລະວິສະເມ ຍັກຂະ ຄັນທັພພະນາຄາ ຕິດຖັນຕາ ສັນຕິເກ ຍັງ ມຸນິວະຣະວະ ຈະນັງ ສາທະໂວ ເມ ສຸນັນຕຸ ຯ
ທັມມັສສະ ວະນະກາໂລ ອະຍັມພະທັນຕາ ຯ
ທັມມັສສະ ວະນະກາໂລ ອະຍັມພະທັນຕາ ຯ
ທັມມັສສະ ວະນະກາໂລ ອະຍັມພະທັນຕາ ຯ

ຕຣັຍສະຣະນະຄົມ
ພຸທທັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ
ທັມມັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ
ສັງຄັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ ຯ
ທຸຕິ ຍັມປິ ພຸທທັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ
ທຸຕິ ຍັມປິ ທັມມັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ
ທຸຕິ ຍັມປິ ສັງຄັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ ຯ
ຕະຕິ ຍັມປິ ພຸທທັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ
ຕະຕິ ຍັມປິ ທັມມັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ
ຕະຕິ ຍັມປິ ສັງຄັງ ສະຣະນັງ ຄັສສະມິ ຯ

ໂມຣະປະຣິຕຕັງ
ອຸເທ ຕະ ຍັນຈັກຂຸມາ ເອກະຣາຊາ ຫະຣິສສະວັນໂນ ປະຖະວິປປະພາໂສ ຕັງ ຕັງ ນະມັສສາມິ ຫະຣິສສະວັນນັງ ປະຖະວິປປະພາສັງ ຕະຍັຕຊະ ຄຸຕຕາ ວິຫະເຣມຸ ທິວະສັງ ເຍ ພຣາຫ໌ມະນາ ເວທະຄຸ ສັພພະທັມເມເຕ ເມ ນະໂມ ເຕ ຈະ ມັງ ປະລະຍັນຕຸ ນະມັຕຖຸ ພຸທທານັງ ນະມັຕຖຸ ໂພທິຍາ ນະໂມ ວິມຸຕຕານັງ ນະໂມ ວິມຸຕຕິຍາ ອິມັງ ໂສ ປະຣິຕຕັງ ກັຕຕະວາ ໂມໂຣ ຈະຣະຕິ ເອສະນາ ຯ
ອະເປ ຕະ ຍັນຈັກຂຸມາ ເອກະຣາຊາ ຫະຣິສສະວັນໂນ ປະຖະວິປປະພາໂສ ຕັງ ຕັງ ນະມັສສາມິ ຫະຣິສສະວັນນັງ ປະຖະວິປປະພາສັງ ຕະຍັຕຊະ ຄຸຕຕາ ວິຫະເຣມຸ ຣັຕຕິງ ເຍ ພຣາຫ໌ມະນາ ເວທະຄຸ ສັພພະທັມເມເຕ ເມ ນະໂມ ເຕ ຈະ ມັງ ປະລະຍັນຕຸ ນະມັຕຖຸ ພຸທທານັງ ນະມັຕຖຸ ໂພທິຍາ ນະໂມ ວິມຸຕຕານັງ ນະໂມ ວິມຸຕຕິຍາ ອິມັງ ໂສ ປະຣິຕຕັງ ກັຕຕະວາ ໂມໂຣ ວາສະມະກັປປາ ຍີຕິ ຯ

ບົທຂັດທັມມະຈັກກັປປະວັຕຕະນະສູຕ
ອະນຸຕຕະຣັງ ອະພິສັມໂພທິງ ສັມພຸຊຊິຕະວາ ຕະຖາຄະໂຕ
ປະຖະມັງ ຍັງ ອະເທເສສິ ທັມມະຈັກກັງ ອະນຸຕຕະຣັງ
ສັມມະເທວະ ປະວັຕເຕນະໂຕ ໂລເກ ອັປປະຕິວັຕຕິຍັງ
ຍັຕຖາກຂາຕາ ອຸໂພ ອັນຕາ ປັຕຕິປັຕຕິ ຈະ ມັຊຊິມາ
ຈະຕູສະວາຣິຍະສັຕເຈສຸ ວິສຸທທັງ ຍານະທັສສະນັງ
ເທສິຕັງ ທັມມະຣາເຊນະ ສັມມາສັມໂພທິກິຕຕະນັງ
ນາເມນະ ວິສສຸຕັງ ສຸຕຕັງ ທັມມະຈັກກັປປະວັຕຕະນັງ
ເວຍຍາກະຣະນະປາເຖນະ ສັງຄິຕັນຕັມພະນາມະ ເສ ຯ

ວັນທາຫຼວງ
ວັນທາມິ ພຸທທັງ ພະວະປາຣະຕິນນັງ ຕິໂລກະເກຕຸງ ຕິພະເວກະນາຖັງ ໂຍ ໂລກະ-ເສຕໂຖ ສະກະລັງ ກິເລສັງ ເຊຕວານະ ໂພເທສິ ຊະນັງ ອະນັນຕັງ ຍັງ ນັມມະທາຍະ ນະທິຍາ ປຸລິເນ ຈະ ຕີເຣ ຍັງ ສັຈຈະພັນທະຄິຣິເກ ສຸມະນາ ຈະ ລັກເຄ ຍັງ ຕັຕຖະ ໂຍນະກະປຸເຣ ມຸນິໂນ ຈະ ປາທັງ ຕັງ ປາທະວະ ລັນຊະນະມະຫັງ ສິຣະສາ ນະມາມິ ສຸວັນນະມາຣິເກ ສຸວັນນະ- ປັພພະເຕ ສຸມະນະກູເຕ ໂຍນະກະປຸເຣ ນັມມະທາຍະ ນະທິຍາ ປັນຈະປາທະວະຣັງ ອະຫັງ ວັນທາມິ ທູຣະໂຕ ຯ
ອິຈເຈ ວະມັຈຈັນຕະ ນະມັສສະເນຍຍັງ ນະມັສສະມາໂນ ຣະຕະນັຕຕະຍັງ ປຸນຍາ ພິສັນທັງ ວິປຸລັງ ອະຣັຕຖັງ ຕັສສາ ນຸພາເວນະ ຫະຕັນຕຣາໂຍ ຯ
ອະມັນຕະຍາມິ ໂວ ພິກຂາເວ ປະຕິເວທະຍາມິ ໂວ ພິກຂະເວ ຂະຍະວະຍະ ທັມມາ ສັງຂາຣາ ອັປປະມາເທນະ ສັມປະເທຖາ ຕິ ຯ

ນະມັສສະກາຣພຣະອໍຣະຫັນ 8 ທິສ
(ຕັ້ງ) ຫັນທະ ມະຍັງ ສະຣະພັນເຍນະ ພຸທທະມັງຄະລະຄາຖາໂຍ ພະນາມະ ເສ ຯ
(ຮັບ) ສັມພຸທໂທ ທິປະທັງ ເສຕໂຖ ນິສິນໂນ ເຈວະ ມັຊຊິເມ
ໂກນທັນໂຍ ປຸພພະພາເຄ ຈະ ອາຄະເນຍເຍ ຈະ ກັສສະໂປ
ສາຣິປຸຕໂຕ ຈະ ທັກຂີເນ ຫະຣະຕິເຍ ອຸປາລີ ຈະ
ປັຈສິມເມປິ ຈະ ອານັນໂທ ພາຍັບເພ ຈະ ຄະວັມປັຕຕິ
ໂມຄຄັລລາໂນ ຈະ ອຸຕຕະເຣ ອິສາເນປິ ຈະ ຣາຫຸໂຣ
ອິເມ ໂຂ ມັງຄະລາ ພຸທທາ ສັພເພ ອິທະ ປະຕິຕຖິຕາ
ວັນທິຕາ ເຕ ຈະ ອັມເຫຫິ ສັກກາເຣຫິ ຈະ ປູຊິຕາ
ເອເຕສັງ ອານຸພາເວນະ ສັພພະໂສຕຖີ ພະວັນຕຸ ໂນ ຯ
ອິຈເຈວະມັຈຈັນຕະນະມັສສະເນຍຍັງ
ນະມັສສະມາໂນ ຣະຕະນັຕຕະຍັງ ຍັງ
ປຸນຍາພິສັນທັງ ວິປຸລັງ ອະລັຕຖັງ
ຕັສສານຸພາເວນະ ຫະຕັນຕະຣາໂຍ ຯ

ອະຕີຕາປັຈຈະເວກຂະນະ
(ຕັ້ງ) ຫັນທະ ມະຍັງ ອະຕີຕາປັຈຈະເວກຂະນະ ປາຖັງ ພະນາມະ ເສ ຯ
(ຮັບ) ອັຊຊະ ມະຍາ ອະປັຈຈະເວກຂິຕ໌ວາ ຍັງ ຈີວະຣັງ ປະຣິພຸຕຕັງ, ຕັງ ຍາວະ ເທວະ ສີຕັສສະ ປະຕິຄາຕາຍະ, ອຸນຫັສສະ ປະຕິຄາຕາຍະ ທັງສາມະກະສາວາບ ຕາຕະປະສິຣິງສະປະສັມຜັສສະນັງ ປະຕິຄາຕາຍະ, ຍາວະເທວະ ຫິຮິໂກປິນະປະຕິຈສາທະນັຕຖັງ ຯ
ອັຊຊ ມະຍາ ອະປັຈຈເວກຂິຕ໌ວາ ໂຍ ບິນດະປາໂຕ ປະຣິຕພຸຕໂຕ, ໂສ ເນວະ ທ໌ວາຍ ນະ ມະທາຍະ ນະ ມັນດະນາຍະ ນະ ວິພູສະນາຍະ, ຍາວະເທວະ ອະມັສສະ ຖິຕິຍາ ຍາປະນາຍະ ວິຫິງສຸປະຣະຕິຍາ ພຣັມຫ໌ມະຈະຣິຍານຸຄຄະຫາຍະ, ອິຕິ ປຸຣານັນຈະ ເວທະນັງ ປະຕິຫັງຂາມິ ນະວັນຈະ ເວທະນັງ ນະ ອຸປະເທສສະມິ, ຍາຕ໌ຣາ ຈະ ເມ ພະວິສສະຕິ ອະນະວັຊຊະຕາ ຈະ ຜາສຸວິຫາໂຣ ຈາຕິ ຯ
ອັຊຊະ ມະຍາ ອະປັຈຈະເວກຂິຕ໌ວາ ຍັງ ເສນາສະນັງ ປະຣິພຸຕຕັງ, ຕັງ ຍາວະເທວະ ສີຕັສສະ ປະຕິຄາຕາະ, ອຸນຫັສສະ ປະຕິຄາຕາຍະ, ຍາວະເທວະ ອຸຕຸປະຣິສສະຍະວິໂນທະນັງ ປະຕິສັລລານາຣາມັຕຖັງ ຯ
ອັຊຊະ ມາຍາ ອະປັຈຈະເວກຂິຕ໌ວາ ໂຍ ຄິລານະປັຈຈະຍະເພສັຊຊະປະຣິກຂາໂຣ ປະຣິພຸຕໂຕ, ໂສ ຍາວະເທວະ ອຸປັນນານັງ ເວຍຍາພາທິການັງ ເວທະນານັງ ປະຕິຄາຕາຍະ, ອັພ໌ຍາປັຊຊະປະຣະມະຕາຍາຕິ ຯ

ຢາດນ້ຳອິມິນາ
(ຕັ້ງ) ຫັນທະ ມະຍັງ ອຸທທິສະນາທິຕຖານະຄາຖາໂຍ ພະນາມະ ເສ ຯ
(ຮັບ) ອິມິນາ ປຸນຍະກາເມນະ ອຸປັຊຊາຍາ ຄຸນຸຕຕະຣາ
ອາຈາຣິຍູປະກາຣາ ຈະ ມາຕາປິຕາ ຈະ ຍາຕະກາ ປິຍາ ມະມັງ
ສຸຣິໂຍ ຈັນທິມາ ຣາຊາ ຄຸນຸວັນຕາ ນະຣາປິ ຈະ
ພຣັຫ໌ມາຣາ ຈະ ອິນທາ ຈະ ໂລກະປາລາ ຈະ ເທວະຕາ
ຍະໂມ ມິຕຕາ ມະນຸສສາ ຈະ ມັຊຊັຕຕາ ເວຣິກາປິ ຈະ
ສັບພເພ ສັຕຕາ ສຸຂີ ໂຫນຕຸ ປຸນຍານິ ປະກະຕານິ ເມ
ສຸຂັງ ຈະ ຕິວິທັງ ເທນຕຸ ຂິປປັງ ປາເປຖະ ໂວ ມະຕັງ ຯ
ອິມິນາ ປຸນຍະກັມເມນະ ອິມິນາ ອຸທທິເສນະ ຈະ
ຂິປປາຫັງ ສຸລະເພ ເຈວະ ຕັນຫຸປາທານະເສທະນັງ
ເຍ ສັນຕາເນ ຫິນາ ທັມມາ ຍາວະ ນິພພານະໂຕ ມະມັງ
ນັສສັນຕຸ ສັພພະທາ ເຍວະ ຍັຕຖະ ຊາໂຕ ພະເວ ພະເວ
ອຸຊຸຈິຕຕັງ ສະຕິປັນຍາ ສັລເລໂຂ ວິຣິຍັມຫິນາ
ມາຣາ ລະພັນຕຸ ໂນກາສັງ ກາຕຸນຈະ ວິຣິເຍສຸ ເມ
ພຸທທາທິປະວະໂຣ ນາໂຖ ທັມໂມ ນາໂຖ ວະຣຸຕຕະໂມ
ນາໂຖ ປັຈເຈກກະພຸທໂທ ຈະ ສັງໂຄ ນາໂຖຕຕະໂຣ ມະມັງ
ເຕໂສຕຕະມານຸພາເວນະ ມາໂຣກາສັງ ລະພັນຕຸ ມາ ຯ

ຕິໂລກະວິຊະຍະຣາຊະປັຕຕິທານະຄາຖາ
ຍັງກິນຈິ ກຸສະລັງ ກັມມັງ ກັຕຕັພພັງ ກິຣິຍາ ມະມະ
ກາເຍນະ ວາຈາມະນະສາ ຕິທະເສ ສຸຄະຕັງ ກະຕັງ
ເຍ ສັນຕາ ສັນຍິໂນ ອັຕຖິ ເຍ ຈະ ສັຕຕາ ອະສັນຍິໂນ
ກະຕັງ ປຸນຍະຜະລັງ ມັຍຫັງ ສັພເພ ພາຄີ ພະວັນຕຸ ເຕ
ເຍ ຕັງ ກະຕັງ ສຸວິທິຕັງ ທິນນັງ ປຸນຍະຜະລັງ ມະຍາ
ເຍ ຈະ ຕັຕຖະ ນະ ຊານັນຕິ ເທວາ ຄັນຕ໌ວາ ນິເວທະຍຸງ
ສັພເພ ໂລກັມຫິ ເຍ ສັຕຕາ ຊີວັນຕາຫາຣະເຫຕຸກາ
ມະນຸນຍັງ ໂພຊະນັງ ສັພເພ ລະພັນຕຸ ມະມະ ເຈຕະສາຕິ ຯ

ຄາຖາບູຊາດວງຊະຕາ
ນະໂມ ເມ ສັພພະເທວານັງ ສັພພະຄະຣະຫະ ຈະ ເທວານັງ
ສຸຣິຍັນຈະ ປະມຸນຈະຖະ ສະສິ ພຸມໂມ ຈະ ເທວານັງ
ວຸໂທ ລາພັງ ພະວິສສະຕິ ຊີໂວ ສຸກະໂຣ ຈະ ມະຫາລາພັງ
ໂສໂຣ ຣາຫຸເກຕຸ ຈະ ມະຫາລາພັງ ສັພພະ ພະຍັງ ວິນາສສັນຕິ
ສັພພະທຸກຂັງ ວິນາສສັນຕິ ສັພພະໂຣຄັງ ວິນາສສັນຕິ
ລັກຂະນາ ອະຫັງ ວັນທາມິ ສັພພະທາ ສັພເພເທວາ ມັງ ປະລະຍັນຕຸ ສັພພະທາ ເອເຕນະ ມັງຄະລະເຕເຊນະ ສັພພະໂສຕຖີ ພະວັນຕຸ ເມ ຯ
ປັຈຈຸບັນ ມີການິຍົມສະເດາະເຄາະດວງຊາຕາ ຜູກດວງຂອງຕົນ ເມື່ອຂຽນດວງແລ້ວມັກເອົາໄປໄວຖານພຣະ ເມື່ອຈະບູຊາດວງຊາຕາ ເພິ່ງວ່າຄາຖານີ້ ທຸກວັນ ເພື່ອໃຫ້ເກີດໂຊກລາບ ເປັນສຸຂະສວັສດີ ພິພັທທະນະມຸງຄຸລອັນເລີສ ປະເສີດດີແລ.

ເມຕຕານິສັງສະສຸຕຕະປາໂຖ
ເອວັມເມ ສຸຕັງ ຯ ເອກັງ ສະມະຍັງ ພະຄະວາ ສາວັຕຖີຍັງ ວິຫາຣະຕິ ເຊຕະວະເນ ອະນາຖະບິນດິກັສສະ ອາຣາເມ ຯ ຕັຕ໌ຣະ ໂຂ ພະຄະວາ ພິກຂູ ອາມັນເຕສິ ພິກຂະໂວຕິ ຯ ພະທັນເຕຕິ ເຕ ພິກຂູ ພະຄະວະໂຕ ປັຈຈັສໂສສຸງ ພະຄະວາ ເອຕະໂວຈະ ຯ
ເມຕຕາຍະ ພິກຂະເວ ເຈໂຕວິມຸຕຕິຍາ ອາເສວິຕາຍະ ພະວິຕາຍະ ພະຫຸລີກະຕາຍະ ຍານີກະຕາຍະ ວັຕຖຸກະຕາຍະ ອະນຸຕຖິຕາຍະ ປະຣິຈິຕາຍະ ສຸສະມາຣັທທາຍະ ເອກາທະ-ສານິສັງສາ ປະຕິກັງຂາ ຯ ກະຕະເມ ເອກາທະສະ ຯ ສຸຂັງ ສຸປະຕິ ສຸຂັງ ປະຕິພຸຊຊະຕິ ຯ ນະ ປາປະກັງ ສຸປີນັງ ປັສສະຕິ ຯ ມະນຸສສະນັງ ປິໂຍ ໂຫຕິ ຯ ອະມະນຸສສານັງ ປິໂຍ ໂຫຕິ ຯ ເທວະຕາ ຣັກຂັນຕິ ຯ ນາສສະ ອັຄຄິ ວາ ວິສັງ ວາ ສັຕຖັງ ວາ ກະມະຕິ ຯ ຕຸວະຕັງ ຈິຕຕັງ ສະມາທິຍະຕິ ຯ ມຸຂະວັນໂນ ວິປປະສີທະຕິ ຯ ອະສັມມຸລ໌ໂຫ ກາລັງ ກະໂຣຕິ ຯ ອຸຕຕະຣິງ ອັປປະຕິວິຊຊັນໂຕ ພຣັຫ໌ມພໂລກູປະໂຄ ໂຫຕິ ຯ
ເມຕຕາຍະ ພິກຂະເວ ເຈໂຕວິມຸຕຕິຍາ ອາເສວິຕາຍະ ພາວິຕາຍະ ພະຫູລີກະຕາຍະ ຍານີກະຕາຍະ ວັຕຖຸກະຕາຍະ ອະນຸຕຖິຕາຍະ ປະຣິຈິຕາຍະ ສຸສະມາຣັທທາຍະ ອິເມ ເອກາ-ທະສານິສັງສາ ປະຕິກັງຂາຕິ ຯ ອິທະມະໂວຈະ ພະຄະວາ ຯ ອັຕຕະມະນາ ເຕ ພິກຂູ ພະຄະວະໂຕ ພາສິຕັງ ອະພິນັນທຸນຕິ ຯ

ໂຄຕະມະກະເຈຕິຍະທັມມະປະຣິຍາໂຍ
ອະພິນຍາຍະ ໂຂ ໂສ ພະຄະວາ ທັມມັງ ເທເສຕິ ໂນ ອະນະພິນຍາຍະ ສະນິທານັງ ທັມມັງ ເທເສຕິ ໂນ ອະນິທານັງ ສັປປາຕິຫາຣິຍັງ ທັມມັງ ເທເສຕິ ໂນ ອັປປາຕິຫາຣິຍັງ ຕັສສະ ໂຂ ປະນະ ພະຄະວະໂຕ ອະພິນຍາຍະ ທັມມັງ ເທສະຍະໂຕ ໂນ ອະນະພິນຍາຍະ ສະນິທາ-ນັງ ທັມມັງ ເທສະຍະໂຕ ໂນ ອັປປະຕິຫາຣິຍັງ ກະຣະນີໂຍ ໂອວາໂທ ກະຣະນີຍາ ອະນຸສາສະນີ ອະລັນຈະ ປະນະ ໂນ ຕຸຕຖິຍາ ອະລັງ ອັຕຕະມະນະຕາຍະ ອະລັງ ໂສມະ-ນັສສາຍະ ສັມມາສັມພຸທໂທ ພະຄະວາ ສ໌ວາກຂາໂຕ ພະຄະວະຕາ ທັມໂມ ສຸປະຕິປັນໂນ ສັງໂຄຕິ ຯ

ວັນທາແລງ
ວັນທາມິ ເຈຕິຍັງ ສັພພັງ ສັພພັຕຖາເນ ສຸປະຕິຕຖິຕັງ ສາຣີຣິກະທາຕຸ ມະຫາໂພທິງ ພຸທທະຣູປັງ ສະກະລັງ ສະທາ ຯ
ວັນທາມິ ພຸທທັງ ພະວະປາຣະຕິນນັງ ຕິໂລກະເກຕຸງ ຕິພະເວກະນາຖັງ ໂຍ ໂລກະ-ເສຕໂຖ ສະກະລັງ ກິເລສັງ ເສຕ໌ວານະ ໂພເທສິ ຊະນັງ ອະນັນຕັງ ຯ ຍັງ ນັມມະທາຍະ ນະທິຍາ ປຸລິເນ ຈະ ຕີເຣ ຍັງ ສັຈຈະພັນທະຄິລິເກ ສຸມະນາຈະລັຄເຄ ຍັງ ຕັຕຖະ ໂຍນະ-ກະປຸເຣ ມຸນິໂນ ຈະ ປາທັງ ຕັງ ປາທະລັນຊະນະມະຫັງ ສີຣະສາ ນະມາມິ ສຸວັນນະມາຣິເກ ສຸວັນນະປັພພະເຕ ສຸມະນະກູເຕ ໂຍນະກະປຸເຣ ນັມມະທາຍະ ນະທິຍາ ປັນຈະປາທະວະຣັງ ຖານັງ ອະຫັງ ວັນທາມິ ທູຣະໂຕ ຯ ອະຫັງ ວັນທາມິ ທາຕຸໂຍ ອະຫັງ ວັນທາມິ ສັພພະໂສ ສີສັງ ເມ ປະທຸມັງ ກັຕ໌ວາ ທີປັນຈະນະຍະນາ ທະວະຍັງ ວະຈະ ສາທູປະກາເຣນະ ມະນະສາຈະ ສຸຄັນທະຄາ ຯ
ພຸທທະຄາຣະວະຕາ ທັມມະຄາຣະວະຕາ ສັງຄະຄາຣະວະຕາ ສິກຂາຄາຣະວະຕາ ສະມາທິຄາຣະວະຕາ ອັປປະມາທະຄາຣະວະຕາ ປະຕິສັນຖາຄາຣະວະຕາ ກັລ໌ຍານະມິ-ຕຕະຕາ ໂສວະຈັສສະຕາ ອະຫັງ ພັນເຕ ພຸທທະຣັກຂິໂຕ ຍາວະຊີວັງ ພຸທທັງສະຣະນັງ ຄັຈສາມິ ອະຫັງ ພັນເຕ ທັມມະຣັກຂິໂຕ ຍາວະຊີວັງ ທັມມັງ ສະຣະນັງ ຄັຈສາມິ ອະຫັງ ພັນເຕ ສັງຂະຣັກຂິໂຕ ຍາວະຊີວັງ ສັງຄັງສະຣະນັງ ຄັຈສາມິ ຯ
ວັນທາມິ ພຸທທັງ ສັພພະເມໂທສັງ ຂະມະຖະ ເມ ພັນເຕ ວັນທາມິ ທັມມັງ ສັພພະເມ-ໂທສັງ ຂະມະຖະ ເມ ພັນເຕ ວັນທາມິ ສັງຄັງ ສັພພະເມໂທສັງ ຂະມະຖະ ເມ ພັນເຕ ວັນທາມິ ອາຣາເມ ພັທທະເສມາຍັງ ໂພທິຣຸກຂັງ ເຈຕິຍັງ ສັພພະເມໂທສັງ ຂະມະຖະ ເມ ພັນເຕ ວັນທາມິ ຄຣູອຸປັຊຊາຍະ ອາຈາຣິຍະຄຸນັງ ສັພພະເມໂທສັງ ຂະມະຖະ ເມ ພັນເຕ ວັນທາມິ ກັມມັຕຖານັງ ສັພພະເມໂທສັງ ຂະມະຖະ ເມ ພັນເຕ ຯ
ວັນທາມິ ພັນເຕ ພະຄະວາ ໂລກະນາຖັງ ອະຕີຕັງ ເມໂທສັງ ອະນາຄະຕັງ ເມ ໂທສັງ ປັຈຈຸປັນນັງ ເມ ໂທສັງ ຂະມະຖະ ເມ ພັນເຕ ວັນທາມິ ພຸທທັງ ປຸນນະສາກະລັນຕັງ ສັຕຕາ ສະທາ ໂຫນຕຸ ສຸຂີ ອະເວຣາ ກາໂຍ ຊິຄັນໂຍ ສະກະໂລ ທຸຄັນໂທ ຄັຈສັນຕິ ສັພເພ ມະຣະນັງ ອະຫັງ ຈະ ນະມາມິ ທັມມັງ ສຸຄະເຕ ນະເຕສິຕັງ ສັຕຕາ ສະທາ ໂຫນຕຸ ສຸຂີ ອະເວຣາ ກາໂຍ ຊິຄັນໂຍ ສະກະໂລ ສຸຄັນໂທ ຄັຈສັນຕິ ສັພເພ ມະຣະນັງ ອະຫັງ ຈະ ນະມາມິ ສັງຄັງ ມຸນິລາ ຈະສະວະກັງ ສັຕຕາ ສະທາ ໂຫນຕຸ ສຸຂີ ອະເວຣາ ກາໂຍ ຊິຄັນໂຍ ສະກະໂລ ສຸຄັນໂທ ຄັຈສັນຕິ ສັພເພ ມະຣະນັງ ອະຫັງ ຈະ ຯ
ອະມັນຕະຍາມິ ໂວ ພິກຂະເວ ປະຕິເວທະຍາມິ ໂວ ພິກຂະເວ ຂະຍະວະຍະ ທັມມາ ສັງຂາຣາ ອັປປະມາເທນະ ສັມປະເທຖາຕິ ຯ
ອິຈເຈວະມັຈຈັນຕະນະມັສສະເນຍຍັງ ນະມັສສະມາໂນ ຣະຕະນັຕຕະຍັງ ຍັງ ປຸນຍາພິສັນທັງ ວິປຸລັງ ອະລັຕຖັງ ຕັສສານຸພາເວນະ ຫະຕັນຕະຣາໂຍ ຯ
ເທວະທັມ
ຫິຣິໂອຕຕັປປະສັມປັນນາ ສຸກກະທັມມະສະມາຫິຕາ
ສັນຕັງ ສັປປຸຣິສາ ໂລເກ ເທວະທັມມາ ວຸຈຈະເຣ ຯ
ວັນທາເດີກ
ວັນທາມິ ເຈຕິຍັງ ສັພພັງ ສັພພັຕຖາຖາເນ ສຸປະຕິຕຖິຕັງ ສາຣີຣິກະທາຕຸ ມະຫາໂພທິງ ພຸທະຣູປັງ ສະກະລັງ ສະທາ ວັນທາມິ ພຸທທັງ ພະວະປາຣະ ຕິນນັງ ຕີໂລກະເກຕຸງ ຕິ ກະນາຖັງ ໂຍໂລກະເສຕໂຖ ສະກະລັງ ກິເລສັງ ເສຕະວານະ ໂພເທສິ ຊະນັງ ອະນັນຕັງ ຍັງນັມມະທາຍະນະທິຍາ ປຸຣິເນ ຈະ ຕີເຣ ຍັງ ສັຈຈະພັນທະຄິຣິເກ ສຸມະນາຈະລັຄເຄ ັຍງຕັຕຖະ ໂຍນະກະປຸເຣ ນຸນິໂນ ຈະ ປາທັງ ຕັງ ປາທະລັນຊະນະມະຫັງ ສິຣະສາ ນະມາມິ ນັມມະທາ-ຍະ ນະທິຍາ ປັນຈະປາທະວະຣັງ ຖານັງ ອະຫັນ ວັນທາມິ ທູຣະໂຕ ອະຫັງວັນທາມິ ທາຕຸໂຍ ອະຫັງວັນທາມິ ສັພພະໂສ ສີສັງປະທຸມັງ ກັຕ໌ວາ ທີປັນຈະ ນະຍະນາທະວະຍັງ ວະຈະສາທູ ປະກາເຣນະມະນະສາ ຈະສຸຄັນທະຄາ ຯ
ພຸທທະຄາຣະວະຕາ ທັມມະຄາຣະວະຕາ ສັງຄະຄາຣະວະຕາ ສິກຂາຄາຣະວະຕາ ສະມາທິຄາຣະວະຕາ ອັປປະມາທະຄາຣະວະຕາ ປະຕິສັນຖາຄາຣະວະຕາ ກັລ໌ຍານະມິ-ຕຕະຕາ ໂສວະຈັສສະຕາ ອະຫັງ ພັນເຕ ພຸທທະຣັກຂິໂຕ ຍາວະຊີວັງ ພຸທທັງສະຣະນັງ ຄັຈສາມິ ອະຫັງ ພັນເຕ ທັມມະຣັກຂິໂຕ ຍາວະຊີວັງ ທັມມັງ ສະຣະນັງ ຄັຈສາມິ ອະຫັງ ພັນເຕ ສັງຂະຣັກຂິໂຕ ຍາວະຊີວັງ ສັງຄັງສະຣະນັງ ຄັຈສາມິ ຯ
ໂຍ ໂທໂສ ໂມຫະ ຈິຕເຕນະ ພຸທທັສ໌ມິງ ປະກະໂຕມະຍາ ຂະມະຖະ ເມ ກະຕັງ ໂທສັງ ສັພພະ ປາປັງ ວິນັສສະຕຸ ຯ
ໂຍ ໂທໂສ ໂມຫະ ຈິຕເຕນະ ທັມມັສ໌ມິງ ປະກະໂຕມະຍາ ຂະມະຖະ ເມ ກະຕັງ ໂທສັງ ສັພພະ ປາປັງ ວິນັສສະຕຸ
ໂຍ ໂທໂສ ໂມຫະ ຈິຕເຕນະ ສັງຄັສ໌ມິງ ປະກະໂຕມະຍາ ຂະມະຖະ ເມ ກະຕັງ ໂທສັງ ສັພພະ ປາປັງ ວິນັສສະຕຸ
ອິຈເຈວະມັຈຈັນຕະນະມັສສະເນຍຍັງ ນະມັສສະມາໂນ ຣະຕະນັຕຕະຍັງ ຍັງ ປຸນຍາພິສັນທັງ ວິປຸລັງ ອະລັຕຖັງ ຕັສສານຸພາເວນະ ຫະຕັນຕະຣາໂຍ ຯ
ອະມັນຕະຍາມິ ໂວ ພິກຂະເວ ປະຕິເວທະຍາມິ ໂວ ພິກຂະເວ ຂະຍະວະຍະ ທັມມາ ສັງຂາຣາ ອັປປະມາເທນະ ສັມປະເທຖາຕິ ຯ

ຄາຖາມະຫາທາດ

2008-08-06T08:18:00.001-07:00

ຄາຖາມະທາຕຸ 1
1. ຄາຖາມະຫາທາຕຸ ຄື ຄາຖາທາດ 4 ໄດ້ແດ່
1.1. ດິນ ຄື ປະຖະວີທາຕຸ 21
1.2. ນ້ຳ ຄື ອາໂປທາຕຸ 12
1.3. ລົມ ຄື ວາໂຍທາຕຸ 7
1.4. ໄຟ ຄື ເຕໂຊທາຕຸ 6
- ແລະ ອາກາດທາຕຸ 10
2. ມະຫາທາຕຸທັງ 4 ນັ້ນເປັນຈັ່ງໃດ ?
ນະ ຄື ທາຕຸນ້ຳ
ໂມ ຄື ທາຕຸດິນ
ພຸທ ຄື ທາຕຸໄຟ
ທາ ຄື ທາຕຸລົມ
ຍະ ຄື ອາກາສທາຕຸ
- ຣວມເຂົ້າກັນເປັນ ນະ ໂມ ພຸທ ທາ ຍະ
ທາຕຸທັງ 4 ນີ້ສຳຄັນຢ່າງໃດ ?
ໃນສິ່ງທີ່ມີຊີວິຕ ເຊັ່ນມະນຸສຍ໌ເຮົານີ້ທີ່ມີຕົນຕົວ ກໍຈະຕ້ອງປະກອບໄປ້ດ້ວຍທາຕຸ 4 ຄື ດິນ, ນ້ຳ, ລົມ, ໄຟ ສິ່ງທີ່ມີຊີວິຕຫາກຂາດທາຕຸທັງ 4 ນີ້ແລ້ວ ຈະເປັນຮ່າງກາຍບໍ່ໄດ້ ຈະມີຊີວິຕບໍ່ໄດ້ ດັ່ງນັ້ນ ການຮຽນຄາຖາອາຄົມທີ່ຈະໃຫ້ເຂັດຂັງ ກໍຈະຕ້ອງມີຄາຖາມະຫາທາຕຸ ປະກອບຢູ່ດ້ວຍ ຖືວ່າເປັນແມ່ທາຕຸ ຄື ນະ ໂມ ທຸທ ທາ ຍະ ນັ້ນເອງ.
ທ່ານຜູ້ມຣອາຄົມ ເວລາເສກວັຕຖຸມຸງຄຸລ ເຊັ່ນພຣະ, ຂອງ, ກະຕຸດ ແລະຍັນຕ໌ສຳເຣັຈແລ້ວ ເພີ່ນຈຶ່ງບັນຈຸແມ່ທາຕຸລົງໄປ ຈຶ່ງຈະສຳເຣັຈຢ່າງສົມບູນຍ໌ຍິ່ງຂຶ້ນ.
ກາຣເສກວັຕຖຸມຸງຄຸລ ທີ່ເປັນສເນຫ໌ ຫາກບັນຈຸແມ່ທາຕຸລົງໄປ ກໍຈະເພີ່ມຄວາມມີສເນຫ໌ຍິ່ງຂຶ້ນ.
ກາຣເສກວັຕຖຸມຸງຄຸລ ໃນດ້ານແຄ້ວຄົງ ຫາກບັນຈຸຄາຖາແມ່ທາຕຸລົງໄປ ກໍຈະບັງເກີດຄວາມສັກສິທ ໃນເຣື່ອງຂອງແຄ້ວວຄົງຍິ່ງຂຶ້ນ
ກາຣປຸກ ເສກທາງໄລ່ພູຕຜີປີສາຈ ສະເດາະເຄາະຫຼືຂັບໄລ່ສນຽຈ ຈັງໄຮ ຫາກບັນຈຸຄາຖາແມ່ທາຕຸລົງໄປ ກໍຈະສັກສິທໃນດ້ານຂອງພູດຜີເກງກົວ ແລະສະເດາະເຄາະຕ່າງກໍຈະຕົກລົ່ນ.
ຫຼືຈະປຸກເສກໃນດ້ານກັ້ງບັງ , ກັນ, ສະກົດຈິຕ, ເຫາະເຫີນ, ເດີນອາກາສ ແລະອື່ນໆຫາກບັນຈຸຄຖາແມ່ທາຕຸລົງໄປ ກໍຈະເພີ່ມອິທທິຣິທໃນດ້ານນັ້ນໆຍິ່ງຂຶ້ນ ເປັນກາຣເສີມສ້າງພະລັງໃຫ້ເຂັ້ມແຂງ ເພີ່ມອິທທິຣີທໃຫ້ແກ່ກ້າ ເຂັດຢຳ.
ແມ່ນແຕການປຸກເສກ ປະຈຳວັນກ່ອນທີ່ຈະນຳເອົາເຄື່ອງຂອງຮັກສາເຫຼົ່ານັ້ນມາແຂວຄໍ ຖ້າຫາກໄດ້ອາຣາທນາຄາຖາແມ່ທາຕຸໃຫ້ແລ້ວ ຄື ນະ ໂມ ພຸທ ທາ ຍະ ຈະບັງເກີດຜົລໃນດ້ານຕ່າງໆເຫຼົ່ານັ້ນ ດັ່ງທີ່ຈະກ່າວໃນບົທຕໍ່ໄປນັ້ນແລ.

ວິທີຖວາຍພາເຂົ້າທິບ

2008-08-06T00:02:00.000-07:00

ວິທິຖວາຍພາເຂົ້າທິບ
ຄົນລາວເຮົາ ເຂົ້າໃຈເຮັດບຸນດ້ວຍການທານຫຼາຍແບບ ຫຼາຍວິທິ ແຕ່ວິທີທີ່ເຮັດໄດ້ທຸກເວລາ ທຸກໂອກາດນັ້ນ(ສະເພາະແຕ່ຍາມເຊົ້າກັບເພນ) ໝາຍຄວາມວ່າ ບໍ່ເລືອກລະດູ ແລະສະຖານທີ່ ໃດໆນັ້ນແມ່ນເຮັດພາເຂົ້າທິບ, ການເຮັດພາເຂົ້າທິບເຮັດໄດ້ທຸກວັນ ບໍ່ເລືອກສະຖານທີ່ ບໍ່ເລືອກບຸກຄົນ ເລືອກແຕ່ເວລາເທົ່ານັ້ນ (ຄືເຊົ້າກັບເພນ ເວລາແລງເຮັດ ພາເຂົ້າທິບບໍ່ໄດ້ ວິທີເຮັດ ດັ່ງນີ້:

- ຫ້າງຫາຂອງທານຕ່າງໆ ທີ່ທ່ານຢາກທານນັ້ນແນວໃດກໍໄດ້ ເມື່ອສົງເຄາະແລ້ວລວມລົງໃນປັດໄຈ ໔ ອັນເປັນປັດໄຈສຳຄັນຂອງສົງ(ເວັ້ນແຕ່ອາວຸດ ແລະຢາເບື້ອ) ແຕ່ສິ່ງສຳຄັນ ຄຳວ່າ "ພາເຂົ້າທິບ" ນັ້ນໝາຍເອົາພາເຂົ້າທີ່ມີອາຫານຄົບເຍື່ອງ (ບໍ່ກຳນົດວ່າຈັກເຍື່ອງ) ພຽງແຕ່ວ່າ ສິ່ງທີ່ມທຳເປັນພາເຂົ້າທິບນັ້ນ ຕ້ອງສາມາດໃຫ້ພຣະສົງສັນຂອງເຮົາໄດ້ ຖືວ່າໃຊ້ໄດ້ແລ້ວ.

- ຕາມຄະຕິບູຮານ ພາເຂົ້າທິບນັ້ນຕ້ອງແຕ່ງດັ່ງນີ້ ຄື:
໑. ພາເຂົ້າ ໑ ພາ(ໃໝ່)
໒. ຖ້ວຍໃສ່ອາຫານຫວານ ຄາວຄົບ.
໓. ບ່ວງ, ສ້ອມກ
໌໔. ເຕົ້າ ຫຼືກະຕິກນຳ້.
໕. ຈອກ.
໖. ທຽນ ໒ ເຫຼັ້ມ.
໗. ຄຳໝາກ ກອກຢາ.
໘. ຜ້າເຊັດສົບ ເຊັດມື.
໙. ດອກໄມ້ ໑ ຄູ່
໑໐. ທະນະປັດປັດໄຈ(ເງິນ) ຕາມສົມຄວນ.

- ເຄື່ອງໄຫວ້ພຣະ
໑. ທຽໜຂັນ ໕ (ມີດອກໄມ້ ໕ ຄູ່, ທຽນ ໕ ຄູ່) ຫາກມີຜູ້ນຳພາເຮັດແຕ່ງໃຫ້ຜູ້ນຳພາເຮັດດ້ວຍ.

- ເຄື່ອງທານເສີມພາເຂົ້າທິບ
໑. ຊິເປັນຫຍັງກໍໄດ້ ບໍ່ມີຫຍັງກໍໄດ້ອັນນີ້ເປັນເລື່ອງຂອງສັດທາຢາກຈະເຮັດ ບໍ່ເຮັດກະໄດ້ ເພາະເປົ້າໝາຍແມ່ນເຮັດພາເຂົ້າທິບ ແຕ່ຍາດໂຍມຜູ້ມີສັດທາ ແລະປັນຍາແລ້ວ ເພີ່ນຄຳນຶງເຖິງກາລະເວລາ ເຊັ່ນ ຍາມເຂົ້າພັນສາ ເພີ່ນມັກເຮັດຜ້າອາບນ້ຳຝົນນຳ ຍາມກາງພັນສາ ມັກເຮັດຜ້ານຸ່ງ ຫຼືຜ້າໄກນຳ, ໄປທານບາງວັດທີ່ມີການກໍ່ສ້າງ ຍາດໂຍມພັດເຮັດຕົ້ນກາຣະພຶກນຳ ອັນນີ້ແມ່ນເລື່ອງສັດທາ ແລະເປັນຍາຂອງຍາດໂຍມວ່າຊິເຮັດແນວໃດ ?

- ຂຽນຊື່ ຜູ້ເຮັດ ແລະຜູ້ຮັບ
ຂ້າພະເຈົ້າທ້າວ ..............ນາງ................ພ້ອມດ້ວຍຄອບຄົວ ໄດ້ເຮັດພາເຂົ້າທິບ ແລະ..................... ເພື່ອອຸທິດຫາດວງວິນຍານຂອງ..................................... ທີ່ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ
(ຫາກບໍ່ອຸທິດໃຫ້ໃຜເລີຍ ກໍບໍ່ຕ້ອງບອກຊື່ ແຕ່ຕ້ອງກ່າວແກ່ສັບພະສັດທຸກຖ້ວນໜ້າ ແລະເຈົ້າກຳນາຍເວນ......)

ວິທີເຮັດ
ກ. ໜ້າທີ່ຍາດໂຍມ
໑. ໄຕ້ທູບທຽນ ບູຊາພຣະພຸດທະຮູບ ຫຼືຕໍ່ໜ້າພຣະປະທານ(ຫາກເຮັດທີ່ວັດ)
໒. ໄຕ້ທຽນ ໒ ເຫຼັ້ມໃນຂັນ ໕ (ໃຕ້ທຽນຕິດໃນຂັນ ຢ່າຕິດນອກຂັນ)
໓. ກ່າວໄຫວ້ພຣະ-ວັນທາຈົບ
໔. ກ່າວຄຳອັງເຊີນເທວະດາ (ສັກເຄເທວະດາ) ຈະແປກໍໄດ້ ບໍ່ແປກໍໄດ້.
໕. ກ່າວຄໍາຂໍສະມະທານສິນ (ພຣະໃຫ້ສິນ)
໖. ກ່າວຖວາຍພາເຂົ້າທິບ ແລະຂອງທານອື່ນໆ
໗. ເຄນພາເຂົ້າທິບ,

ຂ. ໜ້າທີ່ພຣະສົງ:
໑. ຮັບພາເຂົ້າທິບ ແລະອະທິຖານພິຈາຣະນາເຄື່ອງທານ
໒. ຕັ້ງນະໂມ, ສູດກຸສະລານ້ອຍ, ສູດເຫຕຸ, ຊັກອະນິດຈາ, (ໃຫ້ຈູດເຈັ້ຍລາຍຊື່ ຫຼືຫຸ່ນຕອນນີ້) ສັບເພສັດຕາ (ຈົບ)

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຍາດໂຍມ ຄາຣະວະ ແລ້ວພຣະສົງໃຫ້ພອນ ເປັນອັນຈົບພິທີ,

- ໝາຍເຫດ: ນິມົນພຣະສົງບໍ່ຄວນຕ່ຳກວ່າ ໔ ອົງ (ເນນກໍໄດ້) ຖ້າບໍ່ມີພຣະຫຼືເນນຫຼາຍ ນິມົນອົງດຽວກໍໄດ້.

- ຄຳກ່າວຖວາຍພາເຂົາທິບໃຫ້ວ່າ ດັ່ງນີ້:
ຄຳປະກາດທານ
ສຸທິນນັງ ວະຕະເມທານັງ ທານັງເມ ປະຣິສຸດທັງ ອາສາວະ ຄະຍາວະຫັງ ນິບພານັງ ສັງຄະຕັງ ໂກຕຸ ອະນາຄະເຕ ກາເລ.
ແປວ່າ
ຂອງທ່ານອັນບໍຣິສຸດຂອງຂ້ານ້ອຍນີ້ ຈົ່ງເປັນພາລະວະປັດໃຈ ກຳຈັດປັດເສັຍ ເຊິ່ງ ກອງທຸກສັນດານ ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ ເຖິງເຊິ່ງພຣະນິບພານ ໃນອະນາຄົດຕະການ ນັ້ນເທີ້ນ.
ໝາຍເຫດ : ໃນພາສາປາລີນັ້ນ ບາງທີ່ຈະເພີ່ມຄຳວ່າ “ທຸຕິ ຍັມປິ, ຕະຕິຍັມປີ” ຄັນ ຈະວ່າ ກໍໄດ້ ບໍ່ວ່າກໍໄດ້, ຄັນຈະວ່າ ກໍໃຫ້ວ່າ “ທຸຕິ ຍັມປິ” ແລ້ວຈຶ່ງຕໍ່ໃສ່ “ສຸທິນ…..” ຈົນສຸດ ແລ້ວ ຈຶ່ງວ່າ “ຕະຕິ ຍັມປິ” ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າ “ສຸທິນ” ເວລາແປ ກໍໃຫ້ແປວ່າ “
“ທຸຕິ ຍັມປິ = ຄັ້ງທີສອງນີ້ ຂອງທານ……
“ຕະຕິ ຍັມປີ = ຄັ້ງທີສາມນີ້ ຂອງທານ…...

ຄຳຖວາຍພາເຂົ້າທິບ
ອິມານິ ມະຍັງພັນເຕ, ພັດຕານິ ທິບພະໂພຊະນາອາຫາຣານິ (ທະນະ ປັດຕະປັດຈະຍານິ ກັບປະຣຸກຂານິ ອຸທະກັງວະເຣນີ) ສະປະຣິວະຣານິ ພິກຂຸສັງຄັດສະ ໂອໂນຊະຍາມະ, ອິມານິ ພັດຕານິ ທິບພະໂຊຊະນາອາຫາຣານິ (ທະນະ ປັດຈະຍານິ ກັບປະຣຸກຂານິ ອຸທະກັງວະເຣນີ) ສະປະຣິວະຣານິ ພິກຂຸສັງຄັດສະ ໂອໂນ ຊະຍາມະ ປະຕິຄັນຫະຕຸ ອັມຫາກັນ ເຈວະ ມາຕາປິຕຸ ອະທິນັນຈະ ຍາຕະການັນຈະ ປະຍະຊະນານັງ ອັມຫາກັງ ທີຄະຣັດຕັງ ຫິຕາຍະ ສຸຂາຍະ ຍາວະນິບພານັງ ໂຫຕຸ.
ແປວ່າ:
ຂ້າແຕ່ພຣະສົງຜູ້ຈະເຣີນ ຂ້ານ້ອຍຂໍນ້ອມຖວາຍ ພັດຕາຫານ ພາເຂົ້າທິບ (ທະ ນະບັດປັດໄຈ “ເງິນ” ຕົ້ນກາຣະພືກ ນຳ້ດື່ມອັນສະອາດ) ພ້ອມດ້ວຍບໍ່ຣິວານທັງຫຼາຍ ເຫຼົ່າ ແກ່ພຣະສົງ ຂໍພຣະສົງຈົ່ງຮັບ ເຊິ່ງພັດຕາຫານ ພາເຂົ້າທິບ (ທະ ນະບັດປັດໄຈ “ເງິນ” ຕົ້ນກາຣະພືກ ນຳ້ດື່ມອັນສະອາດ) ແລະບໍຣິວານທັງຫຼາຍເຫຼົ່າຂອງ(ພວກ)ຂ້າ ນ້ອຍ ເພື່ອປະໂຫຍດ ເພື່ອຄວາມສຸກຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະຄອບຄົວ (ໝາຍມີ…….) ເປັນ ຕົ້ນ.
ເພື່ອອຸທິດຫາ ດວງວິນຍານຂອງເຈົ້າກັມ, ນາຍເວນ, ພໍ່ເກົ່າ ແມ່ຫຼັງ ແລະສັບພະ ສັດທຸກຖ້ວນໜ້າ ປິຍະຊົນ ຄົນຜູ້ມີພຣະຄຸນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າທັງຫຼາຍ ໝາຍມີ ບິດາ ມານ ແລະ ຄຣູ, ອຸປັດຊາອາຈານເປັນເຄົ້າ ແລະອຸທິດຫາດວງວິນຍານຂອງ…………ທີ່ລ່ວງ ລັບໄປແລ້ວ ຂໍຈົ່ງໄດ້ຮັບຜົນທານນີ້ ຖ້າຮັບແລ້ວ ຂໍຈົ່ງໄປເກີດດີເຖິງສຸກ ຖ້າຕົກທຸກ ຂໍໃຫ້ ພົ້ນຈາກທຸກ ຖ້າເຖິງສຸກແລ້ວ ຂໍໃຫ້ສຸກຍິ່ງໆຂຶ້ນໄປຕາບຕໍ່ເທົ້າ ເຂົ້າສູ່ພະນິບພານ ໃນອະ ນາຄົດຕະການນັ້ນດ້ວຍເທິ້ນ.
ອີກປະການໜຶ່ງ ຫາກສັບພະສັດເຫຼົ່າໄດ້ຮັບແລ້ວ ຂໍຈົ່ງໂອຍພອນມາໃຫ້(ພວກ) ຂ້ານ້ອຍ ຈົ່ງມີແຕ່ຄວາມສຸກ ຫາຍເຄາະ ຫາຍເຂັນ ຫາຍທຸກ ຫາຍໂສກ ຫາຍໂລກ ຫາຍໄພ ຫາຍອຸປັດທະວະກັງວົນ ອົນຕາຍທັງຫຼາຍທັງປວງເທີ້ນ ໃຫ້ມີແຕ່ສຸຂະສະຫວັດ ດີ ມີສີຣິໂພຄະຊັບ ສົມບູນພູນສຸກ ຮັ່ງມີເຂັ້ມແຂງ ຊື້ໄດ້ຂາຍໝານ ຕະຫຼອດການທຸກເມື່ອ ທຸກຍາມເທີ້ນ.
(ຈົບການຖວາຍພາເຂົ້າທິບພຽງເທົ່ານີ້ແລ)

ຄຳໄຫວ້ພຣະພຸທທະເຈົ້າ ໑໐ ທິສ

2008-07-18T04:55:00.000-07:00

ປະທຸມຸຕຕະໂຣ ຈະ ປຸພພາຍັງ ອາຄະເນຍເຍ ຈະ ເຣວະໂຕ
ທັກຂິເນ ກັສສໂປ ພຸທໂທ ພາຍັພເພ ຈະ ເມທັງກະໂຣ
ອຸຕຕະເຣ ສາກະຍະມຸນີ ເຈວະ ອິສາເນ ສະຣະນັງກະໂຣ
ປະຖະວິຍັງ ກະກຸສັນໂທ ອາກາເສ ຈະ ທິປັງກະໂຣ
ເອເຕ ທະສະ ທິສາ ພຸທທາ ຣາຊະທັມມັສສະ ປູຊິຕາ
ນັຕຖິ ໂຣຄະພະຍັງ ໂສກັງ ເຂມັງ ສັມປັຕຕິທາຍະກັງ
ທຸກຂະ ໂຣຄະພະຍັງ ນັຕຖິ ສັພພະສັຕຕູ ວິທທັງເສນຕິ
ເຕສັມ ຍາເນນະ ສີເລນະ ສັນຍະເມນະ ທະເມນະ ຈະ
ເຕປິ ມັງ ອະນຸຣັກຂັນຕຸ ອະໂຣຄະເຍ ນະ ສຸເຂນະ ຈະ
ອະນາຄະຕັສສະ ພຸທທັສສະ ເຕ ເມ ຕະຍັສສະ ຍັສສະສິໂນ
ມະຫາເຕໂຊ ສະທາ ໂຫຕຸ ສັພພະໂສຕຖີ ພະວັນຕຸ ໂນ ຯ

ຄຳໄຫວ້ພຣະບາງເຈົ້າ

2008-07-18T04:52:00.000-07:00

ນະມມິ ສິຣະສາ ໄມຫັງພຸດທະຣູປັງ ມະໂນຣະມັງ ລັງກາທິປາຄະຕັນ ເຍຕັງ ນະຣະເທວາ ພິປູຊິຕັວ ໂຍໂສສັງຄະຫະ ມາຣັພພິ ຍາຕະເກສຸ ປະຊສຸຈະ ອິທທິມັນຕັງ ມະຫາເຕຊັງ ອະຫັງວັນທາ ມິ ສັພພະທາ ຯ

ຄຳໄຫວ້ຕົ້ນສີມະຫາໂພທິ໌(ຕົ້ນໂພພຣະພຸດທະເຈົ້າຕັສຮູ້)

2008-07-18T04:32:00.001-07:00

ຍັສສະມູເລ ສິສິນໂນວະ ປັຕໂຕ ສັພພັນຍຸຕຕັງສັຕຖາ ອິເມເອເຕ ມະຫາໂພທິ ອະຫັມປິເຕ ນະມັສສາມິ ສັພພາຣິວິຊະຍັງ ອະກາວັນເທຕັງ ໂພທິປາທະປັງ ໂລກະນາເຖນະ ປູຊິຕາ ໂພທິຣາຊາ ນະມັຕຖຸ ເຕ ຯ

ໄຫວ້ພຣະພຸດທະເຈົ້າ ໒໘ ພຣະອົງຄ໌

2008-07-17T20:13:00.000-07:00

ນະເມ ຕະເມ ສະທິໂກ ມັງສຸເຣໂສ ອະປະນາ ປະສຸ ສຸປິ ອະທະ ສິຕິ ປຸວິສິ ກະໂກ ກະໂກ ທະເລ "

ໄຫວ້ພຣະໄຕປິດົກ ໘໔.໐໐໐ ທັມມະຂັນທ໌

2008-07-17T06:25:00.001-07:00

(ເປັນຄາຖາໃຈປ່ອງດ້ວຍ)
ສຸຕຕັນເຕນຸນະອະກາຣາ ພິທັມເມນຸນະໂອໂຣທາ ວິນະເຍນຸນະອູກະຖາ ທັມມະຂັນທາ ປະກາສິຕາ ສັພເພເຕທັມເມ ສະຣະນັງ ຄັຈມາມິ ສັພເພເຕທັມເມ ສີຣະສາມນະມາມິ ເອເຕສັງ ອານຸພາເວນະ ມະຫາວະຊິຣະປັນຍາ ທິພພະປັນຍາ ມັຍຫັງ ປະວັຕທັນຕຸ ຯ

ຄຳໄຫວ້ພຣະອປະຄຸຕ

2008-07-17T06:21:00.000-07:00

ທັກຂີເນ ອຸປະຄຸຕໂຕ ມະຫາເຖໂຣ ປັຈສິເມວະຖິໂຕ ໂສ ນຸຕຕະໂຣ ອຸຕຕະເຣ ທັມມະສາໂຣ ປຸພພັງ ສະມຸທະເທໂລຫະ ປາສາເທວະ ສາໂມນິຍາ ຍາວະເມຕໄຕໂຍ ອະພິສັມພຸທໂທໂລເກ ຈະຕຸເຣ ອະຫັງວັນທາມິ ສັພພະທາ ຯ

ຄຳໄຫວ້ທິສທາຕຸຫົວເອິກຂອງພຣະພຸດະທເຈົ້າ(ທາດປະນົມ)

2008-07-17T06:17:00.000-07:00

- ປຸຣະມາຍະ ທິສາຍະ ກັປປະນະຄິຣິສມິງ ປັພພະເຕ ມະຫາກັສສະເປ ຖາປິຕັງ ພຸດທະອຣັງຄະທາຕຸງ ສິຣະສາ ນະມາມິ ຯ
- ທັກຂີນາຍະ ທິສາຍະ ກັປປະນະຄິຣິສມິງ ປັພພະເຕ ມະຫາກັສສະເປ ຖາປິຕັງ ພຸດທະອຣັງຄະທາຕຸງ ສິຣະສາ ນະມາມິ ຯ
- ປັຈສິມມາຍະ ທິສາຍະ ກັປປະນະຄິຣິສມິງ ປັພພະເຕ ມະຫາກັສສະເປ ຖາປິຕັງ ພຸດທະອຣັງຄະທາຕຸງ ສິຣະສາ ນະມາມິ ຯ
- ອຸຕຕະຣາຍະ ທິສາຍະ ກັປປະນະຄິຣິສມິງ ປັພພະເຕ ມະຫາກັສສະເປ ຖາປິຕັງ ພຸດທະອຣັງຄະທາຕຸງ ສິຣະສາ ນະມາມິ ຯ

ອະທິບາຍ:
- ທາຕຸຫົວເອິກຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້ານັ້ນ ແມ່ນພຣະທາດພຣະນົມໃນປັຈຈຸບັນນີ້ ເມື່ອກ່ອນຢູ່ໃນຄວາມຄຸ້ມຄອງ ແລະສົມບັຕຂອງອານາຈັກຣ໌ ສຣີໂຄຕະປຸຣະ ເມືອງນີ້ຕັ້ງຢູ່ປາກເຊບັ້ງໄຟຝັ່ງໃຕ້ ຕໍ່ມາປ່ຽນເປັນສຣີໂຄຕະບູຣີ ປ່ຽນນາມນາມເມືອງມາຕະຫຼອດໃນທີ່ສຸດເມືອງດັ່ງກ່າວກໍຍ້າຍມາຍັງປາກເຊບັ້ງໄຟກຳ້ເໜືອ ປ່ຽນຊື່ເປັນເມືອງສີໂຄຕະບອງ, ແລ້ວກໍຍ້າຍໄປຕັ້ງຝັ່ງ ຕາເວັນຕັກຮຽກວ່າເມືອງມະຣກຂາສີໂຄຕະບອງ ໃນສະໄໝພຣະເຈົ້າຟ້າງຸ່ມມະຫາຣາດເມືອງດັ່ງກ່າວປະກົຕນາມເມືອງກະບອງ ເປັນເມືອງຂຶ້ນກົງຕໍ່ອະນາຈັກຣ໌ລ້ານຊ້າງ ຈົນມາຮອດປີ ໑໗໗໙ ພຣະທາຕຸຄົນລາວຍັງຮຽກວ່າທາດປະຍົມ (ອັນໝາຍເຖິງພຣະທາດທີນົບໄຫວ້)ລາວໄດ້ຕົກເປັນເມືອງສ່ວຍຂອງສຍາມ ຕໍ່ມາລາວໄດ້ຕົກເປັນເມືອງຂຶ້ນຂອງສຍາມໃນປີ ໑໘໒໘ ພຣະທາຕຸນີ້ຍັງຮຽກວ່າພຣະທາຕຸປະນົມຢູ່ໃນພາສາ ລາວ ຈົນມາຮອດປີ ໑໘໕໖ ທາງຝ່າຍຣາຊະກາຣຫົວເມືອງລາວຝ່າຍຕາເວັນອອກສ່ຽງເໜືອ(ອີສານ)ໄດ້ປ່ຽນນາມເມືອງເປັນພຣະທາຕຸພນົມ ກໍມີຄວາມໝາຍດຽວກັບພຣະທາຕຸປະນົມ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍຕັ້ງແຂວງ(ຈັງຫວັດ)ນະຄອນພນົມ ຂຶ້ນເປັນຣາຊະອານາຈັກຣ໌ສຍາມ ເມື່ອສຍາມປ່ຽນເປັນໄທຍ໌ ແຂວງນີ້ກໍເປັນແຂວງໜຶ່ງຂອງໄທຍ໌ ຊື່ວ່ານະຄອນພນົມ ແລ້ວໄທຍ໌ກໍຕີຄວາມໝາຍຄຳວ່າ ພນົມໃໝ່ວ່າ "ນະຄອນແຫ່ງພູຜາ" ແຕ່ບັຕນັ້ນມາ, ທີ່ແທ້ ພຣະທາຕຸພນົມ ເປັນພຣະທາຕທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃສ່ຫົວອົກຂອງພຣະສັມມາສັມພຸດທະເຈົ້າ ເຊິ່ງຮຽກວ່າ "ອຸຣັງຄະທາຕຸ" ໃນປີ ພ.ສ ໘ ແລະໄດ້ຖືກຄຸ້ມຕົກທອດມາເປັນສົມບັຕຂອງຄົນລາວລ່້ານຊ້າງມາຈົນລາວຕົກເປັນຫົວເມືອງຂຶ້ນຂອງສຍາມເປັນຕົ້ນມາ ມາຮອດປັຈຈຸບັນນີ້ ເຖິງວ່າພຣະທາຕຸດັ່ງກ່າວຈະຕົກເປັນຂອງໄທຍ໌ກໍຕາມ ແຕ່ໃນຄາວາມເປັນຈິງ ກໍຍັງເປັນທີ່ຂາບໄຫວ້ພຣະຄົນລາວທັງຜອງບົນສອງຝາກຝັ່ງແມ່ຂອງ.

ຄຳຖວາຍເຮືອໄຟ

2008-07-17T06:10:00.000-07:00

ມະຍັງ ອິມິນາ ປະທິເປນະ ຣະສຸກາຍະ ນັມມະທາຍະ ນະທິຍາ ປຸຣິເນ ຖິຕັງ ມຸນິໂນ ປາທະວະຣັນຊັງ ອະພິປູເຊມະ ອະຍັງ ປະທິເປນະ ມຸນິໂນ ປາທະວະລັກຊັສສະ ປະຊາ ອັມຫາກັງ ທິຄະຣັຕຕັງ ຫິຕາຍະ ສຸຂາຍະ ສັງວັຕຕະຕຸ ຯ

ແປ:
ຂ້ານ້ອຍທັງຫຼາຍ ຂໍບູຊາຮອຍພຣະພຸດທະບາທ ຂອງພຣະມຸນີນາຖ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ເໜືອຫາດຊາຍໃນແມ່ນຳ້ ຊື່ວ່ານັມມະທານະທີພຸ້ນ ດ້ວຍພຣະທີປນີ້ ກາຣບູຊາຮອຍພຣະພຸດທະບາທ ຂອງພຣະມະຫາມຸນີນີ້ ຈົ່ງເປັນໄປເພື່ອປະໂຫຍດ ແລະຄວາມສູຸຂແຕ່ຂ້າພຣະເຈົ້າທັງຫຼາຍ ສິ້ນກາລະນາເທີ້ນ.

ຄຳບູຊາເຂົ້າພຣະພຸດທະຮູບ

2008-07-17T06:07:00.000-07:00

ອິມິນາ ສຸປະພຍັນຊະນະ ໂພຊະເນນະ ພຸດທັງປູເຊມິ ຯ

ແປ:
ຂ້າພຣະເຈົ້າຂໍບູຊາພຣະພຸດທະເຈົ້າ ດ້ວຍສຸປະພະຍັນຊະນະ ແລະໂພຊະນານີ້.

ຄວາມສົງນຳ້ພຣະສົງຄ໌

2008-07-17T06:03:00.000-07:00

ອະຍັງ ເມ ສຸຄັນໂທທະເກນະ ສັງຄາພິສິນຈາມິ ສັງຄາພິສີນຈະນິວິປາໂກ ນິພພານາຍະ ສັງວັຕຕະຕຸ ອະນາຄະເຕ ຯ

ແປ

ຜົລແຫ່ງກາຣສົງພຣະສັງຄະເຈົ້າດ້ວຍນຳ້ຫອມຂອງຜູ້ຂ້ານີ້ ຈົ່ງເປັນໄປເພື່ອພຣະນິພພານ ໃນອະນາຄົຕເບື້ອງໜ້າເທີ້ນ.

ສົງນຳ້ພຣະພຸດທະຮູບ

2008-07-16T22:47:00.000-07:00

ອິມິນາສຸຄັນໂທທະເກນະ ພຸດທະຣູປັງ ອິພິສິນຈາມິ ທຸກຂະນິສະຣະນັສເສວະ "ພາຄິນິສສັງ" ອະນາຄະເຕ.
ໝາຽບອກ : ຜູ້ຊາຍວ່າ "ພາຄິອັສສັງ".